Kinderkarakters


Deze maand begon de lente met prachtig lenteweer. Maar de hele dag buiten spelen is wel heel erg vermoeiend. Hier is Daniël zo moe dat hij uitgeput in slaap is gevallen op de bank; als je goed kijkt zie je dat hij hier met zijn lijfje in de lucht hangt en dus niet in de kussens ligt.

Begin deze maand raakten we de lader van de digitale camera kwijt. Daar hebben we drie dingen van geleerd; ten eerste dat losse laders verschrikkelijk duur zijn, ten tweede dat je zonder lader ook gelijk zonder camera zit en ten derde dat het internet een fantastische plaats is omdat je er tweedehands vaak nét kan kopen wat je nodig hebt. Dus hadden we gelukkig al snel wel weer de beschikking over onze camera.

Een van de dingen waar we helaas geen foto’s van hebben is de instuif van kindergymnastiek waar we met de jongens naartoe zijn gegaan. Het wordt namelijk tijd om een sportclub voor Matthijs te zoeken. Niet omdat ik er zo nodig op zit te wachten; met twee jongere kindertjes is het hoogst onhandig om hem voor een uurtje ergens naartoe te brengen en weer te moeten halen. Maar Matthijs heeft volgens ons een uitlaatmogelijkheid nodig. Hij zit vol energie en dat wordt stoutigheid als hij er niets mee kan doen. Hij moet ook flink werken op school en begint daar nu over te klagen, terwijl hij tegelijkertijd aangeeft dat hij zich verveelt en dat het werken saai is. Hij wil zelfs vaak helemaal niet meer naar school en daar ben ik best wel van geschrokken.

Tegelijkertijd zegt zijn schooljuffrouw dat Matthijs een van de allerlastigste kinderen is. Hij is heel verbaal, wil graag in discussie en probeert je met argumenten om te praten, neemt niet snel iets aan en ziet autoriteit als iets dat bewezen en verdiend moet worden, niet als iets dat automatisch volgt uit het feit dat de ander volwassen is. Degenen die mij beter kennen komt dit natuurlijk allemaal erg bekend voor maar op school zijn ze er niet zo aan gewend. En zeker van een vierjarig jochie niet. Daarbij is hij dus heel energiek en actief, friemelt veel, kan geen drie kwartier in de kring blijven zitten om naar de andere kinderen te luisteren, kan moeilijk wachten op het vervullen van een verlangen (alles moet NU, alles wat hij wil hebben moet ook NU; al moet hij het uit iemands handen grissen) en snel op de vuist als het niet gaat zoals hij wil.

Afijn, sportclub dus. Wat op zijn leeftijd eigenlijk betekent dat je moet kiezen tussen kleutergym en judo. Judo heeft als voordeel dat het gedisciplineerd vechten is, kleutergym heeft als voordeel dat je een goede controle over je lichaam en je spieren hoort te krijgen als je het goed doet. Ik heb zelf voorkeur voor gym moet ik bekennen, omdat ik zelf ook jaren heb geturnd vroeger en nog steeds denk dat dat heel goed was voor me. Maar Matthijs mocht zelf kiezen van ons. Dus de instuif van een van de gymverenigingen in ons deel van Haarlem kwam goed uit als kennismakingsgelegenheid.

Bij de instuif zag je in de eerste instantie vooral het verschil in karakter tussen Matthijs en Daniël. Matthijs was zelf de sportschool al in gedoken voordat we klaar waren met Daniël omkleden. Hij was alle toestellen aan het verkennen, en begon tegen iedereen aan te praten over dat hij hier was om te kijken of hij gym leuk vond als sportclub. Daniël daarentegen kroop bij mij op schoot en wilde daar absoluut niet vanaf komen terwijl hij de omgeving eens goed bestudeerde en voor zichzelf in kaart bracht. Toen de lerares de aanwezige kinderen opriep zich in groepjes te verdelen sloeg Matthijs ook meteen liefkozend een arm om de schouders van het jongetje naast hem, dat daar absoluut niets van moest hebben (al waren ze aan het eind van de instuif wel dikke maatjes). Daniël wilde niet eens bij de verschillende groepjes staan, dus die werd niet ingedeeld.

Ze hadden een heel circuit gemaakt van toestellen en bijbehorende spelletjes, dus Matthijs was helemaal in zijn element. Kruipen, springen, gooien, huppen, luchtkussens, rekken, balken; het kon niet op. Daniël keek het een minuut of 20 aan, maar liet zich daarna graag overhalen om ook een paar dingen te proberen en toen duurde het niet lang meer voordat hij overal ook vol overtuiging mee aan de slag ging. En na afloop verklaarde Matthijs dat hij wel dacht dat gym geschikt was voor hem, dus dat hij daar graag op wilde. Hij zit nu bij drie jongetjes uit zijn klas op gym.

Deze maand was het ook feest op school. Vanwege het grote aantal kleuters kwam er een derde kleuterklas (op een school van circa 150 leerlingen een groot gebeuren). Bij de feestelijke opening mochten de kinderen verkleed volgens het thema van deze maand; katten en vogels. Ik had geen tijd om een kostuum in elkaar te zetten, maar vond nog ergens een schminkdoosje met een voorbeeldboekje erbij. Matthijs was dus als tijger; dat is immers ook een kat. Natuurlijk lukt het niet om Matthijs te schminken en Daniël niet, dus die ging ook verkleed. Eerst ook als tijger, maar eigenlijk wilde hij daarna liever als beer want daar hadden we een kostuum voor. Daar was geen voorbeeld van in het boekje, dus moest ik zelf maar wat beerachtigs op zijn koppie tekenen.

Anecdote over Daniël; Daniël had een slecht humeur na school en was boos op iedereen. Hij bleef dus in de gang mokken. Tim ging naar hem toe en probeerde het met een grapje op te lossen. Hij pakte dus zogenaamd iets uit Daniëls lijf en vertelde Daniël dat hij zijn slechte humeur weg had gepakt. Waarop Daniël nog veel bozer werd en verklaarde dat het zijn slechte humeur was. Tim vroeg of hij het terug wilde en hield zijn lege hand uit. Daniël greep met een zeer verontwaardigd gezicht de lucht boven de hand weg en wreef die in zijn borst. Het was tenslotte zijnslechte humeur…

De logopediste is op school geweest en heeft ook de kinderen van de kleuterspeelzaal bekeken. Daniël praat nog steeds wat onverstaanbaar, dus we waren benieuwd wat ze zou zeggen. Haar conclusie was dat Daniël een grote woordenschat heeft voor zijn leeftijd, een goede grammatikale opbouw, duidelijk het verschil kent tussen Engels en Nederlands, maar dat hij wat zwak lijkt in zijn mond- tongspieren. Hij heeft ook te vaak last van speeksel bij het praten en als je goed kijkt zie je dat hij bij het blazen zijn mond niet rond maakt maar ongeveer hetzelfde houdt en dan tussen zijn lippen door blaast.

Dat moet dus geoefend worden en ze heeft een heel lijstje oefeningen voorgeschreven; door rietjes blazen en zuigen, blaasvoetbal spelen, bellen blazen, lepels aflikken, ijsjes aflikken, hagelslag oid van je bord aflikken, rozijntjes met je mond van een bordje pakken en dan even vasthouden voor je ze doorslikt, etc. Daniël heeft dan ook geen enkel probleem met oefenen. Ik heb gelukkig een goed recept voor bellenblaas en dat is nu dus de grote hit bij alle kinderen.

Deze maand hebben we het erg druk gehad met interne verhuizingen. Matthijs en Daniël kregen ieder hun eigen kamer. Tot nu toe sliepen ze samen op één kamer en wat hun betreft had dat nog wel even mogen blijven. Maar Matthijs neemt steeds vaker kinderen mee van school om mee te spelen en dan mag Daniël niet altijd meedoen. En het is ook vaak zo dat ze elkaar wakker houden ‘s avonds en elkaar weer wakker maken ‘s morgens zodat ze alletwee niet genoeg slaap krijgen.

Vandaar dus de stap naar een eigen kamer. De kamer die uiteindelijk voor Matthijs bestemd was gebruikten wij als kantoor. Dus alle pc’s en bureau’s moesten naar beneden naar de “bibliotheek”; de kamer waar we al onze boeken stalden. Om ruimte te maken moesten er dus wat boekenkasten weg en we hebben maar liefst 14 kratten weggegeven/verkocht/weggegooid. Dat was een moeizame operatie, zowel logistiek als emotioneel; we hangen erg aan onze boeken en ik was door mijn rug gegaan dus kon nauwelijks helpen met sjouwen. Maar het gevolg is wel dat we nu een veel fijnere werkkamer hebben. En een groeiende berg troep in de tuin. En een vreselijk ontregeld huis met overal stapels “nog weg te werken” spullen. Om het nog wat makkelijker te maken groeiden zowel Daniël als Matthijs uit hun kleren en moesten dus door naar de volgende maat. Dat brengt altijd een boel uitpak, inpak en uitzoekwerk met zich mee. Maar inmiddels is Daniël helemaal voorzien van kleding maat 98, en heeft Matthijs de basisgarderobe maat 116.

Verder hebben we deze maand wel erg moeten lachen om die eigenwijze Daniël. Matthijs mikt soms uit gemakzucht een woord uit de andere taal ertussen als hij tegen Tim of tegen mij spreekt. Dus zei hij op een gegeven moment “Pappa, can you give me an aardappel please”? Waarop Daniël piept; “Nee Thijs, je moet ‘potatoe’ zeggen”.

Hij pakt inmiddels ook rustig een nieuw pak drinkyoghurt uit de schuur (met ladder als het moet), brengt het naar de keuken, maakt het open, schenkt hemzelf een beker in, en zet het pak dan netjes in de ijskast. De bellenblaas bijvoorbeeld zit in een fles van 2 liter. Maar die pakt hij rustig en dan schenkt hij zelf het potje van de bellenblaas in, waarbij hij pas morst als hij niet op tijd stopt met schenken.

Verder ging ik op een dag even de was in de machine gooien. Toen ik weer beneden kwam had Daniël het schminkdoosje gevonden en was hij bij het aanrecht met een kwastje bezig om zichzelf mooi te maken. “Kijk mamma, ikke ben clown” was de triomfantelijke mededeling.

Falco groeit en bloeit intussen maar door. Hij heeft zijn eerste tand gekregen direct nadat hij 7 maanden was geworden en is wat dat betreft dus sneller dan Matthijs (9 maanden) en Daniël (11 maanden). Ook met andere dingen gaat hij zijn eigen weg. Matthijs sliep op zijn rug, Daniël is altijd een buikslaper geweest en Falco draait zich momenteel consequent op zijn zij om te gaan slapen. Hij lijkt ook groene ogen te gaan krijgen (Daniël heeft bruine en Matthijs heeft blauwe).

Verder is hij een enorm vrolijke, nieuwsgierige en alerte baby. Hij kraait graag van plezier, kan je enorm hard vasthouden als hij wil knuffelen, begint dingen van zijn ene hand naar zijn andere door te geven, speelt bijzonder graag met zijn blote voeten en probeert dan ook heel klassiek zijn tenen in zijn mond te stoppen, draait zich heel makkelijk van zijn rug op zijn buik maar heeft nog wat moeite om weer terug te komen, is heel communicatief en maakt ook enorm veel geluidjes onder enthousiast gezwaai met armen en benen en handen, speelt vrolijk met wat speeltjes als hij wakker wordt voordat hij gaat huilen om een fles en aandacht, en eet als een bouwvakker. Het is al een paar keer gebeurd dat we hem ‘s avonds een pot voor zes maanden oude babies gaven, gevolgd door twee yoghurtjes van opvolgmelk waarna meneer nog rustig een fles van een kwart liter opvolgmelk naar binnen klokte.

Deze maand was dus al een bijzonder drukke maand. Daarnaast is Amerika een oorlog in Irak begonnen waar ik fel tegen ben en erg mee bezig ben. Dus ik ben me op ieder min of meer vrij moment helemaal wezenloos aan het lezen en discussiëren. Naast de grote hoeveelheden feitelijke informatie die je via Internet kunt vinden heb ik inmiddels ook het blog helemaal ontdekt. Dat zijn een soort online dagboeken waarin mensen hun gedachtes en ideeën kwijt kunnen, waar ze dus ook heel erg frequent in schrijven, en waar ze dan ook de links en de plaatsjes bij zetten. Dat kan ik op de website ook wel doen, maar deze site is vooral een globale vastlegging van ons dagelijkse leventje voor familie en vrienden. Een blog is echt een persoonlijke expressie, meestal niet zozeer over iemand zelf, maar over wat diegene ziet, constateert, tegenkomt, met de actuele plaatsjes en links erbij en eventueel de mogelijkheid voor lezers om commentaar te leveren. Dan is het dus ook niet erg als de links het later niet meer doen, terwijl ik op de site altijd erg op moet passen voor “linkrot” en dus zelden links naar elders op het internet op zal nemen. Het is dat ik echt geen tijd meer zou weten te vinden tot de kids wat groter zijn, anders zou ik ernstig in verleiding komen. Het is heel fascinerend om de invalshoeken te lezen van mensen die in andere delen van de wereld wonen. Hoe zij de toestand van de wereld zien, wat zij denken over de situatie in het deel van de wereld waar ze zelf zitten. Verslavend bijna.

Naast alle blogs ben ik ook een Amerikaanse cartoonist tegengekomen, Mark Fiore, die prachtige flashfilmpjes maakt en politiek gezien helemaal op mijn golflengte zit. Een aanbevelingswaardige site! Ik kan zijn hele ouvre wel aanbevelen, maar wil deze vooral eens onder de aandacht brengen omdat het laat zien hoe snel de dingen weer vergeten worden.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *