Home, sweet home

Mijn eerste echte volle dag thuis. Matthijs sliep wat onrustig, dus Tim is gebroken naar zijn werk vertrokken, waarna ik nog doorgesoesd heb tot Karin [de kraamhulp] om negen uur kwam en erop stond me ontbijt op bed te bezorgen.

Heerlijk, als er zo voor je gezorgd wordt en je je alleen op je kind hoeft te richten. Matthijs is een heerlijk tevreden kereltje, heel rustig en relaxed, en ik kan inderdaad heel lang naar hem kijken. Ook al omdat hij continu verandert. Als echt pasgeborene veranderde hij iedere paar uur, maar ook nu nog lijkt hij iedere dag een iets ander koppie te krijgen. Hij heeft een mooie kop met haar en gecombineerd met een toch al lekker stevig lijfje geeft hem dat al een echt ‘grote baby’ uiterlijk. Hij heeft vanaf het begin een heel gaaf koppie gehad, zonder vlekken of schilfertjes, al had hij door het lange ingedaald zijn wel een tuut op zijn achterhoofd die langzaam wegtrok. Met wakkere oogjes kan hij je al echt gefixeerd aan zitten te kijken, wat een hele wijze indruk geeft. En tot mijn grote verassing heb ik ontdekt dat hij blonde wenkbrauwen en wimpers heeft.

Zouden wij een blond kindje krijgen? Het kan wel, mijn moeder is blond, mijn zus was vroeger vrij licht en op foto’s van Tim´s broer van vroeger zijn ook blonde haren te zien. Ik ben reuze benieuwd, ook al naar de definitieve kleur van zijn ogen trouwens, die nu heel donkerblauw zijn. In mijn grote stapel boeken staat wel dat het nog kan veranderen en dat zijn haar waarschijnlijk uit gaat vallen, maar niets over de tijdstippen dat al die spannende dingen gaan gebeuren.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *