Matthijs 28 weken

Dat baantje voor drie dagen is er inmiddels gekomen, dus het schrijven schiet er wat bij in. Drie dagen van zes uur, dus dat is goed te doen en ik hoef me niet helemaal wezenloos te haasten om het kind op tijd uit de creche te halen. Inderdaad, de creche, want bij Tim’s werk waren ze net begonnen met een service om een extern bureau te laten zoeken en bemiddelen voor dagopvang. Perfecte timing dus! Voorlopig heb ik een contract voor zes maanden, tot half augustus, en dat vind ik wel heel lekker. Dat is net lang genoeg om een goed idee te krijgen van of het bevalt en goed te combineren is.

Voorlopig gaat het dus erg goed en het bevalt Matthijs uitstekend op de creche. Het is natuurlijk een erg sociaal mannetje, dus echt bang was ik er al niet voor. Iedere keer als ik hem op kom halen begint hij zodra hij me ziet enorm breed te grijnzen, en dat is wel een heel speciaal moment.

Ze zeggen dat kinderen op de dagopvang vaker ziek zijn, doordat ze zoveel andere kinderen met mogelijke ziektekiemen tegenkomen. Ook zeggen ze dat de meegekregen immuniteit bij niet meer borstgevoede kinderen na een maand of zes ophoudt. Ik weet niet of het door een van deze twee redenen komt of door een combinatie van beiden, maar ziek is hij in ieder geval geweest! Eerst werd zijn verkoudheid erger, meer kuchen en wat snotteren. Als onervaren ouders hebben we dat maar zijn gang laten gaan, ervan uitgaand dat het immuniteits-systeem toch moet leren hoe het daarmee om moet gaan. Maar later [te laat] heb ik begrepen dat verkoudheid bij kinderen zwaarder is; doordat de buis van Eustachius in het oor korter is kunnen ze heel makkelijk een middenoorontsteking oplopen als hun neus wat geblokkeerd is. En dat is dus precies wat er gebeurde!

Wat is dat zielig voor zo’n kleintje. Ons pretmanneke kon alleen nog maar huilen, wilde alleen nog maar rechtop zitten, en als hij met veel moeite in slaap viel [dankzij een paracetamol zetpil] lag hij nog steeds te kreunen en met zijn voetjes te trappelen van de pijn. Ik heb een paar nachten met hem in mijn armen geslapen, in de hoop dat hij zich dan in ieder geval wat geborgener zou voelen. Maar eigenlijk kan je maar heel weinig doen, terwijl het echt je hart breekt.

Ik was nog in mijn eerste maand bij mijn nieuwe baan, en had net die week cursus. Gelukkig kon Tim wel 2 dagen vrij nemen om thuis bij de kleine te zijn, en de derde dag kon ik vrij nemen [naast de gewone twee vrije dagen die ik dus heb]. Dus de eerste, ergste, week kon goed worden opgevangen. Ik heb wel opmerkingen gehoord over hoe goed het is dat ik een man heb die daar vrij voor neemt. Raar hoor, alsof het zijn kind niet is. We blijven een erg onge-emancipeerd landje voorlopig ben ik bang. Het duurde al met al een week of twee voordat Matthijs weer kon lachen. En prompt daarna kreeg hij ontstoken oogjes, de ziel. Gelukkig niet al te ernstig, maar al met al heeft hij wel al kennisgemaakt met de nodige ziekteverwekkers.

Verder gedijt hij uitstekend. Hij heeft zijn derde DKTP/Hib vaccinatie gekregen en is dus voorlopig klaar met de prikken. Hij was wat minder aangekomen, maar zit met bijna 8200 gram nog heel keurig op het gemiddelde. Hij slaapt nu meer [en eerder!! Eindelijk kunnen wij ons kind ook eens om 7 uur ‘s-avonds in bed gooien] en eet minder, terwijl hij tegelijkertijd actiever is. Dus het kan wel kloppen dattie minder uitdijt dan in het begin.

Hij rolt in ieder geval als een dolle heen en weer als je hem neerlegt, en is daar apetrots op. Verder is hij gek op alles wat lawaai maakt, en loopt als hij iets in zijn knuistjes heeft ook het liefst overal tegenaan te meppen. Dat wordt dan ook af-en-toe zijn hoofd maar ook dat maakt hem niet echt veel uit. Een kort huiltje, en dan gaat hij weer rustig door. Hij kan heel goed grijpen en is vooral dol op papier. Probeer niet de krant of een tijdschrift te lezen met hem op schoot, want hij kronkelt en draait en wriegelt net zo lang tot hij erbij kan ;-). Als hij iets vastpakt kan hij het ook al goed van zijn ene hand naar zijn andere hand overbrengen, dat is heel leuk om te zien. En natuurlijk lukt de fles inmiddels ook zelf. Soms houdt hij die zelfs heel macho met maar een hand vast.

Hij is gek op muziek en liedjes, en probeert soms zelfs al mee te bewegen op de muziek. Ik doe nu ook ‘schuitje varen, theetje drinken’ met hem, met de bijbehorende bewegingen, en daar moet hij direkt enorm om lachen terwijl hij zich vol overgave naar voren en naar achteren gooit. En als je hem neerzet blijft hij al een behoorlijke tijd gewoon echt zitten. De spieren zijn er wel al, maar het evenwicht ontbreekt nog ;-). Wat grappig is, is als je met hem gaat wandelen in de buggy terwijl hij echt wil zitten. We hebben van mamma een nieuwe buggy gehad, een hele stoere, waarin hij zowel kan liggen als kan zitten. En soms zit hij dan gewoon de hele wandeling rechtop, zonder ook maar even tegen de rugleuning aan te leunen. Waarna hij probeert om de voorzetbeugel op te sabbelen, of zijn voetjes te pakken. Die heeft hij trouwens ook echt ontdekt, die voetjes. Hij steekt regelmatig zijn teen in zijn mond als de voet bloot is, en ik heb hem ook al een paar keer betrapt op het uittrekken van een sok om daar vervolgens uitgebreid op te sabbelen.

Het geluidenscala begint zich ook uit te breiden. Hij heeft een hele fase gehad waarin hij alleen maar proestte [‘to blow a raspberry’ noemen de Engelsen dat heel mooi]. Daarna kwam een fase van ‘wa wa wa’ en op dit moment is het op diverse manieren laten rollen van een klinkende keel R het allermooiste.

We hebben ook de rugdrager inmiddels uitgeprobeerd, omdat hij toch al redelijk kan zitten. En die vind hij prachtig!! Meer vrijheid [hij schommelt dus graag heen en weer], veel meer uitzicht. En voor ons is hij ook erg handig, omdat je er door de wieltjes een rudimentaire buggy van kan maken, terwijl je er met de uitklappoot een rudimentaire kinderstoel van maakt. Echt een aanwinst dus!

Inmiddels hebben we ook een staafmixer gekocht, en een kookboek voor baby’s en dreumessen. Hij krijgt dus vers fruit en geniet daar erg van. En we maken echt eten voor hem. Dan merk je pas hoezeer al die potjes op elkaar lijken en hoe weinig smaak of kraak er eigenlijk aan zit. Dan smaakt de bloemkool met kaassaus, courgettegratin of aardappel/preischotel hem [en ons!] een heel stuk beter. In het kookboekje gaan ze uit van meer porties op een dag en minder per portie dan wat Matthijs wil. Maar we gaan er gewoon maar weer vanuit dat het kind zelf wel weet welk eetpatroon het beste bij hem past. Matthijs zit dus op een fles opvolgmelk van 200-220 cc, een grote fruithap, weer een fles melk, een grote groente/proteine hap, en een laatste fles. En daar doet hij het heel goed op dus dat houden we maar even zo. Je kunt ook pap geven, maar daar zijn we nog niet aan toegekomen. Ik gebruik de rijstebloem wel als verdikkingsmiddels als de gepureerde hap wat erg vochtig is. Bij het fruit is het soms zelfs meer een dikke vloeistof, omdat je bij de toch al vaak sappige stukjes ook nog wat vloeibaars gooit om goed te kunnen mixen. Dat doen we nu dus soms in de fles met een zachte drinktuit. Daar moest hij erg aan wennen, hij kauwt er ongeveer even vaak op als dat hij eraan zuigt, maar het komt wel op dus hij went er wel aan.

Binnenkort mag hij aan het brood, dus dat wordt ook weer een grote stap voor hem. Ik heb hem laatst een korstje gegeven om op te zuigen en dat beviel hem erg goed. Hij kreeg er geen brood mee binnen en ook het korstje zelf raakte hij weer kwijt. Maar de smaak is blijkbaar toch lekker voor hem.

Dit weekend is het Pasen en dan gaan we naar Brussel. Kunnen zijn granny, uncle en aunt ook zien hoe hij gegroeid is sinds december en wat hij allemaal al kan. Mamma zit in Spanje met Eddy en schrijft dat ze Matthijs wel mist, maar het toch zo erg naar haar zin heeft dat het wel even kan duren voor ze terugkomt. Gelijk heeft ze! We leggen alles zo goed mogelijk op video vast voor iedereen. Is voor ons trouwens ook al weer heel leuk om terug te zien, wat een enorme ontwikkeling zo’n baby in de eerste zes maanden al doormaakt.

Als het weer zo mooi blijft moeten we ook zomerkleertjes aan gaan schaffen. Dat vind ik wat eng nu het nog zo wisselend kan zijn, want hij groeit er nog steeds als een dolle uit. En als ik dan zo’n korte broek in mijn handen houdt kan ik me gewoon niet voorstellen dat hij dat strakjes aankrijgt. Duidelijk geval van wenneritis, schijnen alle nieuwe ouders last van te hebben ;-). Een zomerjasje hebben we al, en samen met zijn nieuwe schoentjes staat dat al fantastisch stoer. Echt een klein ventje!!

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *