Een knip *in* zijn neus waard….

Gisteren is dus de beruchte neusamandel geknipt…. We moesten om 08.30 uur in het ziekenhuis zijn met een nuchter kind. Dat vond ik al vrij zwaar, Matthijs is errrrrug gehecht aan een snelle papfles ‘s-morgens. Maar in de praktijk viel het mee gelukkig en bleef hij braaf. Vast omdat er zoveel te zien was in het ziekenhuis.

We waren met nog drie kinders, twee jongetjes van anderhalf, en een meisje van een jaar of drie/vier. De anderen waren allemaal voor buisjes, dat is een minder belastende ingreep heb ik me laten vertellen. Matthijs was dus de jongste, maar had wel contact. Alle kinders werden in ziekenhuispyjamaatjes gekleed, en begonnen met het aanwezige speelgoed te spelen terwijl hun bedjes werden weggereden.

Om 09.30 kregen we te horen dat het nog even zou duren, omdat er een spoedgeval tussendoor kwam waardoor ze geen OK team hadden voor deze ingreep. Dat wachten werd dus wel erg lang voor al die hongerige kindjes, en dat begon je toen wel een beetje te merken. Maar ze bleven grotendeels erg braaf en blij. Vervolgens werden de kinderen om de beurt met hun ouders meegenomen naar een klein kamertje, waar ze een narcosemaskertje en een grote pop hadden, om uit te leggen wat er zou gaan gebeuren. Ik probeerde Matthijs te laten wennen aan het maskertje, door voor te doen hoe het moest, en hij begon warempel te lachen en in het masker te blazen.

Om 10.45 mocht hij als eerste worden geholpen. Ik liep mee naar de operatiekamer, werd daar in de ‘operatiekleding’ gehezen en kon met Matthijs naar binnen. Daar moest ik hem op schoot zetten bij iemand die daar speciaal voor zat. De operatiekamer stond natuurlijk vol met mensen; ik geloof dat er wel een stuk of zeven aanwezig waren. Matthijs begon ze dus allemaal aandachtig op te nemen. Dat ik hem bij iemand anders op schoot zette vond hij ook nog goed, maar toen het maskertje op zijn gezicht werd gedrukt begon hij enorm te brullen en te protesteren. Mijn gezicht hielp helaas niet veel, en zijn armpjes en beentjes moesten echt stevig vastgehouden worden tot het gas zijn werk deed. Dat duurde ook nog even [een eeuwigheid voor mij] omdat hij zich flink verzette tegen het in slaap vallen. Maar uiteindelijk was hij stil [met zijn oogje nog open, raar en een beetje eng] en werd ik met brok in mijn keel en al direct de operatiekamer uitgebonjourd.

Op de terugweg naar de zaal schonk ik mezelf eindelijk een kop koffie in [die kon ik daarvoor natuurlijk moeilijk nemen, tussen de hongerige dorstige dreumesjes in]. Na de eerste slok hoorde ik echter al een bekend gebrul; en ja hoor, daar kwam mijn mannetje al met bed en al aangereden. Bloed uit zijn neus, bloed uit zijn oortjes, en BOOOOOOOS!! Niet te troosten en niet stil te krijgen, zo enorm boos wastie. Gelukkig mocht hij nu wel zijn flesje waterig sap drinken. Ik was blij dat ik geen appelsap had meegenomen, dat was te scherp geweest zeiden ze. Hadden ze me ook wel vantevoren mogen vertellen….. Vervolgens kwamen in rap tempo de andere kinderen de zaal in. Geen van allen blij, maar ook geen van allen zo boos als Matthijs – of zo bloederig natuurlijk, want dat heb je niet zo met buisjes. Gelukkig bedaarde Matthijs langzamerhand iets, en hij wilde wel op schoot tegen me aan kruipen. Hij viel echter niet in slaap, en wilde ook niet echt in bed. Totdat hij een waterijsje kreeg, dat ging redelijk vlot naar binnen, al trok hij er wel rare gezichten bij.

Om 12 uur mochten de andere kinderen weg, maar Matthijs moest nog blijven om zeker te zijn dat hij geen nabloeding zou krijgen. Ik mocht hem gelukkig wel wat zachts te eten geven, dus het fruitpotje dat ik meegenomen had bewees goede diensten en ging er vlot in. Daarna voelde hij zich al een stuk beter [mijn genen zijn duidelijk vertegenwoordigd] en begon hij wat vrolijker rond te kruipen. Om 1 uur mocht ik uiteindelijk weg naar huis met hem.

Ik dacht dat hij ‘s-middags wel enorm lang zou slapen, na al die vermoeienissen en na de narcose, maar hij begon binnen het uur al heel hard te huilen….. De rest van de middag wilde hij bijna alleen maar bij mij op schoot zitten met zijn speentje, warm en knuffelig. Raar hoor, want normaal is een seconde of drie de maximum haalbare schootzittijd voor hem. Tegen bedtijd was hij wel weer wat actiever, en is hij voor zijn pappa uit twee trappen naar zolder geklommen om daar op de pc te tokkelen. Tot onze verbazing begon hij de muis ook al op de goede manier te bewegen trouwens! Maar bij het naar bed gaan was hij nog steeds erg huilerig, dus hebben we hem een paracetamolletje gegeven. Daarop heeft hij heerlijk doorgeslapen tot vanmorgen vroeg. En vandaag is hij langzaam maar zeker weer de oude geworden.

Nog een week geen natte oren krijgen [het grootste gevaar is de hond, die is verslaafd aan oren likken…], veel drinken, en over zes weken controle. Vandaag belden ze vanuit het ziekenhuis nog om te checken of alles goed was gegaan en er geen complicaties of vragen waren. Al met al was het tegelijkertijd minder erg en erger dan ik had gedacht – en ik ben in ieder geval erg blij dat het achter de rug is!

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *