Ruim 14 maanden

Matthijs is nu ruim 14 maanden oud, en er gebeurd alweer zo veel!! Hij loopt nu erg goed, en wil ook buiten erg graag loslopen. Het wordt dus tijd voor echte schoenen…..

Ook klimmen is heerlijk, misschien nog wel fijner dan lopen. Hij klimt sinds vandaag zelfs enthousiast in de kinderstoel als hij honger heeft of als wij aan tafel zitten en hij erbij wil horen. Hoewel het doodeng is omdat hij zo hoog klimt, merken we ook wel dat hij zelf best goed oplet. Hij test hoe stevig zijn houvast is voordat hij zich eraan optrekt of erop gaat staan. Maar hoogtevrees heeft hij in ieder geval niet. Hij staat het liefst in de kinderstoel te dansen – en daar zijn wij niet zo blij mee. Dus hij in de stoel zit hij ingegespt tegenwoordig en ik heb in mijn handtas ook een tuigje voor het boodschappenkarretje als ik hem mee heb.

Inmiddels heeft hij vier boven en vier ondertanden, en in iedere hoek een kies. Het doorkomen van de kiezen was een iets minder leuke tijd, daar had hij best behoorlijk last van. Maar nu ze door zijn is vooral het gemak dat je ervan kunt hebben overduidelijk. Hij bijt en knabbelt echt, en eet dus ook rustig een kwartappel op, of een grote krentenbol.

Hij praat ook al steeds meer. “Dah” is dag, en “daaaaaaaa” is dank je. “Aai” en “au” kent hij niet alleen, maar kan hij ook – liefst door elkaar zodat je nooit zeker weet of je een klap of een streling kan verwachten. “Klaaaa” betekent dat hij klaar is, “nee” is ook al goed ingeburgerd en natuurlijk “pappa” en “mamma”. Mijn moeder claimed dat hij ook “ommmmmma” doet en volgens mij klopt dat wel ;-). “Alloo” zegt hij al best lang, en tegen iedereen omdat hij wel door heeft dat dat een succesnummer is. Hij snapt ook dat je het in telefoons moet zeggen. Dat heeft hij overgenomen van ons, dat in telefoons praten, dus dat doet hij fanatiek, met veel “allo” en verder hele verhalen in vloeiend babies. Hij heeft alleen niet echt door wat nu precies een telefoon is en wat niet, zodat hij ook de afstandbediening tegen zijn oor houdt om erin te brabbelen, evenals mijn muis of alle andere dingen die ongeveer die grootte hebben en er technisch uitzien. Knoppen zijn trouwens al helemaal fascinerend, van toetsenbord tot lichtknoppen – hij heeft gemerkt dat er spannende dingen kunnen gebeuren als je op sommige knopjes drukt.

“Mmmmmma” is een kus, die geeft hij nu ook. Zo schattig, dan komt hij met een opgeheven snoetje en een braaf dichtgeklemd mondje een zoentje halen bij je. Hij heeft dat waarschijnlijk overgenomen van ons, als wij elkaar zoenen komt hij graag meedoen. Andere dingen neemt hij ook over trouwens; bij het zondagochtendontbijt kroop hij toen ik opstond snel op mijn stoel bij de eettafel, tegenover Tim, ging daar goed op zitten, pakte de krant en begon te bladeren….. dat zijn de momenten dat je echt een camera bij de hand zou moeten hebben!!

Als er veel mensen zijn geniet hij echt van alle aandacht. Dan komt hij af-en-toe even kijken of je er nog bent, of even een aai halen, en dan gaat hij weer op ontdekkingsreis. Vreemden krijgen eerst een uitgebreide keurende blik, maar na een paar minuten lacht hij en probeert hij reacties te ontlokken. En al snel staat hij aan hun zij of klimt hij op schoot alsof hij ze al jaren kent. Als je om hem lacht vind hij dat ook prachtig, dat begint hij ook al echt uit te lokken. Dan begint hij te glunderen, en gaat hij in zijn handjes klappen om aan te geven dat hij iets goeds heeft gedaan. Dat wordt nog wel een heerlijk uitslovertje straks.

Sinds circa een maand merken we wel dat je veel beter met hem kunt communiceren. Als je vraagt of hij iets doet, doet hij het inene terwijl je daarvoor het idee had dat hij geen benul had van wat voor klanken je voortbracht. Dat kwam ook vrij plotseling opzetten trouwens. Raar, hoe je steeds weer wordt geconfronteerd met een trapsgewijze ontwikkeling in plaats van de geleidelijke groei die je verwacht. Hij wijst neus, oor, hand en voet graag aan als je dat wilt, al heb je ook kans dat hij op die van jou wijst in plaats van o die van hemzelf. Dat is een van zijn grapjes waar hij vervolgens hard om moet lachen….

Het eigen willetje komt ook steeds meer de kop opsteken, nu ook gevolgd door de gigantische driftbui als het niet gaat zoals hij graag zou willen. Dan gaat hij schreeuwen en gillen, en op de grond liggen rollen, waarbij hij soms zo hard met zijn armen en benen om zich heen zwaait dat hij letterlijk loskomt van de grond en door de kamer heen stuitert! Daarbij zit hij zichzelf ook in de weg, want dan is hij te driftig om ook maar iets tot zich door te laten dringen. Dus als hij kwaad is omdat er niet snel genoeg eten was, is hij tegen de tijd dat het eten er wel is al te ver heen om het te willen opeten en slaat hij het dus met lepel en al uit je handen. Gelukkig hoeven we ons verder niet ongerust te maken over of hij genoeg naar binnen krijgt, want wat eten betreft lijkt hij op zijn moeder; graag, veel, en hij krijgt er bijna altijd een goed humeur van.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *