Zware maand

De maand begon niet zo heel geweldig. Tim moest met een wortelontsteking naar de nood-tandarts, ik had een hele nare voorhoofdsholte ontsteking, en de huisartsen staakten drie dagen achter elkaar in een week die maar vier werkdagen had dus die waren praktisch gesproken anderhalve week onbereikbaar behalve voor noodgevallen. Gelukkig had Tim pijnstillers gekregen van zijn tandarts die beter werkten dan de paracetamolletjes die we standaard in huis hebben, waardoor we wel gewoon onze dagelijkse dingen konden blijven doen.

We planden ook een rustige verjaardag trouwens. Matthijs is een echte publieksgenieter, en ik weet van zijn eerste verjaardag nog dat hij het NET aankon terwijl we met een heel bescheiden groepje waren. Hij zat er echt bijna doorheen, terwijl hij op grote feesten altijd gezellig door kan gaan tot laat in de avond. Je eigen feestje en echt het middelpunt zijn is blijkbaar toch anders. Daniël is wat rustiger dan Matthijs in dat opzicht, die laat het intitiatief voor contact wat meer bij de ander liggen. Dus dachten we dat het waarschijnlijk niet zo heel fijn voor hem zou zijn om een echt partijtje te organiseren nu hij er toch nog niet echt van kan genieten.

Daarom hebben we ‘s morgens alleen met de kinderen de verjaardag gevierd. Versierde stoel en kamer, balonnen waren er nog van mijn verjaardag, een mooie verjaardagshoed voor Daniël, Matthijs mocht zingen en een cadeautje geven aan hem en natuurlijk was er taart met veel slagroom. Daarna gingen de kids naar bed (en konden wij ook wat rusten en de pijnstillers hun werk laten doen).

‘s Middags gingen we naar de verjaardag van het dochtertje van een van mijn beste vriendinnen. Esmée is twee uur jonger dan Daniël en hun eerste kind dus daar waren wat meer mensen en voor mijn kids was dat genoeg feest! Mijn hoofd overleefde het wel, maar met moeite…

Gelukkig veranderde de hoofdpijn halverwege de maand in een goede neusverkoudheid, dus van moederdag kon ik wel genieten. Ik wist al dat ik van Matthijs iets zou krijgen dat hij op school had gemaakt, want hij kwam vrijdag thuis en begon er gelijk over. Of eigenlijk begon Tim er gelijk over “Matthijs, wil je je moeder nu geen cadeautje geven?”. “Nee Tim, dat wil hij niet. Dat is een moederdagcadeautje, dus dat wil hij zondag pas geven”. Dat is het nadeel van een buitenlandse echtgenoot, die moet al die vanzelfsprekende tradities nog leren. Maar dat er ontbijt op bed bij hoort weet hij inmiddels gelukkig wel. Omdat het zulk heerlijk zonnig weer was werd het een ontbijt in de tuin in plaats van ontbijt op bed, maar dat maakte het genieten niet minder.

Deze maand hadden we nog wat kleine frustratiemomentjes. Daniël moest bijgeschreven worden in mijn paspoort en dat ging niet helemaal vlekkeloos. De eerste keer dat ik met toestemmingsbrief en legitimatie van Tim bij de gemeente aankwam gingen ze net dicht. De tweede keer wilde ik gebruik maken van het feit dat Matthijs naar de peuterspeelzaal was maar toen was het zo druk dat ik nog niet aan de beurt was toen ik alweer weg moest met Daniël om Matthijs op te halen. Maar zo snel laat ik me niet klein krijgen, dus diezelfde middag ging ik met twee kinders naar de gemeente, bleef een uur of twee wachten, en kreeg eindelijk de felbegeerde bijschrijving die we nodig hadden om Daniël mee op vakantie te nemen straks.

Helaas… Toen ik opgelucht thuiskwam stond iemand van de gemeente op het antwoordapparaat (ha, ja, we hebben geen voicemail, wij hebben de PTT nooit vertrouwd!) met de droevige boodschap dat er vanmiddag wel een kind bij was geschreven, maar dat mijn paspoort zelf al verlopen was en ik er dus niet mee mocht reizen. Netjes dat ze het merkten en dat ze belden trouwens, maar blij was ik natuurlijk niet.

Die daaropvolgende vrijdag ging ik dus voor de vierde keer naar de gemeente, met dik boek terwijl Tim thuis op de kinders paste. En toen ik na weer anderhalf uur wachten eindelijk aan de beurt was vertelde de dame me dat ze mijn paspoort wel kon verlengen maar dat ze voor het bijschrijven van Daniël en Matthijs WEER geschreven toestemming van mijn echtgenoot nodig had, en een legitimatie. Bij de gedachte dat ik dus weer naar huis moest, Tim een brief laten schrijven en zijn paspoort ophalen, en dan weer anderhalf uur zou moeten wachten sprongen de tranen me in de ogen. Maar gelukkig wilde de dame meehelpen, gingen ze met zijn 2-en hard zoeken, en vonden ze de schriftelijke toestemming van een paar dagen daarvoor nog ergens in hun archief terug. Eindelijk staan ze er alletwee in!

Matthijs tekent naast cirkels nu ook driehoeken, geeft ze ogen en een mond (“Look pappa, a mouth; now the triangle can talk”). Ergens deze maand wilde Matthijs een boek meenemen naar zijn kamer. Dat mag natuurlijk, maar hij is boos omdat ik maar niet snap welk boek hij mee wil nemen. “Raampjesboek, mamma” zegt hij steeds en uiteindelijk dringt het tot me door wat hij bedoelt; Tim’s stripboek. Tegen Daniël is hij regelmatig heel hard en baldadig. Maar gelukkig kan hij ook heel lief zijn en hem bijvoorbeeld spontaan snoepjes geven, of kusjes. Hij wil ook helpen om hem te leren lopen, dan pakt hij hem bij zijn handjes en loopt achteruit maar in een tempo dat Daniël eerder zal leren rennen dan lopen. Matthijs begint verder een voorkeur voor douchen te krijgen, wat raar is want tijdenlang durfde hij niet en hij houdt nog steeds niet van water op zijn hoofd. Verder fietst hij nu bij voorkeur met losse handen.

Het naar boven zetten van alle deurknoppen om te voorkomen dat Matthijs ze open kan maken heeft even geholpen, maar deze maand kwam daar dus ook een einde aan. Voor de meeste deuren is dat niet zo erg, maar bij de deur van zijn eigen kamer vind ik het wel heel eng. Er zijn zoveel gevaren in huis die (als hij alle deuren open kan maken) niet weg te bergen zijn. Hij kan in Tims doe-het-zelf/strijk-hoek gaat snuffelen, vol gevaarlijke dingen, en in de computerkamer, en de trap afgaat en naar buiten, om nog maar eens een paar mogelijkheden te noemen. Zijn deur aan de buitenkant afsluiten vinden we ook een naar idee, in geval van nood zou hij weg moeten kunnen natuurlijk. Maar de kans dat hij alleen thuis is bij zoiets is toch kleiner dan de kans dat hij enge gevaarlijke dingen doet als hij zelf naar buiten kan gaan, dus we hebben toch maar voor het kleinste kwaad gekozen en een haakje op zijn deur gemaakt aan de buitenkant.

Daniël loopt als een dolle, hij kruipt ook nauwelijks meer en kan zelfs losstaand door zijn knieën zakken, iets oppakken en weer rechtovereind gaan staan. Hij klautert ook erg graag trouwens, en heeft het spelletje ontdekt dat zijn broertje ook eindeloos kon spelen; op de kist klimmen en dan over de bankleuning op de bank komen. Er weer af, omlopen, op de kist klimmen, etc etc. Als hij toch op de kist staat gaat hij ook de andere kant wel eens op, de speeltafel op, en klautert als het even meezit zelfs op het houten rek dat daar voor het speelgoed op staat.

Hij heeft nu ook vier tanden, twee boven en twee beneden, een een puntje doorkomende kies. Het was dus een zware maand, zowel voor hem als voor ons, want al die tanden kwamen bijna tegelijk door. Hij gebruikt ze nog niet echt graag trouwens, hij eet het liefst zonder te kauwen. Het is een moeilijker eter dan zijn broer, kleinere porties en minder enthousiasme, maar hij groeit er even goed op en beweegt niet minder dus hij zal wel minder nodig hebben. Dat moeilijke eten geldt trouwens niet voor kwark of yoghurt; bij het toetje huilt hij altijd als het op is, hoe groot de bak ook was.

Mysterie; Tim was even in de keuken, en toen hij terug kwam zat Daniël in de box. Hij had hem er niet in gedaan, dus ofwel de baby was er zelf ingekropen, ofwel Matthijs had hem er in gestopt…

Deze maand stond ook het gewone tandartsbezoek gepland. We zijn met zijn allen geweest, omdat de kinderen toch ook aan de tandarts moeten wennen. Matthijs kreeg een speeltje mee en mocht bij pappa op schoot meekijken. Dat deed hij wel, maar hij vond het wel een beetje raar en eng en wilde niet zelf in de stoel zitten.
Tims noodtandarts bleek een slechte job gedaan te hebben. De helft van de wortel zat er nog en was rustig door aan het ontsteken. Na het leeghalen en schoonmaken kreeg hij dan ook direct antibiotica van de tandarts voorgeschreven, waarschijnlijk was hij er net op tijd bij om te voorkomen dat de infectie naar het kaakbot doorsloeg. Grote schrik bij ons dus, maar Tim voelt zich nu aan het eind van de maand wel een stuk beter dan aan het begin ervan. En over het weer hadden we deze maand trouwens niet te klagen.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *