Anderhalf jaar

Matthijs is nu ruim 17 maanden en is van baby nu een klein ventje geworden. De driftbuien hebben zich niet echt doorgezet gelukkig, maar koppig is hij in ieder geval zeker…. en hij begint met het oefenen van ´nee´.

De feestmaanden waren we erg benieuwd hoe hij zou reageren, of hij bang zou zijn van Sint en Piet en onder de indruk zou zijn van de mooie kerstversiering. Maar Matthijs reageerde eigenlijk vooral flegmatiek. Sint en Piet deden hem niets, zelfs op schoot bij een hele zwarte Piet vond hij heel normaal. De cadeautjes eromheen waren veel spannender! Bij de Sinterklaasviering op de creche liep hij dan ook vooral rond om pakjes in te pikken hoorde ik van Tim (ik zat in mijn laatste dagen op het werk en kon dus moeilijk vrij nemen). Sinterklaasliedjes waren wel leuk vond hij, al is het wat moeilijk om mee te zingen als je nog niet kunt praten natuurlijk. We hebben nog weken daarna het refrein van ´Dag Sinterklaasje´ gehoord, omdat dat het enige liedje was dat hij WEL mee kon zingen. Compleet met wuivend handje, dus hartvertederend was het wel.

Een ander succesnummer van hem is ´hoera´ roepen nadat je hieperdepiep hebt gezegd. Met een vette grijns en twee handjes in de lucht komt er dan een prachtig “hoewaaaaaa” uit. Een heel handig kunstje in deze feestelijke tijden, dat we natuurlijk apetrots aan iedereen laten zien.

Kerstbomen krijgen een welgemeend en bewonderend ´ohoooooooo´ en zijn daarna alleen nog maar interessant om spullen vanaf te trekken. We hebben de boom maar in de box gezet, en krijgen regelmatig vragen over hoe gevaarlijk de boom nu is. Maar ik heb zo´n vermoeden dat dat de eerste jaren toch de vaste plaats van de boom zal worden.

Oud en nieuw hebben we gezellig met vrienden gevierd. Vlak voor middernacht hebben we Matthijs wakker gemaakt, omdat hij van de herrie toch wel wakker zou schrikken. En het is natuurlijk zeker bij het begin van een nieuw millennium een speciaal momentje. Hij kreeg een slokje champagne uit mijn glas en blijkt ook wat dat betreft een echt kind van zijn moeder te zijn…. Met een verlekkerd “hmmmmmmm” keek hij stralend de kring rond voordat hij zijn armpjes uitstak voor meer. Daarna begon het vuurwerk en we hadden eigenlijk verwacht dat hij dat wel mooi zou vinden. Maar tot onze verbazing werd hij bijna panisch, ook van het siervuurwerk. Sterker nog, sinds die dag is hij ook bang voor vuur en begint hij bij open haarden echt hard te huilen.

Op 10 februari heeft hij dan eindelijk ook de BMR vaccinatie gehad. Ik zag daar erg tegenop van te voren omdat ik wist dat die prik branderig en pijnlijk is voor de kleine. Je voelt je een soort verrader, omdat jij hem vasthoudt terwijl de dokter hem pijn doet en ik kreeg natuurlijk gelijk beelden van een verstoorde relatie omdat hij je dan nooit meer durft te vertrouwen. Soms heb ik ook een beetje een hang naar het dramatische blijkbaar, zeker als de hormonen me door het lijf gieren. In ieder geval viel het erg mee. De prik ging in zijn armpje, terwijl hij bij mij op schoot zat en ik hem stevig vasthield. Maar na het even huilen wilde hij al snel op de vloer verder spelen en hij gaf de dokter zelfs een kusje bij het weggaan. En het is nu 11 dagen later en hij heeft nog steeds geen echte reactie gehad. Geen koorts, niet ziek, niet hangerig of wat dan ook gelukkig.

Ook verder was hij prima op schema. Met ontwikkeling ligt hij iets voor, een maand of twee, zowel qua motoriek als qua spraak. Zo vroeg de dokter of hij blokken kon stapelen. Eerlijk gezegd is dat nu een van de dingen die hij thuis niet heeft, houten blokken, dus dat wist ik niet. Ze legde het voor hem neer, deed het een keer voor…. en prompt begon hij zelf ook torens te bouwen. Ook kent hij meer dan drie woorden al echt in context, begrijpt hij simpele opdrachten (al garandeert dat niet dat hij het ook doet natuurlijk), raapt hij een bal op zonder vallen en gooit hij hem weer weg zonder vallen ook. Dat laatste oefent hij natuurlijk wel veel thuis, zijn favoriete spelletje is de bal van de hond weggooien en in de slappe lacht liggen als de hond erachteraan holt. Zijn spraakontwikkeling valt ons trouwens erg mee, wij hadden erop gerekend dat hij daarbij iets achter zou lopen omdat hij tweetalig wordt opgevoed. Maar hij begrijpt zowel Tim´s Engelse opdrachtjes als mijn Nederlandse, en zowel de Duck als de Eend doen ´kwak kwak´. Alleen met oog heeft hij het nu even moeilijk. Aai (NL) en Eye (Eng) liggen natuurlijk ook dicht bij elkaar, en nu gaat hij als Tim het rijtje gezichtsonderdelen afgaat af-en-toe zijn oog aaien. Verder was hij nu 82 centimeter en 11450 gram, waarmee hij precies op het midden van de CB groeicurve komt te staan.

Het is ontzettend leuk om te zien hoe alles zich bij zo´n kleintje ontwikkeld. Ze proberen echt alles uit, op verschillende manieren. Matthijs oefent nu af-en-toe op een been staan, achteruit lopen en ronddraaien kan hij inmiddels al. Met klimmen gaat alles ook steeds beter, en ook daar merk je dat ze als ze een manier gevonden hebben die werkt toch ook andere manieren blijven proberen. Het is net of er een trainingsschema in dat hoofdje zit dat keurig puntsgewijs afgewerkt moet worden. Ook zie je al dat hij op langere termijn gaat denken. Zo waren we laatst bij vrienden op bezoek, die toostjes en beleg op de salontafel hadden staan. Matthijs vond het bijbehorende mesje wel erg interessant, maar mocht dat van ons natuurlijk niet pakken. Een droog toostje om op te knabbelen mocht hij wel hebben. Waarop de kleine deugniet zijn eigen toostje op de tafel legt….. direkt naast het mesje. Even wachten en oogcontact met de omringenden zoeken om de aandacht af te leiden. En daarna pakte hij vliegensvlug zijn toostje EN het mesje ernaast met een vloeiende beweging van tafel.

Hij zingt nog steeds heel graag, zowel met ons als spontaan uit zichzelf. Dat laatste is enorm leuk, want hij kent woorden noch melodie en gaat toch uit volle borst tekeer. Ook bij liedjes op tv gaat hij ingespannen kijken en meedansen, als een soort babyhouser met zijn armpjes op en neer aangevuld met een enkele kniebuiging. Zelfs de liedjes van zijn speelgoed zijn al genoeg om hem te laten beginnen met dansen, heerlijk en enig!!

Hij slaapt gelukkig nog steeds uit ´s-morgens tot een uur of negen, half tien. En zelfs als hij wakker wordt zit hij eerst zoet te spelen en te zingen en duurt het een tijd voordat hij gaat roepen omdat hij eruit wil. Kleren uittrekken lukt ook steeds beter, sokken en truitjes zijn al geen probleem meer en zelfs bij het aantrekken merk je dat hij zijn handen al direct in de mouwen steekt zoals het hoort. Tandenpoetsen is leuk en lekker, dat doen we gezamenlijk en hoewel ik niet weet hoe schoon hij alles krijgt maakt hij braaf dezelfde bewegingen als wij doen.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *