Oppas moet oppassen

Autorijden is een serieuze zaak, ook als je een minder serieuze meerijder achter hebt en een vader die zich wat opgelaten voelt met zijn grote lijf in je kleine kermisautootje.

De eerste week van mei is altijd een grote kermis twee straten bij ons vandaan, dus daar gingen we op de eerste mooie lentedag naar toe. De kinderen moesten even wennen aan de drukte en alle activiteiten, maar binnen de kortste keren had vooral Matthijs het systeem helemaal door.

Ze hebben enorm genoten, al vond Matthijs de monsters aan de buitenkant van het spookhuis leuker dan de monsters *in* het spookhuis. De elektrische motors wist hij binnen een mum van tijd helemaal zelf te bedienen en het was een heerlijk gezicht om hem daar zo stoer en tegelijkertijd luidkeels schaterend van de pret rond te zien toeren.

Tot slot namen we allemaal een suikerspin en tot onze grote verbazing vindt Daniël die niet lekker. Matthijs kreeg hem bijna helemaal op, maar wij waren alletwee blijer met de suikerspin dan zij volgens mij. Al denk ik niet dat dat zo zal blijven met twee van die snoepkeesjes.

Matthijs was erg stout, dus ik waarschuwde hem dat hij nu op moest passen wat hij deed. Als hij weer stout zou zijn zouden we NIET na de boterhammen naar de kinderboerderij gaan. Helaas had hij een erg dwarse bui, dus binnen een kwartier moest ik hem vertellen dat we dus niet weg zouden gaan ‘s middags. Dikke tranen, denkpauze, en toen kwam hij naar me toe. “Maar mamma, Daniël is toch niet stout geweest?”
Een andere keer moest hij op de stoel zitten van me en begon hij op een denkbeeldige telefoon te bellen. “Hallo, met meneer Vuur? Ik heb hier een hele stoute meneer, dat is mijn mamma, en die moet je in het vuur zetten. Ok, tot straks meneer Vuur.” Toen ik vroeg of hij dat nu echt wilde, want vuur deed wel heel erg pijn, moest hij weer even snel denken en kwam toen met het verhaal dat dit om ROOD vuur ging, geen GEEL vuur. Geel vuur deed pijn, daar kon je dood van gaan, maar rood vuur deed alleen pijn als je er heel erg lang in bleef. Hoe bedoelt u, levendige fantasie??

Die rare Matthijs blijkt dol te zijn op asperges en salades. Geen probleem met groente dus. Zijn broertje is nog steeds erg klassiek; vooral koolhydraten, kaas en worst gaan er ook wel in, maar van dingen als groente en broodkorstjes moet hij niets hebben. Zelfs de meeste fruitsoorten vind hij niet lekker, terwijl we bij Matthijs nog geen stuk fruit zijn tegengekomen dat hij niet lust.

Daniël is naar het consultatiebureau geweest. Hij weegt nu (net twee) 12,7 kg en is 85 centimeters. Met zijn lengte is hij dus nog steeds onder het gemiddelde, maar qua gewicht heeft hij de middellijn al weer bereikt. Niet dat hij dik is trouwens, het is gewoon een heerlijk stevig mannetje. Zijn hoektanden zijn deze maand eindelijk doorgekomen dus we zijn bijna bij het volledige melkgebit. En hij lijkt wel steeds vrolijker en knuffeliger te worden.

Vanaf 13 mei is hij ook naar de peuterspeelzaal, net als zijn grote broer. Een paar weken terug mocht hij een ochtendje blijven toen er weinig kinderen waren en ik erg moe was. Maar toen ik weg wilde gaan begon hij heel hard te huilen, dus dat was geen succes. Ik was dan ook benieuwd hoe dat dit keer zou gaan. Voorbereiding blijkt dus echt te helpen, ook bij die hele kleintjes, want dit keer was er geen vuiltje aan de lucht. Ik gaf hem een kusje toen ik wegging, en hij had daar eigenlijk al nauwelijks tijd voor omdat hij zo lekker rond aan het scharrelen was. De derde keer mocht Tim hem halen en brengen, en toen wuifde hij pappa bij het halen al verontwaardigd weg omdat hij nog helemaal geen zin had om naar huis te gaan. Hij heeft het dus erg naar zijn zin. Het is ook echt goed voor hem, want na een week merkten we al dat hij meer begon te praten. Weliswaar spreekt hij bijna alleen de klinkers uit, maar omdat hij een perfecte cadans heeft hoor je dat hij eigenlijk hele zinnen zegt. “atijs, ij èn eeeeee ou!” waar hij “Matthijs, jij bent heeeeel stout!” bedoeld. Nu hebben we ook door dat hij inderdaad al goed tweetalig is en Tim in het Engels antwoord geeft en mij in het Nederlands.

Opa en oma passen een avond op als Tim en ik bij vrienden gaan eten. Matthijs pakt met een gezicht alsof het de doodgewoonste zaak ter wereld is de keukentrap en gaat naar de kast waar zijn furby veilig op staat weggeborgen (na de zoveelste aanval van cataconisch/manisch gedrag veroorzaakt door onzorgvuldige pleutertjes). Op opa’s vraag of dat wel mag antwoord hij blij dat dat zijn “barbie” is en dat hij er nieuwe batterijen in gaat doen, dat dat zeker wel mag van pappa en mamma. Opa pakt de telefoon en zegt dat hij dan maar even gaat bellen om na te vragen of dat wel mag. Waarop een hautain afwerend gebaar met het handje volgt: “nee opa, niet bellen, bel maar niet”. Bij Matthijs moet je echt door zijn bluf heen prikken, dat is een bijzonder onbetrouwbare bron van informatie op het moment. Maar wel een amusante…

Dat merkte het vriendenstel dat een weekend op ze pasten toen Tim en ik naar een feest in België waren ook al, dat Matthijs geen betrouwbare bron is. “Van pappa mag ik altijd eten en tegelijkertijd tv kijken”, de schurk. Het desbetreffende stel had het behoorlijk druk met ons grenzenverkennende mannetje, zeker omdat hij ook inene heel erg in de “waarom” fase zit. Zelfs op de mededeling “kijk, daar zijn pappa en mamma weer” kwam “waarom” als reactie. Ik heb me wel laten vertellen dat veel kinderen een moeilijke fase hebben vlak voordat ze naar de kleuterschool mogen en dat dat weer over gaat als ze een beetje gewend zijn op diezelfde kleuterschool. En er gaat op dit moment gewoon veel in dat koppie om. Het is mei en zomers, maar wat tekent onze peuter? Een kerstboom en een sinterklaas…

Een weekje later hadden we weer een oppas. De avond ervoor zei ik tegen Matthijs dat hij echt na het eten gelijk naar bad en naar bed moest, want het zou een zware dag worden. Eerst ‘s-morgens naar school met Daniël en dan (leuk leuk) al vanaf vroeg in de middag spelen met de oppas. Waarop Matthijs even nadenkt en vraagt: “Gaat Emmy zware dingen tillen dan?”.
Diezelfde week had Tim hem in bad al eens geplaagd met zijn bolle buik. “Is die buik wel van Matthijs”? Waarop Matthijs verontwaardigd antwoordt: “Natuurlijk is die van Matthijs. Als het de buik van iemand anders was zou er hier (vinger langs keel) en hier (vinger langs liezen) bloed zitten!”.

Het weekendje weg was wel erg lekker, gewoon even met zijn twee. Of eigenlijk met zijn drieën, want Falco is toch wel erg aanwezig en drukt duidelijk een stempel op wat we wel en vooral op wat we NIET kunnen doen tijdens zo’n weekend. De buik is zwaar en groot (terwijl de kilo’s nog best meevallen) dus ik benl vrij beperkt in de energie en de fysieke mogelijkheden. Wel konden we zondagochtend in Knokke World Press Photo zien, waar we al sinds april graag naar toe wilden, en was er in dezelfde locatie een foto tentoonstelling van Erwin Olaf die we ook graag wilden zien. En dat zijn toch twee gelegenheden waar je je kleine kinderen niet zo heel snel mee naar toe neemt.

Op 29 mei was de nationale straatspeeldag, en ook bij ons was een deel van de straat dus voor de kinderen gereserveerd. Met behulp van vrijwilligers en dankzij de sponsoring van onze buurtwinkeltjes was er een programma met allerlei spelletjes en bezigheden voor de kinderen. Hoewel Matthijs nog net iets te klein was voor de meeste spelletjes heeft hij toch heel hard geskippyballed, warempel 13 punten verzameld met sjoelen (zijn hoofd en nek kwamen net boven de sjoeltafel uit…), aardappel-op-lepel races gewonnen door tegen de enige tegenstander te racen die al blij was de aardappel op de lepel te kunnen houden (Daniël) en had hij waarschijnlijk zelfs voor het “eggie” mee kunnen doen met zaklopen zo goed ging dat. In koekhappen bleken ze alletwee heel vaardig, wat mij niets verbaasd gezien de motivatie bij de heren. En bij de poppenkast deed Matthijs vol overtuiging mee. Daniël wilde er heel graag bij zijn, vond het prachtig, maar moest regelmatig weer op zijn billen gezet worden als hij weer naar de poppenkast zelf toe wilde lopen om nader kennis te maken met de hoofdrolspelers. Zijn “hallo’s” en gierende lachbuien kwamen ook op de meest onverwachte momenten, dus men wist wel dat hij er ook bij was.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *