Babybroer

Vandaag moest Daniël terug naar het ziekenhuis voor controle. De afgelopen week hebben we hem goed volgestopt met minimaal 700 ml voeding per dag omdat ik er niet aan moest denken dat ze hem weer op zouden moeten nemen. Daniël drinkt wel, maar de porties die hij van de dokter moet zijn eigenlijk groter dan hij wil. Ik probeert hard om er dan toch nog een paar ml in te krijgen en krijg steeds zo´n plaatje voor ogen van ganzen die volgestopt worden voor de kweek van ganzeleverpaté; een bolle gans met een trechter in zijn keel waardoor het voedsel rechtstreeks zijn maag in gegoten wordt. Na deze controle mag Daniël gewoon helemaal zijn eigen ritme zoeken en eten in de hoeveelheden die hij zelf wil heb ik nu al besloten. Zijn schema ligt toch al helemaal in de war van het opgedrongen regime van de afgelopen twee weken, inclusief de ziekenhuisopname.

In het ziekenhuis vond de arts dat hij er prachtig uitzag (alleen zijn naveltje is nog wat vuil, maar zolang ik blijf schoonmaken met alcohol is dat geen probleem). Hij was weer boven zijn geboortegewicht (4960 gram), 58 cm lang en had een hoofdomtrek van 39 cm. Dat verklaart in ieder geval wel waarom de pakjes maat 56 niet meer pastten….. Over twee weken moeten we nog een keer bloed laten prikken voor een laatste controle.

Gelukkig is Matthijs naar de baby toe erg lief, hij wil maar steeds kussen, knuffelen en aaien met de kleine. Dan gaat hij wijzen en benoemen (“baby”, “hand”, “neus”, etc) waarbij hij ernstig met zijn hoofd knikt. Aan ons de schone taak om op te passen dat bij al dat wijzen geen oogjes uitgeprikt worden en bij al dat knuffelen geen zachte babydelen worden verpletterd, want in voorzichtig doen is Matthijs nog niet zo´n held. Dat oppassen betekent ook dat je hem eigenlijk continu in het oog moet houden, want binnen twee weken had hij al een manier gevonden om in de box te klimmen naast de baby.

Voor zijn moeder was hij wat minder lief helaas. Ik werd genegeerd, of geslagen, of getrapt. Ik mocht hem ook niet vasthouden of knuffelen, dan werd hij heel boos en worstelde zich met alle macht weer los. Het is natuurlijk ook vreemd, als je moeder inene niet meer kan tillen en aldoor in bed ligt, daar schrik je van en die schrik moet je toch afreageren. Boos worden op het object van je liefde dat je nu zo bang maakt lijkt me een hele gezonde reactie, dus ik probeerde me er niet al te veel van aan te trekken. Toen Daniël en ik na 5 dagen weer in het ziekenhuis belandden werd het eerst nog iets erger. Maar toen ik weer uit bed kwam en weer gewoon mee kon doen merkte ik dat Matthijs gelijk een stuk rustiger werd. En eenmaal thuis kreeg ik zelfs nog een dag of twee van alleen maar knuffels halen en kussen brengen en daarna gedroeg hij zich naar mij toen niet anders dan naar Tim toe.

Niet anders betekent niet dat hij alleen maar lief is trouwens, want de peuterpubertijd begint in alle hevigheid los te barsten. Heel erg de grenzen verkennen en uit blijven proberen, snel huilerig en drammerig, veel dingen doen waarvan hij weet dat ze stout zijn en als het even kan het tegenovergestelde doen van wat mamma of pappa op dat moment willen. Eerst waren we bang dat dat ook allemaal reactie op de baby was, maar van de ouders van kinderen die ongeveer even oud zijn als Matthijs horen we nu allemaal dezelfde verhalen, dus het is echt ook de leeftijdsfase.

Daarnaast heeft hij ook vertederend lieve momenten gelukkig. Hij zingt nog steeds enorm graag en veel, en omdat hij steeds meer gaat praten verschijnen er steeds meer herkenbare woorden in de liedjes. De tweetaligheid merk je nu ook steeds meer, omdat hij uitprobeert welk woord wie wil horen (“car” of “auto”, “neus” of “nose”, etc.). Hij lacht nog steeds graag, veel en makkelijk en voorlopig zijn alle kinderen op het pleintje dol op hem omdat hij lachend in hun armen loopt. Voetballen en met de bal gooien zijn favoriete spelletjes op het moment en ook in boeken is hij enorm geïnteresseerd. De deurknoppen leerde hij vorige week gebruiken, dus nu hebben we de belangrijkste deurknoppen naar boven gedraaid zodat hij die deuren niet open kan maken. Door het waterpistooltje dat hij van mijn zus kreeg hebben we ontdekt dat hij heel goed kan mikken en gisteren kreeg hij een driewielfietsje van mijn moeder dat nu grondig beklommen, beklopt en uitgeprobeerd wordt. Hij snapt dat hij met zijn voeten op de pedalen moet, maar kan nog niet trappen.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *