Maand 5

We hadden als goede voornemens om in 1999 minstens 1 keer per maand iets echt voor onszelf [Tim en ik] te gaan doen en hebben dat in januari in ieder geval voor elkaar gekregen. Zondags de baby bij mijn zus en zwager afgegeven en lekker uitgebreid naar de sauna met zijn tweetjes. Het leek wel vakantie, zo heerlijk. Matthijs bleef slapen, dus het was zijn eerste logeerpartijtje. Mijn zus wilde me niet geloven toen ik zei dat hij echt doorsliep [en eerlijk gezegd wist ik ook niet zeker of hij dat in een vreemde omgeving ook zou doen], maar ‘s-maandags vertelde ze me dat ze hem om 10 uur maar wakker had gemaakt voor zijn eerste fles ;-). Dus dat is prettig te weten, het maakt het toch makkelijker om hem eens uit te besteden als je weet dat hij zich er zelf niet druk om maakt en ook degenen die op hem passen niet al teveel last bezorgd.

Verder zijn we begonnen met bijvoeding. Hele kleine lepeltjes, want het is nog niet nodig voor hem, maar ik vind het wel prettig om hem aan smaakjes te laten wennen *voor* het echt nodig is dattie andere dingen gaat eten. Omdat ik me wel eens had laten vertellen dat je ze beter met groente kunt laten beginnen omdat ze anders meteen aan zoet fruit wennen en groente niet meer lekker vinden begonnen we met worteltjes. Die kregen een heel vies gezicht, maar gingen wel naar binnen. Daarna gingen we langzaam uitbreiden [een paar daagjes niets, twee dagen iets anders, een paar daagjes niets, etc. etc.]. Boontjes vond hij vreselijk, daarbij ontdekten we dat hij best al door had hoe hij dingen weer met zijn tong uit z’n mond moest duwen. Oftewel, daar is uiteindelijk denk ik nog geen kruimel zijn maagje ingekomen. Aardappels vond hij ook maar zozo, maar appel [jawel, toch ook maar wat fruit] ging er prima in.

Bij het consultatiebureau raadden ze me aan om gewoon eerst een maandje fruit te doen, dan groente, dan pap, vanaf 6 maanden opvolgmelk en vanaf 7 maanden brood. Dus ik heb maar flink wat fruithapjes ingeslagen, en hoop nu dat hij snel doorkrijgt dat happen van een lepel wat anders is dan zuigen aan een fles. Als hij het lekker vind, laat hij zijn gezicht er ongeveer op vallen, terwijl hij tegelijkertijd met zijn handjes naar je hand of naar de lepel grijpt zodat de inhoud gezellig over zijn neus verspreid wordt. Ik zit er zelf als een soort verdrinkende vis voor, in de hoop dat hij me na gaat doen als ik maar genoeg drooghap.

Hij krijgt nu ook zijn voetjes steeds beter door. Eerst was het zelfs bijna verontrustend, omdat hij zijn handjes helemaal vergeten leek te zijn terwijl hij met zijn voetjes overal tegenaan aan het trappen was. Maar dat ging snel over, en hoewel hij nu als een dolle kan trappen [en het heerlijk vind als dat herrie veroorzaakt, doordat hij tegen iets aantrapt dat geluid maakt] kan hij ook al echt focussen en met zijn handje grijpen, of zelfs dingen van zijn ene hand overgeven naar zijn andere hand.

Jimmy is er al achter dat hij beter kan focussen en grijpen; hij heeft namelijk eindelijk door dat er een hond is, maar nog niet wat dat nu precies is. Dus als Jimmy vol overtuiging zijn handjes gaat likken [we willen hem erin oefenen om NIET het gezicht te likken en staan handjes dus toe] probeert Matthijs met zijn andere hand een pluk haar te grijpen en met het gelikte handje Jimmy’s tong. Dat eerste lukt redelijk vaak, en aangezien hij dat bij mij nu ook al doet weet ik dat hij een zeer sterke greep heeft en heb dus al een beetje medelijden met die arme hond. En als dat tweede ook lukt, is de hond echt even zielig. Zijn tong is glibberig genoeg om weer uit het handje te ontsnappen, maar het duurt echt even en Jim kijkt er heeeeeel benauwd bij ;-). Ook dan echter geen spoor van agressie gelukkig, dus dat is prettig. Je probeert wel om ze nooit samen alleen te laten, maar dat wordt denk ik als de kleine wat mobieler is ook steeds moeilijker en dus is het fijn te weten dat de hond zich voorlopig kwispelstaartend in de mangel laat nemen.

Verder is deze maand het schaterlachen begonnen, en dat is inderdaad een van de mooiste geluiden die je kunt horen. Als het ventje helemaal in een deuk ligt, en met open mond en opengesperde ogen blijft schateren, kun je hem helemaal wel opvreten!! Vraag me alleen niet wat hij nu allemaal grappig vind, want soms ben ik wel een half uur ingespannen bezig zonder enig resultaat, terwijl hij me even later alleen maar hoeft aan te kijken om een lachbui te krijgen.

Hij rolt ook al vaker en makkelijker over. Na de eerste keer heeft hij het denk ik bijna drie weken niet meer gedaan, en toen inene weer een paar keer achter elkaar. Ik denk dat zijn geheugen nog niet optimaal werkt, en hij het dus iedere keer opnieuw moet ontdekken.

De 27e kreeg hij zijn tweede serie vaccinaties. Ik zag er als een berg tegenop, maar het viel deze keer erg mee. Bij de eerste keer was zijn beentje helemaal ontspannen, bij de tweede prik was het beentje wel gespannen maar moest hij toch niet huilen. Integendeel zelfs, toen de verpleegkundige klaar was lachte hij haar stralend toe! De eerste uurtjes gingen prima, maar inene begon hij weer erg te huilen en toen ik keek zag ik dat een beentje toch echt een dikke harde rode plek had ontwikkeld. Wijzer geworden duwde ik er dit keer maar gelijk een zetpil in [waarom zou het kind pijn moeten lijden tenslotte; hij mag later zelf wel kiezen oftie een calvinist wordt], en daarna viel hij al snel in slaap, om een paar uurtjes later weer helemaal opgeknapt wakker te worden.

Hij was trouwens bij 19 weken 7940 gram en 65 cm, allebei nog iets boven het gemiddelde maar niet meer tegen de bovenrand aan. Het gaat dus reuze goed met hem!! En met mij trouwens ook. Mijn lichaam blijft nog een beetje een probleemgebied [met name wat betreft gewicht en gewrichten] maar ik ben weer begonnen met basketballen en hoop dat dat in combinatie met niet meer snoepen snel wat vruchten af gaat werpen. Maar verder voel ik me prima, ik heb zelfs de energie weer terug die ik al lang voor mijn zwangerschap een beetje kwijt was. Ik zit zelfs aan een baantje van een dag of drie in de week te denken!

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *