Week 5

Zondag voelen we ons zo goed, mede dank zij het mooie weer, dat we besluiten om naar het bos te gaan met de hond. Tim neemt de draagzak, want met de kinderwagen lukt het niet over al die bospaadjes. Ik moet wel lachen, want na een tijdje zegt Tim dat hij wel begrijpt dat al die advertenties voor draagzakken mannen laten zien; het is best zwaar, zo’n baby op je buik. Het duurt even, maar daarna krijgt hij ook door dat ik best wel weet hoe zwaar het is, zo’n baby op je buik… en dat de meeste vrouwen dat wel weten…

Dinsdags ga ik voor het eerst de stad in met de kleine. Het kost even moeite, maar als ik de bank neerklap past de kinderwagen achterin de auto terwijl het autozitje naast me op de voorstoel kan. Dan is de auto wel vol trouwens, dus uitjes met kind en hond worden ingewikkeld strakjes. Heerlijk even buiten lopen en winkels afgaan. Al merk je dan pas hoe dom sommige winkels zijn ingericht. Ik wilde bij H&M op de babyafdeling kijken; blijkt die in de kelder te zijn terwijl ze geen lift hebben. En met een kinderwagen zie ik me de roltrap nog niet zo makkelijk op en afgaan; weer een klant minder voor ze dus.

Woensdags komt mamma spontaan even kijken en koffiedrinken. Tegen het eind van haar bezoek denk ik dat ik erg veel last heb van muggebeten. Een paar uur later denk ik dat het een allergie is, waarschijnlijk voor de nieuwe babyolie die ik heb gebruikt. En de volgende dag zit ik helemaal onder de grote gele jeukende plekken. Ik ga maar weer naar de dokter, en het blijkt een vertraagde reactie te zijn op het antibioticum van vorige week. Ik krijg anti-histamine voorgeschreven en hoop dat het snel werkt want ik verga van de jeuk. Omdat ik vind dat Matthijs inmiddels wel genoeg troep binnen heeft gekregen geef ik hem uit de voorraad gekolfde borstvoeding.

De allergie wordt erger en erger, de plekken gaan samentrekken in hele dikke opgezwollen pijnlijke en jeukende plakaten, mijn gewrichten doen pijn, ik heb weer 39 graden koorts en zulke reumahandjes dat ik niets kan tillen. De allergische plekken zitten overal; onder mijn voeten, in mijn oksels, onder mijn haar, in mijn oren. Echt ongelovelijk, ik wist niet dat je zo erg allergisch kunt zijn. En nu begrijp ik ook hoe mensen kunnen doodgaan aan een wespensteek, ik voel mijn hart af en toe ook als een razende te keer gaan.

Donderdags komen Tim’s moeder, zuster en broer langs om voor het eerst hun nieuwe familielid te bewonderen en ik kan alleen maar in bed liggen. Ze moeten zelfs hun eigen thee zetten, en in alle consternatie vergeten we ook om de geplande foto’s te maken van Matthijs en zijn grandma. Toch ben ik wel blij dat ze de kleine eindelijk in levende lijve hebben kunnen bewonderen, dat maakt het bekijken van de opgestuurde foto’s ook leuker straks. Ze hebben ook het ultieme kraamcadeautje, naast de prachtige lakentjes die Tim´s moeder heeft gemaakt; twee grote dozen pampers!!

Ik wordt helaas steeds zieker

Gelukkig kan mamma vrijdag bijspringen en voor de kleine zorgen, ik lig alleen nog maar zielig in bed te trillen. Ik heb inmiddels de doktersdienst maar weer eens gebeld en in overleg de anti-histamine verhoogd naar de maximale dosis. Verder heb ik besloten dat het nu wel genoeg is met de borstvoeding. Ik heb er zoveel ziekte, pijn en narigheid door gehad, terwijl het nog geen enkele keer echt goed gelukt is [steeds ging er wat mis als ik dacht dat het op gang ging komen, ik ben zo enorm gefrustreerd geraakt!!!] en ik ook voor de toekomst niet weet of het ooit echt goed gaat lukken. Ik heb daardoor eigenlijk nog niet echt van mijn kind kunnen genieten, ben nog niet echt bezig geweest met de kleine, alleen maar met zieke zielige ikke. Kortom; we gaan afbouwen en overstappen op flessenmelk. Vrijdag begint de ergste jeuk wat te verminderen, maar echt veel beter gaat het nog niet. De dokter legt uit dat het nog wel lang kan duren, dat de vlekken pas weer een dag of twee later langzaam weg gaan trekken – en de dokter blijkt gelijk te hebben.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *