10 maanden

Inmiddels is Matthijs naar het consultatiebureau geweest, en hij was een kilo aangekomen! Bijna 9 ½ kilo was hij nu, en zijn hoofdje was ook een cm in omtrek gegroeid. Dus het was waarschijnlijk inderdaad gewoon omdat hij veel ziek en verkouden was geweest, dat langzame groeien daarvoor.

De week daarna had hij zijn gehoortest, en daar is hij ook in een keer doorheengekomen. Ze testen met name om te kijken of het kind de verschillen tussen hoge en lage tonen kan horen [anders kan hij achter gaan lopen in zijn spraakontwikkeling, omdat hij dan het verschil tussen boom en sloom niet kan horen]. Het is vrij simpel eigenlijk. Je zit op een stoel, met je kind op schoot, en terwijl jij voor je uit kijkt en het kind wordt afgeleid door iemand die daar achter een tafel zit, maakt een ander iemand achter je zachte geluidjes met rammelaartjes e.d. op verschillende toonhoogtes. Als hij dan omkijkt is het goed, want dan heeft hij het gehoord. Als hij niet omkijkt kan het door een aantal dingen komen [afgeleid, geen zin, etc] waaronder het echt niet horen, dus dan moet hij nog een keer getest worden.

Deze week was weer wat moeizamer. Matthijs was al een tijdje weer verkouden [ik denk dat ik beter kan bijhouden wanneer hij niet verkouden is, de ziel]. Woensdag was hij eerst nog zijn eigen vrolijke zelf, maar rond vijf uur hield dat inene op. Hij ging steeds meer huilen, slikte wat moeilijker, wilde niet eten… met moeite kregen we hem in slaap, en toen was het nog niet over. De hele nacht door heeft hij ongeveer ieder uur gehuild van de pijn; steeds een paar huiltjes en dan hield het weer even op. Dus Tim en ik hadden maar afgesproken dat we ieder een halve dag vrij zouden nemen; hij ‘s-morgens en dan zou hij naar de dokter gaan met Matthijs, en ik ‘s-middags.

Belde hij me op mijn werk om te vragen wat hij nu moest doen: de dokter was op vakantie, en zijn waarnemer had vandaag alleen een inloopspreekuur… en dat was homeopathisch. In Engeland kun je dan naar de eerste hulp gaan, die fungeert eigenlijk deels als opvang voor de huisarts. Ik heb hem verteld dat de EHBO in Nederland niet zo werkt; hij moest de doktersdienst anders maar bellen en vragen met wie hij dan een afspraak kon maken. De eerstgenoemde vervanger had naar aanleiding van het telefoongesprek wel een receptje uitgeschreven naar de apotheek, vooral voor zijn keel. Maar eigenlijk was Tim bang dat het weer oorontsteking was, omdat Matthijs daar nu steeds naar greep.

Toen heeft Tim toch maar weer de oorspronkelijke vervanger gebeld, en verteld dat hij het eigenlijk niet goed vond, een telefonisch consult, en dat hij echt wilde dat er een dokter naar het kind keek. Toen kon hij dus tussen twee patiënten in komen, en dan zou de dokter er even naar kijken. En ja hoor; het was weer raak: De derde oorontsteking!

Omdat hij bij de vorige oorontsteking ook al antibiotica had gekregen wilde de dokter hem eigenlijk geen nieuwe kuur geven. Wij staan ook niet te springen om het kind vol te stoppen met penicilline, maar het verschil tussen twee weken heel zielig en pijnlijk uitzieken en in een dag weer een stuk opknappen is wel erg groot. Tim heeft dus erg aangedrongen, en inderdaad gaat het nu een stuk beter met de kleine vent. Omdat dit de derde keer was, is Matthijs ook doorverwezen naar de KNO arts, om eens te kijken waar dat aan zou kunnen liggen en of er iets aan kan worden gedaan. Volgens mij komt dat neer op buisjes of neusamandelen knippen en op allebei zit ik niet te wachten natuurlijk. Maar ik zal me er op voorhand maar eens in verdiepen, dan kan ik me vast voorbereiden.

Op 17 augustus is het eerste consult, maar voor die tijd gaan we eerst op vakantie. Lekker twee weken naar Engeland. Met de auto en de boot [je moet wel, als je zoveel troep voor een kind mee moet slepen ;-)], en dan heel langzaam afzakken naar Cornwall waar Tim’s familie een huis heeft. Het zal me benieuwen hoe dat gaat met een baby; kun je dan ook Bed&Breakfast doen? Hoe eet je, als je zelf niet kan koken en je kind eigenlijk op tijd moet slapen? Of verschuif je zijn schema? En hoe moet dat met de overdag-slaapjes? Nu ja, het schijnt veel mensen zonder al te veel moeite te lukken, dus wij zullen er ook wel uitkomen op den duur. In Cornwall gaan we dan de zonsverduistering bekijken, die is daar volledig en dat moet heel speciaal zijn. We zullen het wel zien!

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *