De eerste echte moederdag…

Vrijdag 11 september 1998 – 02.53 uur

Na minutenlang slurpgeluiden horen we inene babygehuil. De tranen schieten in mijn ogen; eindelijk na al die tijd is ons kind geboren!!! Ik hoor het gehuil bewegen door de ruimte; ze dragen de baby naar ergens achter me. Omdat ik vanwege de keizersnede vastgebonden lig met mijn armen wijd kan ik alleen mijn hoofd bewegen en zie ik dus net niets.

Tim zit in dubio naast me – bij vrouw blijven of naar kind gaan????

Ik zeg dat hij moet gaan kijken, en even later komt hij me opgetogen vertellen dat we een zoon hebben met alles erop en eraan van ruim 4300 gram. Terwijl hij terugkeert om te kijken wat er met het kind gebeurt beginnen de tranen bij mij te lopen. De anesthesist veegt ze gelukkig voor me weg met een zakdoek – mijn hulpeloosheid helpt me echter niet bij het bedwingen van de vloed..

Tim komt met de baby in een doek gewikkeld naar me toe, en eindelijk kan ik Matthijs bewonderen. Als ik beloof de arm direct weer neer te leggen als de automatische bloeddrukmeter begint te werken maken ze mijn rechterarm los zodat ik de baby aan kan raken. Enerzijds voel ik me enorm beschermend naar hem toe [raar, als je niet eens kan bewegen] en anderzijds ben ik te moe om alles tot me door te laten dringen. De hele operatiekamer komt ons feliciteren en moet lachen als we zeggen dat hij Matthijs gaat heten; wij waren de derde nood-keizersnee die avond, het derde zware jongetje en de tweede Matthijs

Als ze Matthijs naar buiten brengen gaat Tim mee; een van zijn ouders moet toch bij ons jongetje blijven. Ik blijf alleen achter, bevriezend in een ijskoude operatiekamer en met het vooruitzicht op een uur lang wachten tot ik dichtgenaaid wordt. De vermoeidheid van 25 uur weeën en twee nachten niet slapen begint hard toe te slaan. En als ik dan als klap op de vuurpijl ook nog een allergische reactie op het antibioticum krijg, met grote gele jeukende vlekken terwijl ik niet kan krabben, begin ik me echt zielig te voelen.

Gelukkig wordt er gelijk anti-histamine ingespoten en verdwijnt de jeuk snel.

Maar daar wordt je erg slaperig van, dus als ik eindelijk weer naar beneden wordt gebracht en met mijn mannen wordt herenigd ben ik een soort Chinese zombie geworden. Ze hadden Tim de ingebakerde baby in handen gegeven en hem in de lege [bedloze] verloskamer achtergelaten zonder hem te vertellen hoe lang het zou duren, dus die was er mentaal niet veel beter aan toe dan ik. We hebben nog twee uur wezenloos naar elkaar en de baby liggen/zitten kijken, zonder dat er echt iets tot ons doordrong, heel surrealistisch eigenlijk. Toen is Tim maar naar huis gegaan om te slapen. Ik ben die hele vrijdag eigenlijk te moe geweest om echt te slapen, ik zat continu in een soort schemergebied waar niets echt helemaal tot me doordrong. Wel heb ik Matthijs meteen in bed genomen, lekker dicht tegen me aan. Zo begon het langzaam toch echt eigen te worden, mijn kind te worden; dat gevoel moest toch nog echt groeien ontdekte ik en fysiek contact hielp daar sterk bij. Zou dat dan toch een soort oer-instinct zijn??

De rest van de dag is een soort waas gebleven. Ze hebben me door de drukte op de afdeling van zwangeren met bedrust gelegd, maar daar kreeg ik wel een kamer alleen dus dat was erg prettig. Je bent zo moe dat je eigenlijk geen extra prikkels van buitenaf kunt gebruiken, het liefste in stilte alles tot je door wilt laten dringen.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *