Kraamdagen ziekenhuis

Zaterdag 12 september

Ik ben in ieder geval wakker genoeg om me aan alle slangetjes te ergeren; de ruggenprik zit er nog in, het infuus moet blijven tot de darmen werken en pas na verwijdering van het infuus mag de catheter eruit. Gelukkig wordt aan het eind van de ochtend het slangetje van de ruggenprik eruit gehaald. Dan mag ik ook voor het eerst uit bed, wel vijf minuten op de stoel naast mijn bed zitten.

‘s-Middags ben ik zo druk in de weer dat de naald van het infuus doorschiet. Dat voel je niet, maar ik zag op een gegeven moment dat ik een echt Michelinhandje kreeg [het deed me ook wat denken aan die scene in ‘total recall’ waar ze door gebrek aan buitendruk opzwellen en bijna uit elkaar spatten]. Dus ze halen het infuus weg, maar het moet misschien terug worden gezet als mijn darmen niet snel genoeg weer werken. Ik lig dus vanaf die tijd heel erg ‘back to the basics’ op windjes te wachten. In een ziekenhuis ben je toch altijd weer blij met hele basale dingen ;-))

Matthijs moet regelmatig een prikje, omdat ze zijn bloedsuiker willen controleren. Doordat hij zwaar is kan dat snel te laag zijn. Ze moeten hem dan wel wat bijvoeding geven, maar omdat ze weten dat ik borstvoeding wil geven doen ze dat uit een minibekertje en niet uit een flesje, zodat hij niet aan de speen gaat wennen. Ik leg hem regelmatig aan, maar hij heeft problemen met het tepelhappen. Sommige verpleegsters zijn geduldig, en krijgen hem er uiteindelijk aan. Anderen stappen wat sneller over op een tepelhoedje en hoewel ik er niet zo voor ben is het beter dan geen borst natuurlijk. Hij zuigt wel kleine blaasjes op mijn tepel, maar ik ben al blij als hij eindelijk aanligt, dus ben niet bezig met opnieuw laten happen.

Zondag 13 september

Hoewel Matthijs ‘s-nachts al eens, met mijn toestemming, in het bad is geweest krijgt hij vanmorgen zijn eerste echte badbeurt van ons. Of liever gezegd van Tim, want ik kan nog niet veel. Maar de verpleging is heel lief, en neemt me gewoon met bed en al mee zodat ik erbij kan zijn en kan kijken/filmen. Het is wel frustrerend dat ik zo weinig kan doen, als hij huilt en ik moet een verpleegster bellen om hem weer stil te wiegen kan ik wel meejanken met de kleine. Maar gelukkig is Tim veel aanwezig en kan hij veel doen, dat is prettiger dan het aan een vreemde afstaan, hoe lief ze ook zijn.

Ik mag al een klein kopje thee, de catheter mag eruit, en ik heb zelf ook mijn eerste wasbeurt weer; op een stoel onder de douche, heerlijk!!

Maandag 14 t/m woensdag 16 september

Iedere dag gaat het weer wat beter. Na een braaf dagje vloeibaar [waarin ik zelfs de pap met klonten opat, zo graag wil ik dat alles goed gaat en ik naar huis mag!] mag ik vanaf dinsdag weer gewoon eten. Ik wordt steeds mobieler, en wordt nu ook aangemoedigd wat meer te lopen.

Alleen de borstvoeding van Matthijs loopt niet goed. Terwijl hij geler wordt, en het dus belangrijker wordt zijn spijsverteringsstelsel goed op gang te helpen [zodat de lever afvalstoffen goed wegkunnen en hij dus niet meer geel ziet] wordt het steeds moeilijker hem de tepel te laten happen en wordt hij steeds onrustiger. Uiteindelijk besloten we hem voor en na een voeding te wegen, om te kijken hoeveel hij nu eigenlijk binnen kreeg… en na een half uur aan iedere borst te hebben gelegen, waarbij ik braaf de pijn die ik inmiddels toch wel aan mijn tepels had wegbeet, bleek hij dus geen druppel binnengekregen te hebben. Terwijl ik het wel aanmaak, het is puur het happen wat niet goed gaat. Alleen de gedachte aan het zielige hongerige gele jochie maakt me al jankerig [niet dat daar deze dagen veel voor nodig is, de kraamblues slaan in volle hevigheid toe] en dus besluit ik af te kolven en hem op die manier via de fles te voeden. Met in mijn achterhoofd wel de hoop dat ik hem in de nabije toekomst zelf weer aan de borst kan voeden natuurlijk, al wordt de kans kleiner naarmate hij langer aan de speen gewend is.

Gelukkig mogen we woensdag naar huis, naar de eigen vertrouwde omgeving, waar ik dan ook nog tot en met zondag kraamhulp heb om Tim en mij in ons eigen huis te helpen aan de baby te wennen. Daarna heeft Tim drie weken vakantie, die ons bij een gewone bevalling al nuttig leken maar die bij deze keizersnede welhaast onmisbaar zijn. Voorlopig moet ik er nog op rekenen erg moe te zijn, en de eerste zes weken mag ik ook niet zwaar tillen dus veel huishoudelijke taken zullen op Tim neerkomen.

Woensdag komt mamma mij en Matthijs halen, we krijgen een bundel papieren mee voor verloskundigen en huisarts en dergelijke, en mogen tegen het middaguur vertrekken. Thuis even bijkomen, en dan staat de kraamhulp al voor de deur. Een bijzonder zelfstandige leuke dame van mijn leeftijd ongeveer, die gelijk het huis doorloopt om te zien hoe en waar alles is, en vervolgens al een borstkolf regelt, boodschappen doet en het avondeten voorbereid. Fantastisch!

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *