Nog niet naar huis…

De bili blijkt teruggezakt te zijn naar 268, dus dat is goed nieuws. Daniël blijft nog wel erg zoet en slaperig. Verder bedenkt iemand van de verpleging dat een ijscompres misschien wat verlichting brengt voor mijn oorlogsgebied. Heerlijk, wat een opluchting! Had ik veel eerder moeten weten! Ook op de couveuseafdeling krijgen ze door dat ik nog veel last heb, dus ik mag nu met bed en al naar boven om te voeden.

Na de lunch blijkt helaas dat ik meer dan 38 graden koorts heb. Mijn borsten voelen erg pijnlijk aan en hoewel de verpleging ervan uit gaat dat dat door stuwing komt, omdat ik nu steeds meer melk moet produceren voor de baby, ben ik doodsbang dat ik weer een borstontsteking krijg. Bovendien mag met koorts niet naar de couveuse-afdeling om te voeden. Ik lig dus vooral te duimen dat ze het niet te druk hebben, zodat ze Daniël naar beneden kunnen brengen waardoor ik hem toch nog borstvoeding kan geven.

´s-Middags komen we er ook achter waarom ik maar steeds niemand zie. Borstvoedingstarief houdt in dat je wel in het ziekenhuis ligt, maar geen patient van het ziekenhuis bent en dus niet onder een dokter valt. Ik val officieel nog steeds onder de verloskundige die de nacontroles thuis doet. De verloskundigepraktijk ging er echter vanuit dat ik door het ziekenhuis verzorgd zou worden, aangezien ik toch tijdens mijn kraamtijd in het ziekenhuis werd opgenomen. En dus viel ik een beetje tussen wal en schip. De verloskundige komt meteen langs om uitgebreid met me te praten en me wat te helpen met het bestrijden van de borstontsteking. Omdat ik qua borstvoeding vast zit aan het schema van de couveuse-afdeling kan ik niet gewoon veel aanleggen, wat eigenlijk het beste is. Dus moet ik na de voeding maar goed leegkolven en daarbij proberen de pijnlijke plekken helemaal weg te masseren. Tussendoor ijskompressen op de borst, en tijdens het voeden/kolven warme doeken.

Omdat Daniëls infuus niet meer goed zit mag het er iets eerder uit dan ze hadden gepland. Ik hoopte dat dat betekent dat hij bij mij op de kamer mag liggen, hij heeft nu eigenlijk niks meer nodig van de couveuse afdeling. Maar omdat hij nog onder verantwoordelijkheid van de kinderarts valt willen ze dat nog niet toestaan… en eerlijk gezegd begrijp ik niet waarom. ´s-Avonds kom ik er dan ook nog achter dat ze Daniël op de couveuse afdeling bijgevoed hebben met een fles, terwijl ze hem ook een fopspeen geven als hij huilt. Ik begrijp dat dat voor hen makkelijker is, maar ben wel boos en verdrietig omdat het de borstvoeding moeilijker maakt. En vindt het ook niet netjes dat ik daar later, als het al gebeurd is, achter moet komen. De enige reden dat ik in dat ziekenhuis lig is toch juist dat ik borstvoeding kan geven!

Tim blijft de hele avond en helpt me om alle pijnlijke plekken weg te krijgen uit de borst. Mijn temperatuur is nu teruggelopen naar 37,6 dus het lijkt erop alsof we de borstontsteking hebben bedwongen. Ik slaap met ijskompressen in mijn BH, maar het is zo benauwd heet dat dat eigenlijk wel lekker is.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *