peutervriendschap, peuterkunsten en ouderuitjes

Daniël heeft een vriendinnetje op school, Jasmin. Ze spelen veel met elkaar, zoeken elkaar aldoor op, maar kunnen ook grote ruzie hebben. Het is bijzonder schattig om te zien, zo’n peutervriendschap.

Begin deze maand vierde Daniël natuurlijk zijn verjaardag nog op school, op de eerste dag dat hij na de vakantie weer op de peuterspeelzaal kwam.

We hadden plastic kommetjes met popcorn gemaakt om uit te delen, met mooie gekleurde servetjes. Niet supercreatief, maar in deze tijden van verbouwingen thuis en de daarbijbehorende interne verhuizingen was dat ook niet helemaal te verwachten.

Daniël vond het in ieder geval prachtig. Yasmin en hij waren de hele viering onafscheidelijk, van het toezingen tot het uitdelen en opeten. Zijn verjaardagsmuts heeft hij nog wel een week bewaard en wilde hij ook ‘s nachts nog op.

We beginnen nu te merken dat je patronen hebt die ieder jaar terug komen. Eén van die steeds weer terugkerende gebeurtenissen is de kermis rond koninginnedag. Dit jaar kon Daniël eigenlijk wel volop meedoen, maar ontdekten we tot onze grote verrassing dat Matthijs een aantal dingen te eng vond.

Vorig jaar ging hij er wel graag in, was niets hem te eng. En dit jaar lijkt Daniël een echte waaghals te zijn, die niet snel of hoog genoeg kan gaan. Dus ik denk dat er na de fase van alles durven gewoon een compensatiefase komt.

Het gaf bij de draaimolen met vliegtuigjes wel even wat frictie. Bij die draaimolen kunnen de kinderen met de stuurknuppel zelf het vliegtuigje omhoog en omlaag sturen tijdens het draaien. Dat ging bij de meeste kinders dus redelijk vloeiend. Bij Matthijs en Daniël had Daniël met bruut geweld de stuurknuppel veroverd, weigerde hij om hem weer los te laten, en moest Matthijs tegen zijn zin in dus een bijzonder schokkerig en afwisselend parcours afleggen. We hebben Daniël dus nog maar een rondje alleen laten gaan.

Het spookhuis was Matthijs dit jaar ook nog te eng, evenals de waterachtbaan waar Daniël geen genoeg van kon krijgen. Maar Matthijs vond het wel weer enorm leuk om met zijn vader in het lunapark te gaan. En natuurlijk waren de autootjes bij alletwee favoriet, zowel de botsautootjes als de jeep waar ze met zijn tweetjes een rails volgden. Vorig jaar moest pappa nog bij ze in de auto, maar dit jaar mochten ze alleen.

Deze maand is Falco goed gaan zitten. Tenminste, hij kan nog (net) niet zelf tot zit komen, maar als je hem neerzet blijft hij uren lang goed rechtop zitten, waarbij hij ook dingen van naast hem op kan pakken.

Dat is fijn, want daardoor kan hij makkelijker even worden neergezet ergens, en is ook iets makkelijker om hem mee te nemen als de andere twee jongetjes in bad gaan, omdat je hem niet meer continu vast hoeft te houden. Hoewel zijn broertjes graag assisteren bij dat vasthouden – al zijn ze natuurlijk niet betrouwbaar genoeg om dat te laten doen zonder dat je er vlak naast zit.

En nu kan hij ook goed mee op de fiets waardoor we inene weer meer bewegingsvrijheid hebben. Het fietsstoeltje voor bevalt me niet zo goed, omdat er bij mijn simpele fiets niet zo veel ruimte is tussen het zadel en het stoeltje en ik me er dus maar net langs kan wringen. Maar met een kussentje erbij kan hij wel goed in de fietskar worden vastgesnoerd. Door wegwerkzaamheden moeten we erg omrijden als we met de auto naar school gaan, dus het is fijn dat ik dat nu op de fiets kan doen. Soms met twee kinderen in de fietskar en eentje achterop, maar Matthijs kan ook vaak op zijn eigen fiets naast ons komen fietsen.

Verder heeft het net geen twee maanden geduurd, maar Falco heeft warempel ook zijn tweede tand gekregen. Hij moet nu ook beginnen met kauwen en met boterhammen eten. Dat lukt met wisselend succes. Maar hij is net zo’n slokopje als zijn twee broers, dus we hebben er het volste vertrouwen in dat hij goed gaat leren eten.

Hij staat op het punt om te gaan kruipen. Als hij zich met zijn benen afzet landt hij nog op zijn hoofd omdat hij zijn handen vergeet te verzetten, maar als hij persé ergens naar toe wil tijgert hij half, en rolt hij half, en is hij er toch nog sneller dan je denkt. Hij zou zelf het liefste het hele kruipen willen overslaan volgens mij. Als je hem neer wilt zetten houdt hij zich helemaal stijf zodat hij alleen in stand kan worden neergezet, en als hij ligt en je houdt hem je handen voor dan pakt hij ze stevig vast en probeert hij zich ook gelijk tot stand op te trekken. Ik probeer het kruipen dus maar wat doelgericht aan te moedigen, het schijnt beter voor de motoriek later te zijn als ze dat wel gaan doen.

Hij blijft een vreselijk lieve, makkelijke en goedlachse baby. Wij zijn soms wat minder goedlachs, omdat hij nu midden in de periode zit van wriemelen en draaien en bewegen zodat hij moeilijker in bedwang te houden is dan een paling in een plas olie- en dat bij voorkeur tijdens het verwisselen van zijn poepluier.

Mijn schoonmoeder en -zuster waren hier een paar dagen, dus de nog steeds niet helemaal verdwenen puinhopen in de diverse kamers moesten snel gefatsoeneerd. Ik was nog even de slaapkamer aan het opruimen en er moesten twee truien van me in de was. Dus ik vraag aan Daniël of hij ze in de wasmand wil doen, dat kan hij wel. Ik hoorde hem daarna naar boven lopen, dat was al vreemd (de wasmand staat in de badkamer) maar ik dacht dat hij ze in de stapel was bij de machine zou leggen. Kom ik boven…. heeft hij de truitjes met zijn pyjama en zeeppoeder in de machine gedaan en de machine aan gedaan, zodat er een heel klein wasje stond te draaien…..

Een paar dagen later kwam ik beneden, en toen had Daniël besloten dat hij alvast zijn eigen ontbijt zou gaan maken. Hij had dus alle 8 de eieren gebroken, de schalen keurig in de vuilnisbak gedaan, de inhoud in een pan en de pan op het gasstel. Hij probeerde wel om met de elektrische ontsteking het gas ook aan te steken, maar gelukkig weet hij nog niet dat/hoe hij de knoppen moet draaien om gas te laten lopen. Doodeng, want hoe houd je hem dan nog tegen?? Hij had ook al een soort pap gemaakt, door alle babymelkpoeder in een beker te scheppen en daar water bij te doen (zie foto).

Met Daniëls praten gaat het een stuk beter, dus we hopen dat de logopediste hem bij de schoolcontrole in september niet door zal sturen voor verdere ondersteuning. Met zijn redenatie talenten is ook niets mis, hij wordt zo te merken al net zo’n argumenteerder als zijn broertje. Omdat hij niet zo van groente houdt hebben we een regel dat hij één stukje/hapje krijgt om te proeven (soms ontdekt hij dan namelijk dat hij het *wel* lekker vindt, zo blijkt hij dol te zijn op rode kool met appeltjes) en verder niets hoeft te eten. Maar bij de courgette wilde hij eigenlijk ook dat ene stukje niet eten. Dus dat deponeerde hij op mijn bord, bij mijn courgettestukjes, onder vermelding van het feit dat de courgette “bij zijn vriendjes wilde zijn”.

Matthijs had bijvoorbeeld straf. Ik was zo boos dat ik hem vertelde dat hij de hele dag helemaal NIETS lekkers meer zou krijgen. Waarop hij bij het avondeten opmerkt: “mamma, ik vind dat je heel lekker hebt gekookt. Mag ik nu het avondeten ook niet? Omdat ik voor straf geen lekkers meer krijg?”.

We zaten in de auto, en Matthijs roept op een gegeven moment dat hij een heel klein rood spinnetje ziet. Tim vertelt hem dat dat een “geldspin” is (Brits bijgeloof) en dat die geluk brengt omdat je dan snel geld zult krijgen. Vier minuten later vertelt Matthijs dat hij het spinnetje heeft doodgemaakt. “Want ik wachtte, en ik wachtte, en ik wachtte maar, en het spinnetje gaf me helemáál geen geld”.

Verder hebben we deze maand maar liefst twéé uitgestelde kraamcadeautjes opgemaakt. Allereerst zijn we een dag met Heleen en Fallo naar de dierentuin/pannekoekenboerderij in Amersfoort geweest. Ze hebben daar een kleinschalige dierentuin die erg leuk is ingericht. Diverse dierenverblijven waar ze in plaats van tralies dik glas hebben, zodat je jezelf inene op 6 cim afstand van een grote bruine beer bevindt. En een prachtige klimspeeltuin waar de jongetjes de apen konden imiteren. Er is ook een treintje dat een rondje door de dierentuin doet. Daniël was daar zo weg van dat hij de rest van de dag met het rode kaartje liep te wuiven (zelfs tijdens het klimmen in de speeltuin nog) en tegen iedereen vertelde dat hij met de trein was geweest.

Daarnaast hebben we een weekend rust gehad met de Hemelvaart. Vrienden van ons (Matthijs had het steeds over “jouw vriendjes, mamma”) kwamen twee nachten in ons huis logeren, met onze kinderen en onze hond. Terwijl wij die twee nachten in hun huis in Apeldoorn doorbrachten, gewoon met ons tweeën.

Wat een heerlijkheid en een rust. Het was prachtig weer, dus we hebben de hele dag in de tuin zitten lezen zonder interrupties en zonder ergens op te letten. Ik heb warempel weer eens ouderwets een heel boek uitgelezen!

`s Avonds zijn we uit eten geweest, en hebben we genoten van een Jazz/Pop festival dat ze in het centrum hadden. Lekker rondwandelen, kijken, biertje drinken, heerlijk. We hebben er enorm van genoten.

Omdat ik van mijn moeder nog geld had gekregen voor mijn verjaardag, en van mijn schoonmoeder nog geld van iets dat we haar eeuwen geleden eens hadden voorgeschoten heb ik een extra verjaarscadeautje aangeschaft. Eigenlijk willen we een superdeluxe digitale videocamera maar dat kan bruin nog lang niet trekken. Dus heb ik nu een cameraatje gekocht dat redelijke foto’s schiet, en ook kleine videofilmpjes die goed te gebruiken zijn op het internet. De kwaliteit is niet geweldig, maar het geeft wat beeld en geluid en legt toch weer dingen vast die we niet willen vergeten.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *