Volgende kinderschrik dient zich gelijk aan…

Vorige maand was Tims moeder weer teruggekomen uit Groot-Brittanië. Het eerste weekend van oktober gingen we dus naar Brussel om de nieuwe baby nu ook in levende lijve te laten bewonderen. Daniël was al een paar dagen wat ziekjes; dan weer koorts, dan verhoging, dan niets. Klachten over pijntjes, kribbig en huilerig, en geen grote eetlust meer. Maar hij dronk nog goed, at nog wel wat, en was alert genoeg, dus we besloten dat zijn ziekte geen belemmering was om een weekend elders door te brengen.

Zaterdag weggaan was al moeilijk; door een opeenstapeling van kleine dingetjes die misgingen of net buiten de planning gebeurden vertrokken we veel te laat. Daniël was erg huilerig, ook in de auto, dus dat maakte de zaak er niet beter op. En hij wilde nog steeds nauwelijks eten en ook niet veel drinken, dus we voelden ons wat ongemakkelijk en zeiden al dat we maandag of dinsdag naar de dokter zouden gaan als het dan nog niet over zou zijn.

Afijn, onderweg stapelden de kleine ergenissen zich op.
We waren vergeten Matthijs te laten plassen voor we vertrokken en moesten dus halsoverkop op zoek naar een toilet onderweg. De tank van de wagen was wat aan de lege kant maar ik wilde eigenlijk in België pas tanken vanwege het benzineprijsverschil. Het tankstation bij de grens misten we doordat de kinders zoveel aandacht nodig hadden, het volgende tankstation voor Antwerpen is blijkbaar door al het verbouwen ivm de HSL weggehaald, en inmiddels stond het lampje al een tijdje aan. Omdat we bij deze auto niet weten hoeveel speling je hebt nadat het waarschuwingslampje aan is gegaan werden we erg zenuwachtig, het metertje leek wel heel hard te gaan zo op het eind, dus zijn we Antwerpen maar ingegaan om benzine te vinden. Dat duurde even, en toen vonden we het op de oude weg naar Brussel waar we vervolgens niet meer afkwamen. Veeeeeeel stoplichten en een stuk meer door Brussel rijden, dus daardoor waren we nog later.

Bij aankomst was het eten gelukkig klaar. Maar tijdens het eten kreeg Daniël ineens een stijve nek waar hij veel last van had. Hij zocht ook al steeds donkere plekjes op en ik had die ochtend nog gezegd dat het wel leek alsof hij een goede griep had, dus we waren bang voor meningitis. Na wat overleg toch maar met hem naar de eerste hulp van het ziekenhuis daar gereden en Falco en Matthijs achtergelaten bij Tims moeder en broer.

In het (Franstalige!) ziekenhuis leek het ze een viraal iets te zijn, maar ze wilden eerst bloed onderzoeken om te kijken of ze iets zouden vinden. Daniël kreeg alvast een infuus omdat hij niet zo heel veel dronk en wel flinke diarree had; daar was hij niet zo blij mee.

Wachten wachten wachten, en toen bleek uit het bloedonderzoek dat er wel iets van een ontsteking was. Ze zouden een paracetamol-achtige zetpil geven en na een uurtje nog eens kijken. Als hij dan minder koorts zou hebben en zijn nek beter zou kunnen bewegen mochten we hem mee naar huis nemen, maar als dat niet zo was wilden ze wel een ruggenmergpunctie doen om zeker te zijn dat het geen bacteriële meningitis was want daar had hij toch wel een aantal symptomen van. Weer wachten wachten wachten (gelukkig was Daniël inmiddels in slaap gevallen op de brancard want het was al half 11), en toen kwamen ze weer kijken. Helaas, nog steeds evenveel koorts en een stijve nek, dus alles voorbereiden voor de punctie.

Naar andere kamer, verdoving, monitorplakkers, bloeddrukmeters, vier artsen/verplegers om hem stil te houden, kind voorovergebogen op de brancard (met wat moeite, want Daniël zei “nee, stop” en hield uit alle macht zijn rug stijf, ondanks het roesje) en wij op afstand kijken hoe ze in zijn rug prikken en vloeistof tappen. Er zijn leukere manieren om je zaterdagavond door te brengen…

Wij moesten weer wachten tot het lab alles had onderzocht, en moesten zorgen dat Daniël bleef liggen omdat je na een ruggenmerg punctie een tijd niet overeind mag komen. Hij was gelukkig in een redelijk goed humeur maar erg wakker en wilde van alles wat niet mocht. Hij probeerde ook fanatiek om alle draadjes weg te krijgen. Dus stiekem frummelen, hard trekken, de verbindingsstukken proberen te pakken te krijgen en daaraan prutsen.. we hadden het er druk mee.

Tegen twee uur kwam de verlossende mededeling dat het geen bacteriële meningitis was. Ze hadden een paar verdwaalde vreemde cellen gevonden waar ze een kweekje van zouden maken, maar dat was zeker de oorzaak niet van zijn ziekte. Het was dus een virus en geen bedreiging. Daniël moest wel een nachtje ter observatie in het ziekenhuis blijven, omdat hij een punctie had gehad. Omdat Tim Frans spreekt en ik nauwelijks bleef Tim bij hem slapen. Ik reed met de auto door een mij onbekend Brussel maar wist gelukkig met niet al teveel omwegen en zonder verdwalen thuis te komen.

Daar wachtte natuurlijk ook nog een baby op me, dus heel lang kon ik niet slapen in verband met de nachtvoedingen. Tim had ook niet briljant geslapen, dus dat was al met al geen weekend waar we echt van bijkwamen. Gelukkig sliep Falco in de week die erop volgde twee keer door, anders waren we helemaal wrakkig geworden. Matthijs en Daniël hadden verder nergens last van; die slapen goed, diep, maar wel met een boel beweging. We moeten ook altijd even kijken voordat we gaan slapen om ze weer een beetje netjes onder de dekens te leggen.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *