Januari 2003

Het nieuwe jaar begonnen we bij Matthijs en Daniël met pogingen om uit de luiers te raken. Maar helaas hebben we bij alletwee na een week al moeten opgegeven. Daniël gaat wel braaf regelmatig naar de wc, maar gaat net zo makkelijk niet. En dat merk je dan doordat hij met een natte broek rondloopt, want hij zal er zelf niets van zeggen omdat hij het niet zo bijster interessant vindt of die broek nat is of niet. Dat schiet dus niet op; we houden de luier nog maar even aan en proberen het volgende maand of zo nog maar eens.

Matthijs wilde wel graag zonder luier ‘s nachts, maar is nog nooit een nacht droog gebleven. Tim dacht dat dat niet zo veel uitmaakte; omdat hij het zelf nu graag zonder wilde proberen zou hij wel wakker worden als hij moest plassen. Maar in de praktijk blijkt dat niet zo te zijn en na een week van iedere ochtend bed verschonen kwam Matthijs zelf tot de conclusie dat zijn lijf nog niet wilde en dat hij liever een luier aan had ‘s nachts. Ik denk dat we over een tijdje maar een kalender met stickers gaan maken of zo, voor droge nachten, als hij er af en toe eens eentje heeft.

Doordat we Matthijs gelegenheid wilden geven om naar de WC te gaan als hij vroeg in de ochtend wakker werd hebben we nu wel de deur van hun kamer van het slot af. Al vinden we dat nog een beetje eng omdat Daniël onverschrokken rondbanjert en nog wel eens dingen wil doen die hij niet mag doen. Ze houden elkaar ook nog wel eens wakker als de ander eigenlijk (nog) wil slapen, dus we gaan nu toch denken aan alletwee een eigen kamer. Dan kan Matthijs daar ook op spelen als hij vriendjes te spelen heeft en niet wil dat zijn broertje daar alsmaar bij komt. Nu geeft dat nog geen problemen, de kinderen spelen graag met elkaar, maar in de toekomst zou dat wel eens anders kunnen zijn.

Verder heb ik deze maand weer op mogen merken hoezeer de kinderen elkaar al in een man/vrouw rollenpatroon dwingen. In de boekhandel kwamen we een klasgenootje van Matthijs tegen. Dat was wel lekker, want daardoor konden de ouders rustig een boek uitzoeken terwijl de kinderen zichzelf amuseerden. Natuurlijk hou je wel ongeveer in de gaten wat ze doen. Dus op een gegeven moment hoor ik het desbetreffende meisje zeggen “Roze is mijn lievelingskleur”. Waarop Matthijs zegt dat hij daar ook veel van houdt. En het meisje geschokt vraagt “hou jij dan van een meisjeskleur?”. Matthijs is niet voor één gat te vangen en vertelt dat hij van alle kleuren houdt; roze en paars en rood en blauw en geel… Maar het is schokkend te merken hoezeer ze al door hun maatjes in rolbevestigend gedrag worden gedrongen; ik denk ook dat het niet lang duurt voordat Matthijs niet meer de prinsessenjurk aan doet bij het verkleden, iets dat hij nu nog erg leuk vindt. En dat terwijl er al zoveel dingen zijn waarin je heel duidelijk het verschil tussen meisjes en jongetjes ziet, zonder dat ze dat nog eens hoeven te benadrukken.

Over verschillen tussen mannen en vrouwen gesproken; Daniël zag mij deze maand uit de douche komen en wees geïnteresseerd “tepel”. Ik vertelde hem dat hij die zelf ook had; hij moest vanavond in bad maar eens kijken. Waarop hij naar zich direct naar de badkamer spoedde om daar zoekend over de rand van het bad te gaan hangen…

Matthijs had deze maand een minder leuke aanvaring op school. Bij het buitenspelen duwde één van zijn klasgenootjes zijn spullen in de zandbak, waarop Matthijs boos het eerste dat hem voorhanden kwam naar de jongen gooide. Dat was een emmer die helaas precies op de wenkbrauw van het jochie terecht kwam en daar gelijk ook voor een bloedbad zorgde. Het kind moest naar het ziekenhuis om de boel te laten hechten/plakken, dus dat zorgde voor flink wat consternatie en verontwaardiging. Daar kwam dan ook nog eens bij dat Matthijs absoluut niet onder de indruk was van het leed dat hij veroorzaakte. En wij weten wel dat hij ook niet bijzonder lang onder de indruk is als hij zelf het slachtoffer is (de week ervoor lag Matthijs’ gezicht flink open na een ruzie met zijn vriendje bij het buitenspelen), maar voor mensen die wat schrikachtiger kinders gewend zijn komt het erg ongevoelig over.

Ik heb hem gelijk uit de klas gehaald en hij heeft thuis de hele dag niet alleen mogen spelen met zijn broertjes “omdat kinderen die vergeten dat ze andere kinderen geen pijn mogen doen dat nog wel eens kunnen doen”. Hij kreeg ook geen snoepjes of verhaaltjes, omdat hij erg stout was geweest. En daar had hij geen problemen mee dus ik denk dat hij wel begreep dat hij erg over de schreef was gegaan.

Op school heeft hij excuus aangeboden aan het jochie, diens moeder en de lerares, en het slachtoffer een eigengemaakte tekening gegeven over wat er gebeurde. Die ochtend hebben ze ook een boekje gelezen in de klas over boos worden en wat je dan wel en niet mag doen. Hopelijk heeft het allemaal genoeg impact om dit soort incidenten in de toekomst te vermijden; ook al is hij nog maar vier, je moet toch leren dat er verschil is tussen ruw spelen en iemand uit boosheid echt bezeren.

Verder is januari met sneeuw begonnen en met sneeuw geëindigd. Dat betekent grote maar vermoeiende pret voor Matthijs en Daniël, die zich behoorlijk lang buiten kunnen amuseren met sneeuwballen gooien en sleetje rijden. Dat laatste alleen als er een buurmeisje met de slee naar buiten komt trouwens, want een slee kunnen we niet meer kwijt bij onze overgrote voorraad transportmiddelen. Misschien als de buggies wegkunnen.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *