Einde van de zomer & tweede verjaardag

Eindelijk weer even tijd om een stukje te schrijven. We hebben het erg druk gehad de afgelopen weken. Tim is per 1 september begonnen in zijn nieuwe baan en de laatste weken bij CMG waren redelijk stressvol. Hij had nog een paar vakantiedagen en we zijn dus voor het eerst in Artis geweest. Leuk is dat, omdat Matthijs nu al zoveel dingen kent en kan benoemen. Dus gelijk maar een abonnement genomen… Bij zijn nieuwe baan gaat Tim 4 dagen van 9 uur werken, dus we hopen wat meer tijd te gaan krijgen voor familie-uitstapjes.

Ook zijn we een weekend bij vrienden in België geweest met twee zoontjes die een paar jaar ouder zijn dan Matthijs. Heerlijk buiten de hele dag, en met stoepkrijt tekenen op hun terras. Van hen hebben we ook peuterbedjes mee teruggekregen. Anders waren we net als de meeste Nederlanders direct overgeschakeld naar het grote bed, maar ik ben nu achteraf wel blij met deze middenmaat bedjes. Matthijs vindt het prachtig en slaapt er heerlijk in, en hoewel het bed nog steeds groot is verzuipt het mannetje er niet gelijk in.

4 September is Matthijs voor het eerst naar de peuterspeelzaal geweest. Bij deze mogen kindertjes al vanaf 2 jaar komen (meestal is het 2,5 jaar) en omdat Matthijs een week na het begin van het schooljaar 2 werd mocht hij gelijk vanaf het begin komen. Hij had nog een mooie kinderrugzak liggen die nu gereserveerd is voor school, met fruit en drinken en luiers erin, en die houdt hij ook heel stevig vast. Hij vindt het heelijk, en ik had eigenlijk ook niet anders verwacht. Maar tot mijn verbazing wil hij wel dat ik erbij blijf. Als ik aanstalten maak om te vertrekken komt hij naar me toe en zegt dingen als “nee he, mamma niettu jas aan. Mamma nietu weg!”. Ik had niet verwacht dat hij zich daar druk om maakt. En tegen de tijd dat ik hem weer kom halen is hij dat ook al lang vergeten want na een grijns mijn richting op gaat hij gelijk met een vaart de andere kant op.

Het leuke is dat de peuterspeelzaal in het schoolgebouw is en dat er veel kinders van ons pleintje op school zitten. Als de peuters naar huis gaan hebben zij middagpauze, dus dan zien ze elkaar allemaal. Matthijs wordt meteen geroepen en aangehaald, en zelfs voorgesteld aan klasgenootjes van de pleingenootjes. Hartveroverend vind ik dat, en ik hoop dan ook dat het niet puur de nieuwigheid is en dat hij dat sociale contact houdt zolang hij daar op school zit.

Volgens mij begint Matthijs door de peuterspeelzaal nu ook al meer te praten. Er worden dingen gezegd als “leuk he?” en “mooie xyz”. Hij begint zelfs al regelmatig “ik” en “jij” te gebruiken in zijn zinnetjes. Het contact met al die andere kindern is ook erg goed voor hem, hij heeft die drukte nodig. Al kreeg ik ook hier wel weer te horen dat hij een erg ondernemend mannetje is. Thuis is hij erg baldadig op het moment, volgens mij is dat een reactie op al die nieuwe indrukken. Ik hoop wel dat het niet zo lang aan blijft houden, hij is zo enorm dwars en eigenwijs, en begint ook heel uitdagend tegen je aan te bonken tot het pijn doet.

Lachen inhouden is soms wel moeilijk. Van de zomer aten we buiten, aan de houten tafel (met latjes en dus spleten daartussen). Zat Matthijs met zijn handen te eten, en ondertussen zijn spaghetti ook nog in die spleten te wurmen. Tim zegt dus streng dat hij zijn bestek moet gebruiken…. waarop hij met zijn lepel de spaghetti in de spleten gaat wurmen…..

Op 11 september hadden we natuurlijk groot feest omdat Matthijs jarig was. Of eigenlijk op 10 september, want dat was de zondag waarop we het vierden. Hij heeft het erg naar zijn zin gehad. Niet teveel mensen, maar wel gezellig druk. De taart ging netjes naar binnen, de kaarsen erop vond hij wel heel speciaal en het uitblazen was een sensatie. Tim en ik hadden de avond ervoor de kamer versierd, en wel meteen gemerkt dat we daar wat meer ervaring in moeten krijgen. Crepepapieren slingers is niet handig, die scheuren te snel en als ze nat worden geven ze enorm af. Ook komt er enorme troep vanaf doordat de franje er heel makkelijk afscheurt; en toen Matthijs dat eenmaal had ontdekt hadden we al snel een snippertapijtje. Verder hebben we geleerd dat balonnen niet eeuwig houdbaar zijn. We hadden nog wat zakjes balonnen die ongeveer anderhalf jaar oud waren. Maar bij het opblazen sprong de een na de ander zodra ze vol waren weer uit elkaar. Ik geloof dat er wel 15 balonnen aan onze monden geknapt zijn, op het eind kreeg ik er helemaal de slappe lach van.

Matthijs had van mijn meidenmailinglijst een koeienpak gehad en het was steeds te warm om dat aan te doen. Maar op zijn verjaardag kon het net qua temperatuur, en toen hij het aanhad wilde hij het natuurlijk niet meer uitdoen.

Sinds twee weken ongeveer heeft hij ook het puzzelen ontdekt. Ik begon me al ongerust te maken omdat hij echt niet leek te begrijpen dat dingen vormen hebben, en dat je daar naar moet kijken. Puzzelen was echt nog te ingewikkeld voor hem. Maar inene pakte hij een puzzeltje, keek ernaar, keek naar de vorm in zijn hand, koos de juiste uitsparing uit om het stukje in te doen, en stopte het puzzelstukje daar nog goed om in ook.

Hij weet dat hij een piemel heeft, die benoemt hij dus regelmatig. Maar nu heeft hij sinds een paar dagen door dat de hond ook een piemel heeft. Gaat hij op zijn hurken naast de hond zitten, graait onder die buik tot hij trots het begeerde voorwerp in handen heeft en roept dan triomfantelijk “piemel”. Eerst zei ik “bah Matthijs, doe dat maar niet”. Maar toen begon hij bij zichzelf ook te wijzen “bah, vies he? Piemel?”. Dus dat lijkt me ook geen goed idee.

Niets zeggen dus maar, en hopen dat het snel over gaat…. en dat hij het niet op straat gaat doen….. en zeker niet bij andere honden……

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *