Aapies zijn het

Klimmuur om te oefenen?? Hebben wij helemaal niet nodig hoor, die 98% apengenen hebben we niet voor niets.

Klimmen blijft de grootste hobby op dit moment. Dat kan heel lastig zijn; we hebben bijvoorbeeld houten platen opgehangen als versiering tegen de stenen muur die ons van de buren scheidt. Zowel Matthijs als Daniël klimt daar nu tegenop om over de muur te kijken of het buurmeisje er is zodat er geconverseerd kan worden. Weg privacy van de buren…

Matthijs leert steeds meer letters herkennen en doet ook steeds vaker of hij kan lezen. Hij pakt iets met letters erop en wijst dan met zijn vinger alle woorden aan terwijl hij “leest” wat er volgens hem staat. Die eigen invulling is vaak wel erg creatief, dus we moeten regelmatig om hem lachen. Hij begint ook kleine sommetjes te maken. Dat begon toen hij op een dag één toetje kreeg omdat hij zijn bord niet helemaal leeg had gegeten, terwijl Daniël er door alles weg te bunkeren twéé had verdiend. Matthijs kwam toen tot de hoopvolle maar onterechte conclusie dat Daniël zijn toetjes misschien wel niet op wilde eten – en dan had hij er DRIE. Sinds die tijd begint hij meer te tellen en op te tellen, als hij er zin in heeft tenminste.

We gingen winkelen in het centrum, en zoals altijd deden we dat met de bus. Op de bushalte kwam Matthijs onverwachts met de mededeling dat hij moest poepen. Op het hondepoepveldje ging moeilijk, toiletten waren niet in de buurt, dus hij zou proberen om het in te houden tot we in de stad waren. Natuurlijk was de bus prompt ruim een half uur te laat, maar hij hield het keurig in… tot we met de bus halverwege waren en hij inene heel benauwd ECHT moest poepen. We sprongen de bus uit, gelukkig bij het station, en gingen met grote haast op zoek naar het toilet. Natuurlijk moesten we daar een trap voor op, dus Tim holde vooruit met Matthijs en ik sukkelde er achteraan met Daniël en een buggy en natuurlijk mijn buik. Maar we waren op tijd, en eigenlijk apetrots op het mannetje dat het zo goed had ingehouden (drie kwartier) en heel goed aan kon geven toen het echt niet meer ging. Dat we daarvoor halverwege uit de bus moesten springen nemen we op de koop toe!

Matthijs:”Als ik later een grote meneer ben, dan kan ik ook autorijden he?” Ik:”Vast wel, en als je dan centjes hebt kun je je eigen auto kopen. Maar dan moet je wel werken om centjes te verdienen. Wat zou je kopen als je eigen centjes hebt?”. Matthijs:” Een monster dat grrrrrrrrrr doet!!! En ook een boek met monsters, voor Daniël”.

Daniël begint te dansen, overal op, aldoor. Enig, behalve als hij zich bovenop de commode uitleeft en niet wil gaan liggen voor de luier ;-). Hij gaat als hij de kans krijgt met een rotvaart naar de klokradio, zet hem aan, en begint dan op ons bed te swingen tot hij zijn evenwicht verliest en met dikke pret op de matrassen valt. Hij is ook bezig aan een inhaalslag met de gezichtsuitdrukkingen; hij trekt enorm veel verschillende koppies, van heel boos tot breeduit glimlachend. Dat laatste is met dat ontbrekende tandje wel verschrikkelijk schattig trouwens…

Matthijs tegen buurmeisje van 13; “Later gaan Daniël en ik met je trouwen”. Ik vond het zo schattig dat hij wel met Fiona wilde trouwen, maar toch ook zijn broertje niet achter wilde laten. Wel was ik erg nieuwschierig wat hij nu wilde doen na het trouwen, wat voor beeld hij daar bij heeft. Desgevraagd meldde hij na enig nadenken dat hij dan met Fiona wilde schaatsen, dus toen konden we hem gerust beloven dat hij daarvoor niet tot het huwelijk hoefde te wachten.

Toen de meneer van Maxfoodmarket de boodschappen kwam afleveren begon Matthijs hem omstandig te bedanken voor het brengen van al dat lekkere eten voor ons. In het Engels, dus de bezorger wist helemaal niet meer waar hij kijken moest ;-)). “Oh, thank you for bringing us all the nice food, thank you very much!”

Pasen vierden we dit jaar bij mijn moeder. Gelukkig werkte het weer mee en konden we lekker buiten in de tuin zitten. Dat was ook wel nodig, want Tim vindt dat paaseieren zoeken erg bij de paasdagen hoort en dat zijn kinders niet zonder die traditie op kunnen groeien. Ikzelf ken het fenomeen niet zo, maar misschien is het ook wat minder stringent als je in Amsterdam op een bovenwoning woont. De kinderen waren er in ieder geval erg enthousiast over en hebben ijverig gezocht en daarna nog ijveriger gegeten.

Daniël begint spontaan met de hond te knuffelen. Het overgrote deel van zijn leven heeft hij de hond straal genegeerd maar vorige maand begon hij inene met een beschuldigende vinger tirades af te steken tegen Jimmy dus toen waren we al verbaasd dat hij de hond aandacht gaf. De tirades waren in vloeiend babies dus ik weet niet wat hij probeerde over te brengen. En deze maand begint hij inene kusjes te geven aan Jimmy, te aaien en de hond om de nek te vliegen. Misschien hoopt hij op die manier wel te bereiken dat Jimmy zich braaf laat beklimmen door hem.

Daniël klimt nu ook uit het spijlenbedje, dus voor zijn middagslaapje verhuisd hij ook naar de zolderkamer waar hij en Matthijs nu slapen. Dat is ook mooi op tijd voor de komst van de baby, dus een dezer dagen zal ik ook alle kleren en andere spullen over gaan brengen zodat de babykamer weer kan worden voorbereid op een volgend minimannetje.

Matthijs heeft weer een groeispurtje doorgemaakt, want al zijn kleren zijn plotseling aan de korte kant. Dat verklaart misschien ook het slechte humeur dat hij de laatste tijd had; de periodes dat hij heel lief en schattig was werden korter terwijl hij grote delen van de dag vooral tegendraads en dwars is. Misschien komt dat ook omdat hij zo bezig is met dingen leren en ontdekken. Hij heeft fysiek ook weer een mijlpaaltje bereikt deze maand, want hij kan helemaal zelfstandig koppeltjeduikelen, helemaal zoals het hoort.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *