Falco’s bult

Deze week zijn we erg geschrokken. Bij het afdrogen voelde ik onverwachts een bult in Falco’s nek, aan de rechterkant. Hoewel niet echt zichtbaar aan de buitenkant was het een behoorlijke grote en langgerekte bobbel die vreemd en een beetje hard aanvoelde. Aangezien Tims vader aan een tumor in zijn nek is overleden roept een dergelijke vondst erg nare associaties op die je wel weg probeert te redeneren maar die toch in je achterhoofd blijven zweven. En natuurlijk ontdek je dit soort dingen ook altijd op een vrijdagmiddag zodat je niet eens gelijk naar de huisarts kan gaan.

Gelukkig konden we maandagochtend gelijk bij de huisarts terecht, die zei dat we niet bang hoefden te zijn dat het kwaadaardig was maar die ons voor de definitieve diagnose doorstuurde naar de kinderarts omdat ze zelf weinig ervaring had met cystes bij babies. Bij de specialist konden we de volgende dag terecht en die kon ons eindelijk helemaal gerust stellen.

Hij had Falco natuurlijk een week eerder al onderzocht en vertelde dat het er toen nog niet had gezeten want hij controleerde juist altijd in de nek op dit soort verdikkingen. Bij moeilijke geboorte’s (met pomp of tang) en bij hele grote kinderen moet er namelijk wel eens flink aan dat koppie worden getrokken bij de geboorte. Daardoor kunnen er wel eens breukjes of scheurtjes ontstaan bij de baby. In dit geval was er een scheurtje ontstaan in een nekspiertje.

Na een paar weken begint dat scheurtje goed te genezen en komen er dus allerlei bindweefselcellen en dergelijke om de boel te repareren. Daardoor ontstaat die bult, die ook nog eens heel hard aan kan voelen. Maar na een paar maanden trekt dat vanzelf langzaam weg en als het goed is houdt het kind er niets aan over. We moeten alleen een beetje opletten dat Falco geen voorkeursligging gaat ontwikkelen; die kans is nu iets groter, en dan zou hij eventueel fysiotherapie moeten krijgen.

Ik denk dat ik dat proces maar moet vergelijken met wat er met mijn keizersnee litteken gebeurde; na een tijdje voelde ik een rare harde rand waardoor ik al bang was dat ik een heel lelijk litteken over zou houden. Maar dat trok heel langzaam weg en nu voel ik helemaal niets meer, ik moet mijn best doen om op de tast te ontdekken waar het litteken precies zit.

Wij zijn in ieder geval dolblij dat er niets ernstigs met het mannetje aan de hand is en dat er ook niet in hem hoeft te worden gesneden of geprikt.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *