Afscheid van 2002

De maand begon natuurlijk enorm spannend vanwege Sinterklaas. De goede oude Sint kwam op school bij alle klassen even langs. Ook bij de peuters, dus Daniël heeft inmiddels ook kennisgemaakt. De cadeautjes en het snoep spraken hem erg aan, maar Sint en Piet doen hem nog niet zoveel.

Als ik zie hoe sterk Matthijs beïnvloed werd door de stress van alle drukte en vieringen, nu hij het ook nog allemaal ziet aankomen, besef ik wel dat we volgend jaar in December vooral veel rust tussendoor moeten plannen. Want als die twee jochies elkaar ook nog eens lekker gek gaan maken…

Sinterklaasavond zelf was kort maar hevig. De goede man kon zelf niet komen, maar liet één van zijn pieten wel een grote zak voor de deur neerzetten. En daar zaten natuurlijk allemaal leuke verrassinkjes in.Geen hele grote, ze worden al zo enorm overvoerd deze maand, maar leuke kleinigheden als boekjes en puzzels. Natuurlijk werd er volop gesnoept die avond. De chocoladeletter mochten ze in het bad eten, maar tot onze grote verbazing vonden ze het alletwee genoeg geweest halverwege de letter en wilden ze hem voor de volgende dag bewaren. Ik kan me niet heugen dat ik als kind ooit stopte met snoepen omdat ik genoeg had gehad, dus ik vind het een goed teken dat ze misschien wel iets beter naar hun eigen lichaam luisteren.

De Engelstalige “beginnen met lezen en beginnen met rekenen” software was erg welkom. Matthijs is er helemaal in gedoken en doet het erg goed. Hij is helemaal een stuk meer geïnteresseerd in lezen en schrijven trouwens, dat zal de invloed van school wel zijn. We hebben diverse oefenboeken voor hem gekocht, daarin moet hij dan lijnen natrekken, vormen herkennen, doolhoven doorzoeken en dergelijke. Dat doet hij ook erg goed. Hij tekent er ook nog steeds met veel plezier bij.

Dit jaar mocht Matthijs de kerstkaart tekenen. Hij wilde natuurlijk ook zijn naam eronder schrijven en was toen hij af was zo trots dat hij bijna een week met de kaart verfrommeld in zijn armen heeft geslapen.

Daniël heeft inmiddels ook perfecte muiscontrole. Hij is heel erg goed in patroonherkenning; kent alle figuren en vormen nu ook al en is dus ook heel goed in puzzelsoftware. Hij zal qua niveau bij dit soort spelletjes niet veel minder zijn dan Matthijs, en daar viel onze mond wel wat van open. Verder tekent hij ook nog steeds graag. Op onderstaande foto zie je dat hij al aardig een stift op de goede manier vast kan houden en als je heel goed kijkt zie je dat hij bezig is met één van zijn “monsterbloemen”. Die hebben een gezicht met ogen en een mond, en vaak ook een neus. Het gezicht is omgeven door bloemblaadjes, soms met wat rechtopstaande haren tussendoor, en er hangen twee benen met voeten aan.

Daniël gaat nog steeds regelmatig naar de wc. Maar het gebeurt ook wel dat je hem ineens met enorme waggelbeentjes ziet lopen. Dan ontkent hij eerst in alle toonaarden dat hij een poepluier heeft en probeert je daarna wijs te maken dat hij alleen geplast heeft. Toch voelt hij het ook al heel goed aankomen, want hij gaat diverse keren op een dag naar de WC voor een kleine of grote boodschap. We denken dus dat we volgend jaar maar eens gaan proberen hoe het gaat als we de luier helemaal weglaten.

Bij Kerst moest hij wel erg wennen aan wéér een ander figuur in het rood. Hij heeft nog tot vlak voor kerst iedere kerstman (Matthijs noemt ze “kerstmismannen”) aangewezen onder enthousiast geroep van “kabouter Plop, kabouter Plop”.

Alletwee de jongens hebben ook een kerstviering op school gehad. Daniël overdag op de peuterspeelzaal, met kaarsjes en lekkere dingetjes om te eten en kerstvertellingen en liedjes. Matthijs had een “avond-kerstdiner” van 17.00 tot 19.00 uur waarbij de leerkrachten eerst buiten op het schoolplein nog een kleine musical opvoerden. Daarna mochten de kinderen in hun eigen klas alle lekkere dingetjes gaan eten die de ouders hadden gemaakt (iedere ouder moest hapjes voor de klas maken) terwijl de ouders glühwein dronken in de speelzaal. Aan warme drankjes waren we ook wel toe, want het was ijskoud die dag; het vroor al een week en er waren zelfs al toertochten op natuurijs.

Voor de ouders was het leuk om onder genot van een hapje en een drankje wat meer kennis te maken met elkaar. Voor de kinderen was het helemaal een mooi feest. Ze waren bijna allemaal ook echt feestelijk uitgedost. Matthijs had een grijs pak aan, met echt colbertje, een rode koltrui en een vlinderdasje, en voelde zich waanzinnig groot.

Hij vindt school helemaal erg leuk trouwens. Wij moeten wel wennen aan het sociale leven dat zich plotseling gaat ontplooien. Het lijkt wel een sport; zodra het einde van de schooldag nadert gaat ieder kind iemand zoeken om mee af te spreken. En dan maken de ouders even kennis (“hallo, ik ben de ouder van…”) en wordt er even overlegd wie er precies bij wie gaat spelen en hoe laat er weer wordt opgehaald. Ik heb er wel al door gemerkt dat veel kinderen uit zijn klas in de straten om ons heen wonen ook al is zijn school een beetje verder weg. Dat is fijn, dan kunnen ze in de toekomst ook makkelijk naar elkaar toe lopen of fietsen. Matthijs fietst al heel behoorlijk op zijn fiets zonder zijwieltjes. Hoewel hij natuurlijk nog lang niet alleen mag fietsen denk ik dat hij gewoon op zijn eigen fiets naar school kan als het wat lekkerder weer wordt en als Falco mee kan op de fiets.

De tweede helft van de maand was trouwens nog vermoeiender dan de feestdagen normaal al zijn. Tim is vlak na Sinterklaas ziek geworden en bleef twee weken uitgeput thuis. Hij hoefde niet extra verzorgd te worden en probeerde zelfs om de kinderen ‘s morgens naar school te brengen. Maar toch was het voor mij een hoop extra werk omdat ik de dingen die hij normaal deed over moest nemen, terwijl ik zelf natuurlijk ook nog niet helemaal in topvorm ben na de bevalling. En toen het eindelijk tegen de kerst wat beter ging met hem moest de kaakchirurg een afgebroken verstandskies uit zijn kaak verwijderen. Voor het gemak mocht hij op 23 december komen en na twee dagen heb je de ergste zwelling en last. Dus eerste kerstdag zat hij zielig en met een heeeeeeeeele dikke wang te proberen voedsel te vinden waar niet al te erg op gekauwd moest worden.

Gelukkig hadden we dit jaar afgesproken om het familiediner bij mijn zus en zwager te nuttigen in plaats van bij ons, want dáár hadden we echt de puf niet meer voor gehad. Zij hadden zich meer uitgesloofd dan verwacht en afgesproken, dus we hebben ondanks de tandellende een lekkere en gezellige avond gehad.

Zelf hebben we tweede kerstdag toch nog traditioneel kalkoen gegeten met roast potatoes en spruiten met kastanjes. Ook hebben we beide dagen heel feestelijk geluncht met kaarsjes, kerststol en lekkere broodjes. Daniël had kerststukjes op school gemaakt en Matthijs was op excursie geweest naar een kaarsenmakerij dus die had zelfs een paar eigengemaakte kaarsen voor op de feestelijke tafel. Natuurlijk hebben we ons ook weer feestelijk opgedoft, dat hoort toch ook bij deze feestelijke dagen, en lagen er ook weer pakjes onder de kerstboom. Als je getrouwd bent met een Engelsman is daar ook niet aan te ontkomen.

Eind deze maand hadden we ook een begrafenis; een tante van mij was overleden. Omdat voor ons kinderen en dood toch wel erg bij elkaar horen besloten we de kinderen toch maar mee te nemen. Wel voorbereid, met boeken en verhalen, en met uitleg over hoe je je hoort te gedragen. Toch is het dan maar afwachten hoeveel daarvan blijft hangen en in hoeverre ze zich al aan dat soort sociale regels kunnen conformeren. Maar het ging erg goed. Ze waren alletwee stil, condoleerden braaf, en bleven zich netjes gedragen tot het eind. Apetrots waren we op ze.

En dan sluit je het jaar natuurlijk ook nog feestelijk af. Oma en opa vierden oud en nieuw hier, met zoals het hoort een oudejaarsconference, eigengebakken oliebollen en een pakketje vuurwerk. De kinderen hebben we wel naar bed gebracht op hun gewone tijd, maar Matthijs en Daniël hebben we een half uurtje voor middernacht wakker gemaakt. Ik moet er niet aan denken dat ze wakker worden van het vuurwerk zonder te weten wat er aan de hand is, zeker omdat Matthijs de voorgaande jaren echt bijna in paniek was door het vuurwerk. Maar dit jaar was hij een stuk minder bang. De knallen vond hij nog steeds pijnlijk en eng, maar hij durfde nu wel achter het raam te kijken. Daniël had overal een stuk minder last van, maar bleef ook liever binnen met Matthijs en oma.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *