Van peuter naar kleuter


Matthijs is deze maand vier jaar geworden en mocht hij dus naar de kleuterschool. Van de klas waar hij samen met zijn broertje in zat naar de klas met de grote kinderen, dat was dus wel spannend. Om maar niet te spreken van spannende zaken als iedere dag naar school, ‘s middags ook drie keer in de week, en dan je boterhammen op school eten.

We hebben zijn verjaardag het weekend ervoor thuis gevierd. Niet alleen omdat 11 september een beetje een sombere beladen dag is, één jaar na de aanslag op het WTC, maar ook omdat het anders een beetje veel zou worden op zijn verjaardag zelf. Eerst op school vieren met alle spanningen, daarna thuis nog vieren met een deel van de visite ‘s avonds pas omdat het een doordeweekse dag was, en dan met weinig slaap de dag erna voor het eerst naar de basisschool; dat werd erg veel.

Dus de zondag ervoor hadden we een aantal mensen uitgenodigd. Niet zo veel als de andere jaren, het was ook kleinschaliger dan de andere jaren, omdat we drie weken ervoor pas een nieuwe baby hadden gehad en nog moe, emotioneel en herstellende zijn.

Maar om dat goed te maken hadden we wel een echte mooie verjaardagstaart voor Matthijs gekocht, de hele kamer versierd met slingers en balonnen, en genoeg mensen uitgenodigd om hem een heel feestelijk gevoel te geven. Hij had het gelukkig uitermate goed naar zijn zin, kreeg veel mooie cadeautjes, heeft leuk gespeeld met de andere kindertjes en vond het een erg geslaagde dag.

Van ons kreeg hij een poppenkast, omdat hij steeds meer uit wil beelden en omdat hij zulke prachtige fantasieverhalen kan houden. Hopelijk gaat hij straks interactieve voorstellingen houden voor zijn twee jonge broertjes, zijn ze alledrie leuk zoet. Hij begon er gelijk mee te spelen, en Daniël deed ook gelijk mee (al komt die niet veel verder dan “Hallo” en een knuffel). Hopelijk blijft dat animo zo.

De woensdag erna vierde Matthijs het dus op school. Voor het laats het vertrouwde ritueel van verjaardagsmuts, verjaardagsstoel, bezongen worden op de stoel en een muis die zogenaamd de traktatie opeet. En hoogstwaarschijnlijk ook voor het laatst samen met Daniël in de klas.

De dag erop ging hij voor het eerst naar de kleuterklas. Tim heeft hem weggebracht; ik doe natuurlijk al vaak “eerste keer” dingen dus ik wil hem dat ook een beetje gunnen. Ik heb sterk in de verleiding gestaan om ook mee te gaan, maar om hem met twee ouders en twee broertjes weg te brengen leek me ook wat overweldigend.

Hij hield zich aan pappa’s benen vast op een manier die we niet gewend zijn van Matthijs die normaal niet verlegen is. Maar hij werd lief verwelkomd en er zitten ook al bekende kinderen in de klas. Tim wilde hem om 12 uur ophalen, maar toen wilde hij al op school blijven bij de andere kinderen en zijn brood daar opeten. Dus toen is Tim weer naar huis gegaan en heeft hem om 3 uur weer opgehaald. Volgens de juf had hij heel veel gepraat en goed meegedaan. Vooral in de twee computers was hij erg geïnteresseerd ;-). Maar hij was wel doodmoe na afloop.

´s Avonds had Tim een serieus gesprek met Matthijs en toen wilde Matthijs eigenlijk niet meer naar de nieuwe juf. Hij miste zijn vriendje op de peuterspeelzaal (die in november pas 4 wordt) en hij dacht dat hij nu nooit meer in de (grote mooie) tuin bij school mocht spelen. Hij gaat het heel leuk vinden, daar zijn we alletwee van overtuigd. Maar het zal een drukke spannende tijd worden de komende periode…

De juffrouw van de kleuterschool is lief maar vrij streng, wat volgens ons de ideale combinatie is voor Matthijs. Ze vindt Matthijs “een erg uitgesproken persoonlijkheid voor een vierjarige” die het verder goed naar zijn zin heeft op school al is hij momenteel een beetje aan het aftasten waar de grenzen liggen. Sommige kinderen worden hangerig als ze moe worden, maar Matthijs wordt dan erg recalcitrant en dat werkt dus niet heel goed uit in een klas.

Matthijs is verder in de fase dat hij vriendschap uitprobeert. Hij loopt met “mijn vriend slak” in zijn broekzak (als hij je er niet mee wil aaien tenminste), laat “mijn vriend mug” uit het raam vliegen en natuurlijk ontbreekt “mijn vriend spin” niet in dit rijtje en hebben we ook “mijn vriend tor” al op bezoek gehad.
Ik probeer vooral heel rustig te blijven en opgewekt voor te stellen dat we zijn vrienden weer terugzetten bij alle andere vriendjes van gelijk formaat; in de tuin dus.

Daniël is absoluut onbevreesd in de speeltuin. Hij klimt overal op, ongeacht hoe hoog het is; hij roetst al langs touwen en palen naar beneden alsof hij minstens vier is en het kan hem niet hard genoeg gaan met ronddraaien. In het begin werd ik er helemaal gek van omdat ik maar steeds erbij ging staan om hem op te vangen. Inmiddels heb ik dat opgegeven en reageer ik heel koeltjes als iemand me komt waarschuwen op wat voor eng ding hij nu weer geklommen is. Het rare is dat hij met klimmen erg geconcentreerd is en dus niet valt, terwijl hij met gewoon lopen dus niet oplet en om de haverklap op zijn neus ligt – wat de neus niet echt ten goede komt.

Verder merken we nu dat een nummer twee inderdaad allerlei dingen oppikt van het oudere kind. Daniël liet Tim bijna van zijn stoel vallen door te zeggen: “Lot ducks pappa: One two three four”, hij heeft warempel al een plasje op het potje gedaan en begin deze maand kwamen we er ook achter dat hij al een aantal kleuren kent. Geel, rood, blauw en groen benoemt hij 8 of 9 van de 10 keer goed.

Grappig voorval: Ik liep met Daniël en Matthijs langs een fysiotherapeut die een klein model van een compleet skelet in zijn etalage had staan. Waarop Daniël verrukt wijzend naar het raam toeloopt en zegt: “Oma, oma”.

Daniël heeft ons deze maand weer eens flink verbaasd. Hij heeft al wel eens een plasje op het potje gedaan, maar dat is ook omdat hij het leuk vind om erbij te gaan zitten als Matthijs naar de wc gaat om te poepen (en dat duurt uuuuuuuren, een echte kerel wat dat betreft). Matthijs was drieëneenhalf toen hij zindelijk werd, dus echt serieus namen we dat niet. Vandaag vroeg hij er spontaan om, produceerde warempel een plas en kreeg dus een snoepje. Wilde weer, produceerde warempel een mooie bolus voor de eerste keer…. feest, iedereen kreeg ijs. Hij wilde nog een keer, produceerde *weer* een plas, kreeg een snoepje. Tim wilde ter gelegenheid van dit heugelijke evenement een foto maken van Daniël op zijn potje – waarop Daniël weer poepte. Wild door de beloningen vroeg hij 10 minuten later *weer* om het potje – en wist ergens vandaan nog een plas te persen. Dat was dus allemaal binnen een uur…. En sinds die tijd doet hij dus regelmatig iets op de wc (het potje was binnen een week al beneden zijn waardigheid), al blijft zijn luier verder niet droog. Het begin is er.

Verder merken we dat kleine potjes inderdaad grote oren hebben. Als we het over de kinderen hebben hebben Tim en ik het gekscherend wel eens over de “toads” (padden). Eind van de maand mocht Daniël de keuken niet in van Tim, waarop Matthijs zei: “pappa, may the bigger toad come into the kitchen?”

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *