Maand 4

Op 9 december voor het eerst de baby uitbesteed. Ik moest voor mijn vrijwilligerswerk ‘s-ochtends naar Rotterdam dus Tim heeft de baby meegenomen en bij min zus afgeleverd, waar ik hem vervolgens ‘s-middags weer opgehaald heb. Alles ging goed [ik had niet anders verwacht] en ik ben ook niet enorm met hem bezig geweest terwijl ik weg was, dus dat lijkt zich op de goede manier te gaan ontwikkelen.

Hij mag nu wat langer in de Maxi-cosi, dus we zijn ook voor het eerst naar Belgie geweest. Vrijdagavond naar de schoonfamilie in Brussel, en zondag via Belgische vrienden terug. Het ging reuze goed. De reis ging goed, de kleine had verder geen last, en heeft zich verder ook uitermate braaf gedragen. Inmiddels verwachten we bijna niets anders meer, we zijn voor iedere volgende baby verpest ;-)))

Het was heerlijk iedereen weer even te zien. We kregen gelijk het bewijs dat hij Tim en mij al herkend trouwens. Want Jonah, Tim en ik gingen de hond uitlaten terwijl zijn granny op de baby paste. Maar toen we terugkwamen hoorden we dattie inene wat angstig om zich heen was gaan kijken, het op een bleren had gezet, en daar niet meer mee was opgehouden. Zodra wij hem oppakten was hij echter stil; wat ergens natuurlijk een heel goed gevoel is voor je functioneren als ouder. Maar ook wel onhandig, want we willen hem toch ergens achter kunnen laten als dat nodig is. Het zal wel een voorbijgaande fase zijn.

Matthijs kan nu al steeds meer dingen vasthouden, je ziet dat echt heel goed gaan ontwikkelen. Hij kan zich als hij op zijn buik ligt al steeds beter opdrukken, zijn borst is echt al van de grond terwijl hij tegelijkertijd zijn knie-en al optrekt omdat hij wil gaan kruipen. We hebben inmiddels een box, dus daar kan hij zich in uitleven. Als hij nog plaats heeft tussen al het speelgoed tenminste. De hond kijkt regelmatig bijzonder verlangend naar al die pluche beesten.

Zondag 20 december heeft Matthijs voor het eerst omgerold!! Hij lag op kantoor op zijn buik terwijl wij druk bezig waren de kerstkaarten [veeeeel te laat] af te maken. En inene lag hij op zijn rug, met een dikke grijns. Hij heeft ons daarna nog drie keer laten zien dat hij het kan, dus het was niet helemaal toeval. Maar van zijn rug naar zijn buik kan hij nog niet.

Op 23 december was het volgende consultatiebureaubezoek, inclusief vaccinaties. Matthijs werd weer gewogen en gemeten, en is nu 7300 gram en minstens 62 centimeter [hij wilde niet helemaal strekken, dus hij is iets langer dan dat]. Dat gaat dus allemaal prima. Ik vertelde dat hij af-en-toe niet genoeg heeft aan zijn fles van 220 cc en dat hij dan rustig nog 100 cc erbij opdrinkt zonder dat hij dan speciaal veel melk teruggeeft na afloop. Dus vroeg ik me af of ik niet wat eerder met pap of zo kon beginnen. Zij vond dat tot 6 maanden alleen zuigelingenvoeding nodig was, maar dat 300 cc toch teveel was voor zijn maag, en dat we maar over moesten stappen op speciale zuigelingenvoeding voor hongerige baby’s, die minder snel verteerd maar niet meer calorie-en levert. Ik vind dat een vervelend idee, alsof dat als een klomp in zijn maag blijft liggen. En trouwens, aan de borst wordt toch ook niet gecontroleerd hoeveel baby’s drinken!!

Dus ik denk dat ik die richtlijn maar gewoon naast me neerleg en hem blijf geven wat hij vraagt. Zolang het 1 a 2 keer in de week is dat hij zoveel wil ga ik me er zeker niet druk om maken, en als hij wat stevigers in zijn maag kan gebruiken lijkt pap me een beter idee dan de een of andere speciaal bewerkte voeding.

Daarna werd hij geprikt, de ziel. Twee gemene prikken, recht zijn dijbeentjes in, en dan zoveel vloeistof dat hij echt een bult kreeg. Die werd wel voor een groot deel weggemasseerd, maar het moet gemeen pijn hebben gedaan en het huilen was daar ook naar. Matthijs heeft de hele dag nog gehuild, volgens mij ieder keer dat hij met zijn beentjes wilde trappelen en zijn spier weer voelde. Hij had geen koorts verder, en bij het consultatiebureau hadden ze eigenlijk gezegd dat hij pas een paracetamol-zetpil mocht als hij meer dan 39 graden koorts had. Maar na een paar uur lijdzaam toekijken en het mannetje iedere keer maar weer proberen te troosten tot hij niet meer huilde maar zachtjes kreunend in mijn armen lag en dapper door de tranen heen probeerde te lachen besloot ik ook deze richtlijn maar naast me neer te leggen en hem een pijnstiller te geven.

Daarna ging het beter en sliep hij meer. De volgende dag was hij nog wel erg rustig en minder goedlachs dan we van hem gewend zijn, maar ging het een stuk beter.

Met de kerst, toen we het hele huis vol hadden omdat Tim’s moeder, broer & zus bleven logeren en kerstdineren, MatthijsĀ“ neefje bleef logeren en eten en ook mijn zus, zwager en broer kwamen kerstdineren [op zijn Engels dus gewoon ‘s-middags] was hij weer helemaal zijn eigen charmante zelf.

Hij kan nu al echt goed vasthouden, hij rammelt rustig een minuut met zijn rammelaartje; als hij zijn handje er maar goed om heen krijgt. En hij lacht en brabbelt bijna met de dag meer!

Ook groeit hij als kool. We konden de kleertjes maat 62 al weer opbergen, en hoewel 68 nog flink ruim zit zal hij het daar toch al mee moeten doen.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *