The Falco has landed

Op 22 augustus, 8 dagen na de uitgerekende datum, begint het dan eindelijk. Geen moment te vroeg voor mij, want de laatste loodjes van de zwangerschap waren *erg* oncomfortabel.

Het begon erg rustig met het breken van de vliezen toen ik om kwart voor vijf ‘s morgens moest plassen. Ruim na zessen begonnen de weeën rustig te komen, dus om half 7 hebben we mijn moeder gebeld dat ze op de jochies moest komen passen en om 8 uur zijn we naar het ziekenhuis vertrokken met keurige weeën die om de vijf minuten kwamen.

In het ziekenhuis moesten we eerst aan het CTG, dus liggen op het bed met banden om de buik om de hartslag van de baby en de weeën bij de moeder te meten. Dat duurde bijna een uur en ik merkte dat de weeën er wat zachter door werden, dus ik was blij dat de banden er af mochten en ik weer rond kon lopen. Ik merk bij mij echt dat het erg veel uitmaakt of er vertikale druk door de baby op de baarmoedermond wordt uitgeoefend.

Om 09.00 uur begon ik dus weer te lopen en de weeën werden toen al heel snel veel sterker. Op een gegeven moment was het meer één lange wee die pieken en dalen had maar nooit meer helemaal wegging. Dat was zwaar, dus ik moest heel hard mijn best doen om niet in paniek te raken. Maar rationeel weet je dat het als je de controle verliest alleen maar pijnlijker en moeilijker wordt, dus ik was blij dat ik me kon blijven concentreren op het opvangen. Iets na 10 uur kwam de arts kijken en toucheren. Voor alle volledigheid wilde ze ook nog even toucheren tijdens een wee; in het boek staat dat dat onaangenaam is en het boek heeft helemaal gelijk. Ze concludeerde dat de weeën goed werk deden en dat ik inmiddels 8 cm ontsluiting had. Om vervolgens te concluderen dat het nog wel een uurtje zou duren voor ik volledige ontsluiting had, dus ze zou over een uurtje weer komen kijken. Ik protesteerde tijdens het opvangen nog dat dit geen uurtje meer zou duren, met in mijn achterhoofd het gegeven dat ik bij de vorige twee bevallingen geen persweeën had gehad en dat ik dus met volledige ontsluiting onnodig lang door kon gaan met opvangen als niemand constateerde dat er geperst mocht worden. Maar de dokter vond dat uurtje een hele redelijke schatting en ik was niet in een conditie om er hard tegen in te gaan.

Drie minuten nadat de dokter de deur achter zich dicht had gedaan schoot de baby inene een stuk naar beneden en mocht ik direct kennismaken met het fenomeen perswee. Ik wist niet wat ik me erbij voor moest stellen, ik dacht dat het vergelijkbaar was met gewone weeën. Maar het is meer een soort gigakramp die je overvalt waardoor je je buik samen MOET trekken. Dus ik riep gelijk dat ik moest persen en het niet tegen kon houden. De zuster riep nog dat ik het weg moest puffen omdat er nog maar 8 cm ontsluiting was en ik wist dat ze gelijk had en dat het hierdoor alleen maar langer zou duren. Door de druk zwelt het randje dat er nog is op, dus is er juist minder ontsluiting als je niet oppast… Maar het overviel me zo enorm, er was geen houden meer aan voor me.

Het volgende moment kwamen er twee artsen binnen, begonnen ze het bed half uit elkaar te halen en allerlei spullen klaar te leggen. Ik kon dat allemaal niet meer volgens, ik had mijn ogen dicht en hield alleen Tims handen maar vast met al mijn krachten, terwijl ik probeerde zoveel mogelijk van de persweeën tegen te houden. Gelukkig mocht ik gelijk doorgaan met persen; de twee resterende cm waren blijkbaar al verdwenen. Na 10 minuten van hard werken en een knip van de dokter was het hoofdje buiten, bij de volgende wee lukte het nog niet helemaal om de schouders vrij te krijgen maar gelukkig volgde er al snel genoeg een laatste wee en was Falco er.

Hij was donkerpaars dus hij werd gelijk meegenomen om zijn neus en mondje uit te laten zuigen zodat hij goed kon ademen. Hij werd ook gewogen, en bleek 5030 gram te wegen! Omdat hij zo zwaar was en nog een beetje kreunend ademhaalde stopten ze hem eerst in de couveuse om hem bij te laten komen. Wij moesten sowieso al een nachtje blijven voor observatie, omdat Falco een suikerbaby was. Nu gingen ze de eerste drie uur ieder uur bloed prikken om zijn bloedsuikergehalte te bepalen en als dat goed genoeg was zou hij vannacht bij mij op zaal mogen blijven. Maar als het bloedsuikergehalte te laag was zou hij die nacht op de couveuseafdeling moeten blijven.

Gelukkig ging het al snel goed genoeg met hem en was ook de eerste meting in orde, dus toen mocht hij eindelijk lekker bij mamma op de buik komen liggen. Een mamma die niet alleen dolblij was met de baby maar ook met het feit dat de bevalling niet voor complicaties had gezorgd (bij zo’n groot kind ben je daar toch bang voor) en dat moeders nog in zo’n goede conditie was. Na de bevalling van Daniël, ook zo’n grote beer, lag ik behoorlijk in de kreukels terwijl ik nu gewoon alles goed kon voelen en bewegen.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *