Kraamweek Falco

Het nachtje ziekenhuis was vooral memorabel door de dame tegenover mij, die bijna een karikatuur van een achterstandsfamilie vormde. Binnen een uur had ik alle bijzonderheden gehoord over de geboorte van de baby (ze moest plassen en toen viel de baby eruit, oma moest haar uit de toiletpot redden), haar andere twee kinderen die in een pleeggezin zaten omdat de vader gewelddadig en incestueus was, haar nieuwe vriend wiens vijfde kind dit was en waarom ze het ziekenhuis pas uit mochten als er gespecialiseerde zorg voor ze was.

De volgende ochtend moest de kinderarts nog even naar Falco kijken, maar daar ging het erg goed mee dus we mochten gelijk naar huis. Matthijs en Daniël waren erg blij om mij weer te zien en erg geïnteresseerd in hun nieuwe broertje. Matthijs wil hem liefst steeds vasthouden, en Daniël blijft blij ontdekken dat de baby ook een neus heeft, net als de rest van het gezin, en óók voetjes heeft en óók wangetjes heeft…

Ik was bang dat ze boos zouden zijn, of jaloers, dus dat viel weer erg mee. We merken vooral dat ze uit willen proberen in hoeverre de situatie thuis veranderd is door hard tegen alle grenzen aan te bonzen. Dat is erg vermoeien, maar wel beter te hanteren dan de afwijzing en agressie waar ik bang voor was.

Tot de zesde dag verliep de kraamtijd eigenlijk alleen maar voorspoedig. Met Falco ging alles goed, hij werd iets geel maar niet zoveel dat we ons ongerust hoefde te maken, en hij leek de borst ook goed te pakken. De vijfde en de zesde nacht sliep hij al zes uur achter elkaar, zodat wij ook een beetje nachtrust kregen.

Ik had nog wat last van de hechtingen, maar dat was eigenlijk het enige dat me hinderde. Ik was zelfs met die last mobieler dan tijdens het einde van de zwangerschap en daardoor bijna euforisch omdat ik van te voren bang was geweest dat ik er net zo slecht aan toe zou zijn als na de geboorte van Daniël.

Helaas begonnen mijn tepels wel weer erg op te spelen bij de borstvoeding, en ondanks alle voorzorgsmaatregelen en het goede aanleggen begon de ellende van pijn en wondjes weer. Falco wil eigenlijk nooit meer van de borst af als hij hem eenmaal vast heeft, dus die blijft rustig een uur lang zuigen. Voordat ik stuwing kreeg kon ik dat met goed aanleggen net een beetje aan, maar door de stuwing kreeg ik zo’n gigavoorgevel (ik moest maar steeds aan de tv-serie ‘allo ‘allo denken; ik was echt “ze Madonna with ze big boobies”) dat de baby geen goede “grip” kon krijgen en dus de tepel te vaak net niet goed vast had. De ene borst ging nog wel, de andere ging ik kolven om de tepel wat te sparen.

Vervolgens ging Falco steeds minder plasluiers produceren en dat is geen goed teken. Hij kreeg 7 voedingen, de melk leek goed te stromen (ik was eerder bang dat er te veel melk te snel kwam dan dat hij niet genoeg zou krijgen) en na het drinken leek hij voldaan te zijn. Hij was ook niet slaperig, had genoeg periodes waarin hij alert was. Maar dan zou hij toch ook genoeg moeten plassen, als hij dat niet doet lijkt het er toch op dat hij niet genoeg binnen krijgt.

De zevende dag hebben we toch de verloskundige maar gebeld en die is gekomen om hem na te kijken en te wegen. Hij was 4700 gram, dus dat is boven het gewicht tot waar hij af mag vallen (een baby mag 10% van zijn geboortegewicht verliezen). Ze stelde voor om de borst eerst even te kolven, zodat de melk wat langzamer zou lopen en zodat de baby meer van de vollere “achtermelk” uit de borst zou krijgen. Dan konden we de gekolfde melk eventueel na het drinken weer aan de baby geven als hij nog dorst had.

De eerste keer dat ik dat deed leek de baby erg voldaan te zijn en wilde hij geen lepeltjes meer. De tweede keer echter dronk hij eerst drie kwartier aan de borst en dronk vervolgens 90mm gekolfde moedermelk; dat is ongeveer een hele voeding voor een baby van 7 dagen oud. Geen goed teken dus… En dat terwijl ik toch al net de beruchte kraamdip heb en om alles moet huilen.

Nu heb ik dus het gevoel dat ik alleen maar bezig ben met voeden (dat kost dus al met al ruim een uur per voeding, een keer of zeven per 24 uur), een bijzonder pijnlijke bezigheid die me ook tussen de voedingen in pijn bezorgd door de gevoelige tepels/borsten, terwijl de ontvangende partij blijkbaar nauwelijks genoeg binnen krijgt. Morgen is de laatste dag met kraamhulp, en daarna begint toch het gewone leven weer een beetje. Gelukkig is Tim ruim drie weken vrij van zijn werk, dus die kan Matthijs en Daniël redelijk goed opvangen. Maar ik moet me toch ook met die twee energieke pleutertjes bezig gaan houden en weet niet in hoeverre dat te combineren is met een zo moeizame borstvoeding waarbij je ook nog continu in de gaten moet houden of er wel genoeg gedronken wordt door de baby en waarbij er misschien zelfs nog bijgevoed moet gaan worden. Flesvoeding gaat dan wel heel erg aantrekkelijk lijken…

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *