Kraamzorg for the win

Vrijdag 17 september

Het kraambezoek begint nu langzaam op gang te komen. Tim had iedereen al doorgegeven dat we de eerste dagen nodig hadden om bij te komen, vanwege de zware bevalling en de keizersnee. Daar was ik ook wel erg blij mee moet ik zeggen, de weinige bezoekers die er in het ziekenhuis waren waren net alles wat ik aankon eigenlijk. Thuis beginnen mensen nu te bellen voor afspraken, en dat doen we ook vrij gespreid. Ik merk toch dat ik heel snel moe ben, ik ben helemaal mezelf als ik net gerust heb maar twee uur later kan ik spontaan van moeheid beginnen te janken en wordt ik weer snel naar bed gestuurd. Gelukkig is dit Tim’s laatste werkdag, ik heb een enorme behoefte om hem om me heen te hebben, aan te raken, even te knuffelen. Alsof ook daar opnieuw gehecht moet worden en daar dus ook veel fysiek contact voor nodig is.

Zaterdag en zondag

Karin’s laatste dagen – Tim zou haar nog wel een jaartje in dienst willen houden. Wat een enorme rol heeft ze gespeeld in een hele turbulente en emotionele periode. Niet alleen omdat het heerlijk is even goed verwend te worden en te weten dat alles goed loopt verder, maar ook omdat ze ons op een hele spontane manier leert ons kind te kennen en te verzorgen. We voelen ons nu zo veel zekerder over Matthijs en de dingen die belangrijk voor hem zijn. De luiers verwisselen wordt al een routine, babybadderen een dagelijks genot voor ons allebei, en na haar telefoontje naar de borstpomp expert gaat kolven ook een stuk beter. Gewoon een groter hulpstuk gebruiken bij grote tepels, omdat het gewone stuk de melkgangen afknelt – zo’n simpele oplossing voor een heel frustrerend probleem. Zondag boeken we zelfs een grote overwinning, vlak voor we afscheid moeten nemen, omdat Matthijs inene spontaan aan alletwee de kanten de tepel te pakken krijgt en begint te drinken!!

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *