Ruim 10 maanden

Sinds een paar dagen kan Matthijs nu ‘mamma’ zeggen. Niet dat hij weet wat het betekent trouwens, maar hij snapt wel dat het mij blij maakt dus af en toe zegt hij het en kijkt me dan stralend aan. Of Tim. Of mijn moeder…

Hij wordt steeds bewegelijker! Gisteren konden we nog een grote mand voor de stereo zetten om hem tegen te houden – vandaag kon hij er al op klimmen! We hebben het losse tuigje in de kinderstoel vastgemaakt, want daar is hij ook in een paar seconden uitgeklommen. En vandaag lukte het hem zelfs om in de buggy te klimmen – alleen eruit gaat nog niet.

Verder vindt hij opvolgmelk inene niet meer echt lekker. Zijn pap ‘s-morgens eet hij nog wel helemaal op, maar de fles ‘s-middags wil hij niet meer. Water, limonade, volle melk of thee vindt hij ook niet zo geweldig, alleen van diksap kan hij liters op. Ik heb dus maar wat vitamine D druppels gehaald. Verder eet hij goed trouwens; ¼ liter pap, fruit, 2 boterhammen met boter en beleg, groentehapje en een hele grote kom yoghurt als toetje. Dus hij komt niets tekort, op wat vitamine D na misschien.

Soms weigert hij wel om van de lepel of de vork te eten, omdat hij het zelf met zijn eigen handjes wil doen. Of hij haalt de hap uit zijn mond, legt hem op zijn tafelblaadje en pakt hem opnieuw op om hem in zijn mond te stoppen. Hij kan de hap wel tussen duim en wijsvinger krijgen, maar propt hem dan meestal met opengesperde hand zijn mond in – een bijzonder gulzig gezicht J. Als je zijn boterham in stukjes snijdt en voor hem legt, begint hij ook als een soort hamster alles naar binnen te proppen tot zijn wangen bol staan. En soms begint hij er dus weer stukjes uit te halen. Hij komt nu in het stadium dat hij ook dingen aan jou geeft, dus ik heb af en toe al een uitgekauwd klef stukje brood mogen ontvangen.

Het blijft een vreselijk lachebekje. Om alles heeft hij lol! We hebben een peuter-schommel opgehangen, en die kan hem niet hoog genoeg gaan. Dikke pret, met open mond lachend en liefst zelf tegelijkertijd nog als een soort ruiter in galop op en neer wippend. Dat laatste doet hij trouwens overal; in winkelwagentjes, in de buggy, op schoot, als je hem optilt. Ik moet er zelf erg om lachen, zoals hij dan paard zit te rijden. Hij kan nu ook zwaaien, en roept dan vrolijk ‘dada’. Als je hem mee neemt naar buiten, probeert hij iemands blik te vangen – en als dat gelukt is gaat hij breed grijnzen en uitgebreid zwaaien. Succes verzekerd natuurlijk; het is een echte kleine charmeur!

Liedjes begint hij ook te herkennen. In zijn handen klappen kan hij bijijijijna, maar als ik begin te zingen ‘klap een in je handjes, blij blij blij’ gaat hij alvast met twee handjes op zijn hoofd zitten – dat is een makkelijker beweging en hij weet wel dat het bij het liedje hoort.

Zijn tweede tand is inmiddels ook gearriveerd, vlak nadat zijn eerste tand voor de eerste keer door zijn lip was gegaan. Hij was met nog een jongetje omgedonderd op de crèche, en verkeerd terecht gekomen. Ik kwam net binnen toen hij krijsend in het keukentje werd behandeld en het bloed werd afgeveegd. Maar nadat hij een flesje sap had gekregen was het leed snel geleden en daarna heeft hij er voor zover ik kon zien helemaal geen last meer van gehad. Het poetsen van de tanden vindt hij erg leuk. Als hij de borstel ziet gaat zijn mond al wagenwijd open. De kinderleidsters bij de dreumessen vertelden dat we beter een tandenborsteltje voor hem mee konden geven, want hij kroop nu bij het tandenpoetsen op andere kindertjes af om ze de borsteltjes uit de mond te rukken. En vandaag was hij bezig mijn moeders tas leeg te halen toen hij haar reistandenborstel tegenkwam. Ondanks het hoesje herkende hij het meteen, en begon hij gelijk poetsbewegingen in zijn mond te maken. Daarna begon hij er even zijn haar mee te borstelen, dus een kleine verwarring was er nog wel – maar hij snapt heel goed dat het borstels zijn!

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *