De tweede zoon arriveert

Om 04.36 uur wordt Daniël Eduard Jonathan Noyce geboren. Hij weegt 4900 gram en is ongeveer 55 centimeter lang. Door Matthijs was ik voorbereid op een langdurige bevalling die waarschijnlijk op een keizersnee zou uitlopen omdat het kind niet door het bekken pastte. Maar iedere bevalling blijkt inderdaad heel anders te zijn dan de vorige…. De hele bevalling heeft nog geen vier uur geduurd nadat de weeën goed begonnen, en hoewel Daniël bijna een pond zwaarder is dan Matthijs was weet ik hem er toch op de natuurlijke manier uit te persen.

Hoewel ik even bijna in paniek raakte omdat de weeën zo sterk en snel waren zodat ik niet goed op kon vangen moet ik achteraf toch zeggen dat een snelle bevalling een stuk prettiger is dan een langdurige moeizame. Alleen het gevoel van trots dat ik volgens de buitenwereld zou moeten hebben omdat ik het toch maar geklaard heb zo´n beer zelf op de wereld te zetten ontbreekt. Ik ben blij en opgelucht dat het achter de rug is en dat Daniël geboren is, maar heb niet een groot gevoel van voldoening. Geen oerkrachten of onbedwingbare persdrang (anders dan haast omdat ik het achter de rug wilde hebben), geen aantoonbare endorfines of euforie; het gevoel dat overheerst is haast om gehecht te worden zodat ik eindelijk rustig met mijn benen naast elkaar kan liggen en de gebeurtenissen even kan laten bezinken.

Om een uur of acht mag ik naar de douche schuivelen en dan merk ik dat mijn schaambot behoorlijk te lijden heeft gehad. Ik dacht altijd dat het één breed bot was, maar leer nu dat het twee botten zijn met kraakbeen ertussen…. en dat je ze erg gebruikt bij het bewegen van je benen.

Omdat Daniël zo groot en zwaar is moet hij een paar keer geprikt worden. In zijn bloed wordt dan gekeken of hij zijn bloedsuikerspiegel goed op peil kan houden, dat kan bij grote kinders nog wel eens een probleem zijn en daar kunnen ze beschadigingen aan overhouden. Maar als zijn bloed in de loop van de ochtend goed is, mijn ijzergehalte goed is (ik heb nogal wat bloed verloren, gelukkig had ik tijdens mijn zwangerschap een goed ijzergehalte) én ik binnen zes uur kan plassen mag ik lekker naar mijn eigen huis! Een heerlijke, welkome en onverwachtse ontwikkeling, daar had ik van te voren echt niet op durven hopen.

Thuisgekomen kruip ik wel meteen mijn nest in, ik voel me of in overreden ben door een trein; overal spierpijn, gespringen bloedvaten in mijn gezicht die me een enorm sproetengezicht geven en blauwe plekken op de binnenkant van mijn lippen omdat ik die zo stevig over mijn tanden heb geklemd bij het persen. Mijn kruis voelt als een oorlogsgebied, en ik kan geen houding vinden waarin ik daar geen last van heb.

Maar Daniël is een heerlijk bulletje en lijkt verbazingwekkend veel op mij als baby. Lekker dikke wangen en onderkinnen, spleetoogjes en een donkere kop met haar. Hij lijkt wat bedachtzamer dan Matthijs, wat relaxter. Met bijvoorbeeld als voordeel dat hij rustig nog eens probeert de tepel te pakken als het niet meteen lukt waardoor hij uiteindelijk wel goed aan de borst eindigt.

Sas blijkt trouwens ook vandaag te zijn bevallen, vijf dagen voor de uitgerekende datum (ik was vijf dagen te laat), van een dochter; Esmee. We zitten dus in precies dezelfde kraamfase en kunnen gevoelens uitwisselen. Voorlopig voelen we ons allebei alsof we onder een tank gelegen hebben.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *