Week 4

Maandags mag ik gelukkig tussendoor komen bij de huisarts, toen ik belde zat alles natuurlijk al vol. Nadat het kind bewonderd was en de papieren van het ziekenhuis afgegeven wierp hij een blik op mijn tepels en constateerde direct een duidelijk geval van spruw. Hij schreef een orale gel voor, die ik dan 4 keer per dag op mijn tepels smeer en de kleine er af moet zuigen. Betekent wel dat ik minstens 4 keer per dag iedere borst aan moet leggen, maar goed, dan maar doorbijten. En maandag ging het best goed, al houd ik het door de pijn niet langer dan een minuut of 10 per borst vol. In ieder geval pakt Matthijs de tepel nu gelijk goed, nadat hij eerst de gel eraf heeft gelikt – blijkbaar smaakt het spul hem erg lekker. Dus borstvoeding lijkt weer goed mogelijk te worden.

Nadat ik om middernacht ben gaan slapen schrik ik om half drie huiverend en klapper-tandend wakker; Tim moet zelfs naar zolder om een extra dekbed voor me te pakken. Mijn borst heeft pijnlijke rode plekken en we kunnen alleen maar constateren dat ik borstontsteking heb. De enige remedie is goed de borst leeg laten zuigen door de baby, en omdat dat bij mij nog niet mogelijk is slaan we maar uitgebreid aan het kolven en masseren. Een nacht met weinig slaap en helaas ook weinig verbetering van de toestand. Dinsdag heb ik ruim 39 graden koorts en de pijnlijke gewrichten die bij een echte zware griep schijnen te horen – voor mij is het een eerste en zeer onaangename kennismaking! Ik voel me zo beroerd, dat we eind van de middag de doktersdienst maar bellen omdat er antibiotica nodig is. Als we (eindelijk) een dokter aan de lijn krijgen kan Tim het op gaan halen bij onze apotheek, vlak voor die sluit. Pas als we thuis de bijsluiter lezen schiet me weer te binnen dat ik bij de keizersnede zwaar allergisch bleek te reageren op een soortgelijk antibioticum; maar ik weet niet meer welk. Paranoide als ik inmiddels ben geworden weet ik prompt zeker dat als ik dit niet eerst goed uitzoek ik direkt na inname van de eerste capsule overdekt zal raken met jeukende uitslag. Dus we gaan op zoek naar de papieren van het ziekenhuis, maar daar staat het niet in. Uiteindelijk bellen we de verlos-afdeling van het ziekenhuis maar, waar ze gelukkig heel aardig reageren en de vraag heel gerechtvaardigd vinden. Ze zoeken het uit en bellen terug met de heuglijke mededeling dat ik mijn kuur gewoon kan nemen. Gelukkig ben ik op woensdag inderdaad al een stuk beter. Nog wel wat verhoging en wat stijve gewrichten, maar het ergste leed is geleden.

Om het echt af te maken valt vlak na sluitingstijd van de winkels de electrische borstpomp die we gehuurd hebben van het bedtafeltje en breekt er een essentieel onderdeel af. En dat juist nu vanwege de ontsteking de borst grondig moet worden leeggepompt. De handkolf blijkt het echter veel beter te doen dan we verwachten, en als ik Matthijs aan de borst leg gaat het onverwachts goed en is de pijn redelijk te harden. Hij heeft wel dertig minuten aan de borst gelegen!! Niet dat hij daarna verzadigd is. Tim zegt dat hij mijn genen in ieder geval duidelijk in ons kind herkent; het slaapt en het eet zoals ik; beide vooral veel en lang.

Matthijs verandert ook weer zo veel en zo snel!! Hij begint vaker lachstuipjes te krijgen. Ik weet ook niet meer zeker of het echt stuipjes zijn, omdat zijn hele gezicht en ook zijn ogen mee gaan doen. Ook het focussen gaat steeds beter, hij kijkt je echt aan en volgt je stem met zijn ogen en zijn hoofdje. Daarbij valt weer duidelijk op hoe sterk zijn nekje is, hij beweegt zijn hoofd zo makkelijk! Tim en ik proberen om regelmatig stukjes op de video vast te leggen; voor ons voor later, voor de oma’s en eventueel voor de andere overzeese danwel overkanaalse familieleden.

Donderdags gaat het zo goed dat we een familie-uitje naar de winkels maken. Noodgedwongen door het Nederlandse weer naar het overdekte winkelcentrum, waar een van de eerste aankopen een regenzeiltje voor de wandelwagen is. We kijken ook naar electrische borstpompen, maar die zijn zo prijzig dat we besluiten ons eerst maar eens goed te informeren over welke goed zijn voor ons in onze omstandigheden. De handpomp doet het goed genoeg voor incidentele gevallen, maar als je een paar keer achter elkaar moet kolven is het toch wel een hele vermoeiende toestand… Matthijs ligt in zijn wandelwagen wakker en engelachtig in het rond te kijken. Omdat we ook stukjes buiten zijn en het best koud is heeft hij zijn rode mutsje met de berenoren op; daar vind ik hem altijd zo’n grappig snoetje in hebben. Met de kreetjes en de geluidjes die hij nu maakt is het ook net een klein beestje; varkensgeknor, vogelgetjilp, apengekrijs. En babygehuil natuurlijk, al is het zelden. Hij pruttelt meestal beleeft een protest als hij iets anders wil dan wij [of gewoon bij ons wil zijn]. En hij heeft heel vaak de hik; soms wel 20 minuten!

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *