Ruim 7 maanden

Het schrijven schiet er inderdaad steeds vaker bij in. En dat terwijl er zoveel is om op te schrijven tegenwoordig. Gelukkig leggen we alles wel op de video vast, voor later. Dat is ook erg leuk om terug te zien trouwens, als ik nu weer die stukjes zie waarop het zo’n klein hompje mens is lijkt het wel eeuwen geleden.

Matthijs is nu 8,5 maanden en gedijt nog steeds goed. Met 7,5 maanden ging hij inene zitten, eerst nog met veel concentratie en heel langzaam, maar nu heel makkelijk en snel. Eerst wilde hij steeds uit de buikligging omhoog komen, het leek wel een oude vrouw die buikoefeningen deed. Dus ik dacht dat het nog wel heeeeel lang zou duren voor hij echt verder kwam. Maar inene had hij bedacht dat hij ook een beetje op zijn zij kan gaan liggen en zich dan met zijn handjes naar achteren kan duwen tot hij zit. En dat werkt dus een heel stuk makkelijker.

Anderhalve week terug betrapte ik hem er ook al een keer op dat hij zich tot stand had opgetrokken, dus we hebben box en bed maar wat lager gezet zodat hij in ieder geval niet over de railing kan duikelen.

We hebben zo’n klein hobbelpaardenstoeltje voor hem, en met de stoelverkleiner kan hij daar nu goed in zitten. Hij vindt het enorm leuk, vooral als het lawaai maakt en hard beweegt. Gevolg is wel dat hij ook op schoot of in de winkelwagen van de supermarkt vreselijk kan gaan zitten wippen, in de hoop dat er ook dan meer beweging in komt. Een enorm vertederend gezicht!!

Hij is inmiddels ook weer bij het consultatiebureau geweest, en bleek nog geen 8,5 kilo te wegen. Hij is dus in drie maanden nog geen pond aangekomen. Hoewel we ons niet ongerust hoefden te maken wilden ze hem toch iets eerder zien om te kijken of alles wel goed ging met hem; 30 juni is de volgende afspraak. Eerst klagen ze dattie teveel naar binnen werkt, en nu dattie niet genoeg aankomt. Het is ook nooit goed. Ik maak me er niet al te ongerust over, want hij is natuurlijk best vaak ziek geweest de afgelopen tijd. Hij kreeg voor de tweede keer oorontsteking, de arme ziel. De dokter schreef nu penicilline voor, en de koorts, de pijn en het huilen waren dezelfde dag nog over; dus ook dat weten we weer voor de volgende keer. Ik denk dat we maar wat minder ‘behoudend’ moeten zijn, en wat sneller met de medicatie. Al dat Calvinistische oppassen is leuk en aardig, maar de verschillen met gewoon direct medicijnen of pijnstillers geven zijn zo enorm groot!! En dat arme kind is toch ook niet gebaat met heel lang druilen, dreinen en ziek zijn lijkt me.

Verder is het een enorm beweeglijk kereltje. Aankleden is een taak die je eigenlijk met zijn twee-en moet doen, of waar je minstens een arm extra voor aan moet laten groeien. Hij draait zich continu op zijn rug, wil in de spiegel kijken, met de haarborstel spelen, of op zijn schoenen kauwen. Met aankleden ben ik daar nu wel op voorbereid, en zijn sokjes of broek kan ik ook aantrekken als hij op zijn buik ligt. Maar voor de luier is het natuurlijk wel erg onhandig. Toch merk je dat hij ‘nee, even wachten’ al een beetje begrijpt, want dan is hij wel even rustiger. Ook verder begrijpt hij veel meer tegenwoordig. Hij snapt al dat je je armpje terug moet trekken of uit moet strekken als er mouwen zijn, en pakt zelfs zijn speeltje al snel over in de vrije hand. Schoenen aantrekken gaat ook al steeds beter, en dat is maar goed ook want de eerste keren was dat echt een hels karwei. Verder spuugt hij sinds kort zijn speen uit als er eten aankomt, dus dat principe is ook al goed doorgedrongen.

Een paar weken terug had hij erge uitslag. Eerst dachten we dat dat luieruitslag was, tenslotte heeft hij de leeftijd voor tandjes en hij kwijlt al weken heel erg. Maar het zat vooral in zijn liezen, terwijl het tegelijkertijd helemaal niet pukkelig leek en hij ook geen open plekjes of zo kreeg. Nadat we zeker waren dat het geen allergie was [voeding wisselen, luiers wisselen, etc etc] dacht ik dat het waarschijnlijk een schimmeltje was. Een soort spruw op zijn billetjes, want dat leek me uit alle beschrijvingen in de boekjes het meest passend bij zijn soort uitslag. Omdat we toch naar het consultatiebureau moesten wilde ik dat daar even verifiëren en een receptje vragen. Bleek tot mijn grote verbazing dat de kinderarts van het consultatie bureau geen recepten uit mag schrijven!! Zij doen namelijk alleen aan ‘preventieve’ geneeskunde. Belachelijk vind ik het. Het zal wel zijn om de huisartsen niet voor het hoofd te stoten; als ik het recept daar haal kan hij weer een consult rekenen tenslotte.

Dus moesten we eerst naar de huisarts; waar de assistente mijn verhaal hoorde en op de computer even een receptje inklopte en naar de apotheek overpiepte [wat worden we toch hightech in Nederland]. Dus de zalf had ik wel – en daar was geen dokter aan te pas gekomen!Gelukkig hielp de zalf goed en ging de uitslag snel over.

Hij heeft nu nog snel rode plekjes op zijn billen, maar volgens mij is dat wel beginnende luieruitslag; het ziet er ook anders uit. Veel in zijn blote kond zetten dus, dat helpt het beste. Op een goed wasbaar kleed, dat dik genoeg is om alles te absorberen, want het geeft wel een beetje troep. En voorlopig is er nog geen tand te zien.

Met de hond gaat het nog steeds reuze goed. Matthijs is helemaal gefascineerd door alles waar de hond op kauwt. Hij kruipt/tijgert in een mum van tijd door de kamer heen naar de hond toe, steekt zijn handje tussen de kauwende kaken en vist daar het bot uit dat hij vervolgens zelf ook wel wil proeven. Je kan niet meer lezen en regelmatig een blik op het kind werpen; je moet echt continu kijken wat hij doet en klaar staan om snel in te grijpen. Het eerste traphekje staat al klaar om gemonteerd te worden!

Maatje 74 begint al wat krapjes te worden en we stappen geleidelijk over op maat 80!

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *