Activiteiten met jong grut

Het huisvrouwenvirus blijft actief; nu is zelfs de naaimachine na ruim 20 jaar uit ballingschap teruggekomen!

De jongens zijn momenteel erg graag rollenspellen en verkleedpartijtjes aan het doen. Omdat ik voor mijn gevoel zelfs met mijn beperkte naaimachine-capaciteiten wel capes moet kunnen maken heb ik een paar couponnetjes stof gehaald bij de stoffenwinkel. En vervolgens heb ik warempel twee koningscapes gemaakt en een berenpak. Voor de kinderen heel gewoon, maar zelf ben ik wel erg trots op het resultaat van deze creatieve uitbarsting.

Mensen die mij kennen weten dat ik nog wel eens doorsla als ik ergens enthousiast over ben, dus die zullen niet verbaasd zijn te horen dat ik gelijk onder supervisie van mijn schoonmother een tovenaarsmantel heb gemaakt. Mijn schoonsister heeft een prachtige bijpassende hoed gemaakt, waarna gezonde competitiedwang mij ertoe verleidde om ook een toverstok te fabriceren. Nu heeft Matthijs dus de hele set compleet, de mazzelaar. En heb ik een voorraadje stoffen aangelegd terwijl ik naarstig op zoek ben naar een permanente huisvestingsplek voor de naaimachine.

Het resultaat is wel gelijk de moeite waard. De jongens zijn erg bezig met het uitspelen van allerlei fantasieverhalen, zowel in hun verkleedkleren (waar ik ook wat piratenaccesoires en ridderzwaarden aan toe heb gevoegd omdat ik de verleiding niet kon weerstaan) als op hun kamer met poppetjes en boten/kastelen. Een welkom afwisseling vooral voor Matthijs, die nu wel erg dol op de computer begint te worden. Jazz jack rabbit is natuurlijk ook wel een verslavend spel, en de educatieve software is ook heel erg leuk tegenwoordig. Maar er moet toch wel genoeg afwisseling zijn met dingen waarbij je veel moet bewegen en je eigen fantasie moet gebruiken.

Falco had deze maand de tweede (simpele) gehoortest op het Consultatiebureau. Helaas slaagde hij ook dit keer niet, omdat hij niet bij alle geluidjes goed achter zich naar de bron keek. Bij de lage tonen reageerde hij wel goed, maar de hoge tonen negeerde hij bijna allemaal. Dus hij moet nu echt onderzocht worden; we krijgen over een week of acht een oproep. Ik denk niet dat er iets ernstigs aan de hand is trouwens, hij brabbelt zelf heel veel en reageert ook heel goed op geluiden en op zijn naam. Maar het is altijd weer geruststellend om dat met testen bewezen te krijgen.

Matthijs en Daniël hebben deze maand een tijdlang aldoor “Piet Piraat” gezongen; de eerste regel van een kinderserie op de televisie. En warempel, op een geven moment begon Falco spontaan “ie ieá, ie ieá!” na te zeggen. In zijn handjes klappen kan hij sinds de laatste dag van deze maand ook al. Nu moeten we dus gaan werken aan “hiep hiep hoera” zodat hij dat komende maand op zijn eigen verjaardag ook mee kan doen.

Hij is deze maand steeds meer gaan optrekken en ook veel gaan kruipen. Nog steeds meer tijgeren dan kruipen, maar razendsnel. Omdat ik de speen (die bij ons aan een koordje hangt) niet over de vloer wil laten dweilen is dit dus ook het einde van de hele dag de speen hebben. Hij krijgt hem alleen nog maar in bed, en dat gaat eigenlijk gelijk prima.

Ook begint hij langzaam meer temperament te vertonen, meer tekenen van frustratie als het niet lukt. Al blijft het bovenal een heel vrolijk makkelijk jochie dat de wereld om hem heen regelmatig versteld doet staan door plotseling hardop te gaan schaterlachen.

Hij drinkt met een rietje, wat een flink stuk vrijheid geeft, en begint zijn fles nu ook zelf vast te houden met drinken. Een kleine stap voor een baby, maar een grote stap voor de verzorger die de fles anders vast moet blijven houden! Hij staat veel, trekt zich overal aan op en begint nu ook te ontdekken dat je een onderscheid zou moeten maken tussen meubels waar dat bij kan… en meubels waar dat *niet* bij kan.

We gaan nu steeds dagjes weg door de vakantie. En overal zie je mensen met slapende babies en peutertjes in buggies. Met Matthijs en Daniël had ik wel al dat ze niet veel sliepen als we weg waren, maar Falco is gewoon veel en veel te nieuwsgierig en slaapt dus helemaal niet. Hij wordt er ook niet humeurig door, hij valt niet tijdens het eten in slaap; hij blijft zijn eigen vrolijke zelf tot hij zijn bedje ruikt en dan slaapt hij ongeveer onmiddelijk.

Deze maand stond natuurlijk bovenal in het teken van de grote zomervakantie. Eind juli begon ook voor Tim zijn drie weken durende zomervakantie, wat voor mij een heerlijke verademing betekende. Drie kleine kinderen de hele dag thuis is toch wel erg vermoeiend in je eentje. Al hebben we vreselijk veel mazzel met het weer; ik had allerlei dingen bedacht om de kinderen met regenachtig weer bezig te houden (daar is Nederland natuurlijk een perfect land voor, er zijn veel overdekte kinderattracties) maar in totaal hebben we drie dagen wisselvallig weer gehad en verder alleen maar mooi, droog en merendeels warm en zonnig weer gehad.

Een kwartiertje fietsen van ons vandaan hebben we een populair duinmeertje ontdekt, met een groot ondiep deel voor peutertjes dat duidelijk afgebakend is van het dieper wordende deel van het meer. Een zandstrandje erbij, en prachtige duinen er om heen om het af te maken; heerlijk! Aangezien wij niet zo nodig de hele dag hoeven te bakken gaan we er om een uur of vier heen, als de eerste bezoekers al weer beginnen te vertrekken en er dus weer wat ruimte komt.

Nu we toch thuisblijven moeten we maar eens verkennen wat er nog meer te doen is in deze contreien.
We zijn halverwege de maand naar Oud Valkeveen geweest. Een knus park, verscholen in de bossen en gelegen aan het Gooimeer, op ongeveer 25 km ten oosten van Amsterdam. Toen ik zelf nog kind was kwam ik hier ook al vaak met mijn ouders, maar sindsdien is het natuurlijk erg veranderd en ik was er al minstens 25 jaar niet meer geweest. Na dit bezoek heb ik echter het vermoeden dat we er in de toekomst wel vaker naartoe zullen gaan.

Wat vooral heel fijn is is de grote verscheidenheid in dingen die je kunt doen. Er zijn een paar kermisachtige attracties voor niet te grote kinderen (tot circa 12), inclusief een kleuter-achtbaantje dat erg leuk is. Verder hebben ze heel veel verschillende speel- en klimtoestellen; zowel in de openlucht als overdekt. Naast een apart klein meertje met waterfietsen kun je pootjebaden in het gooimeer met een ondiep beginstuk van wel 25 meter lang en een klein zandstrandje. Om daar te komen moet je over een groot glooiend grasveld waar je heerlijk kunt badmintonnen of voetballen oid. En overal staan picnictafels om je meegebrachte eten en drinken te nuttigen. Toen wij er waren waren er ook voorstellingen door een clown waar Daniël en Matthijs grote lol mee hadden. En we hebben wel drie ballenbakken geteld; hoogst belangrijk voor Daniël. De 7,50 euro toegangsgeld zeker waard zou ik zeggen.

Natuurlijk zijn we ook bij mijn moeder in Noordwijkerhout langsgeweest, en hebben we daar weer van het Oostduinermeer genoten. Op weg naar mijn moeder kwamen we langs een aantal glazen kassen. “Kijk Matthijs”, zegt Daniël, “gevangenis”. We leggen Daniël uit dat kassen geen gevangenissen zijn, maar dat ze worden gebruikt zodat bloemen en planten beter kunnen groeien. “Oh. Stoute bloemen?”

Ook de andere oma is deze maand aan de beurt gekomen (daar had ik immers ook de tovernaarsmantel gemaakt). In auto, terug van Brussel, vertelt Tim het sprookje van de Gelaarsde Kat aan Matthijs. Daniël is met andere dingen bezig. Totdat Tim vertelde dat de kat een zwaard vasthield. Bij het noemen van dat toverwoord (zwaard) keek hij op, en piepte meteen verontwaardigd dat poezen geen zwaarden hebben. Ménsen hebben zwaarden. Poezen niet!

Deze maand hebben we ook een ritje met de stoomtram gemaakt. We konden met een historische oude stoomtram van Hoorn naar Medemblik en daarvandaan met een oude veerboot naar Enkhuizen, waarna de Nederlandse Spoorwegen ons weer naar Hoorn brachten.

Dit was een wat kneuterig uitje, van het soort waarbij ik me altijd deugdzaam voel omdat ik door de best hoge toegangsprijs bijdraag aan het instandhouden van ons nationale culturele erfgoed. Maar tot mijn verbazing waren de jongens best enthousiast. Al vertelden ze dat ze het wringen met de ouderwetse wringer het leukst hadden gevonden, op een stoppunt waar alles in authentieke staat was gehouden en waar dus ook een mevrouw de was op een ouderwetse manier aan het doen was. Mij viel vooral op dat de besturing van zo’n locomotief nog knap ingewikkeld is; bij het naar binnen gluren bij de machinist zag ik dat de hele wand ongeveer bestond uit meters en palletjes.

En natuurlijk is een bootreisje op het IJsselmeer met prachtig zomerweer altijd een waar genoegen, zowel voor ouders als voor kinderen. De laatsten vonden al snel aansluiting bij een groepje leeftijdsgenoten die op instignatie van Matthijs het grootste gedeelte van de reis hebben doorgebracht met piratenschatten zoeken door denkbeeldige andere piratenschepen met kanonskogels te beschieten en dan snel het denkbeeldige water over te zwemmen om de schatten te stelen.

Daniël had deze maand met een vriendje van de peuterspeelzaal afgesproken en diens moeder heeft ons allemaal meegenomen naar een speeltuin in IJmuiden (De veilige haven), die ook een leuke aanvulling op het attractierepertoire is.

Een grote speeltuin met veel verschillende dingen om te doen. In het midden van de speeltuin ligt een echte oude boot en daar hebben ze dus uren mee gespeeld. Had ik al verteld dat ze in op het moment erg veel fantasieverhalen over piraten uitspelen ;-))??

Maar er zijn ook veel klautertoestellen, een kabelbaantje, glijbanen, schommels in allerlei varianten en een grote zandbak. Goed overzicht, goed onderhouden en een vriendelijk geprijsde kantine. Het enige nadeel is dat er nauwelijks schaduw is en dat er geen dingen met water zijn. Op een echte hete zomerdag is het dus een zweterige aangelegenheid.

De moeder van het vriendje was zelf in die omgeving opgegroeid en daardoor goed op de hoogte van alle speelmogelijkheden. Die wist daar dus ook daar een mooie oplossing voor. Verscholen in de bossen van Santpoort heb je namelijk een bosvennetje. Een open plek in het bos waar ze een stenen peuterbadje hebben aangelegd en die ze tot speelplek voor kinderen onder de 12 hebben gebombardeerd.

Mooi schoon water, geen diepe gedeeltjes waar ze enge dingen in kunnen doen, een groot hek eromheen en bankjes voor de ouders. Prima geregeld. En na een zweterig speeltuinbezoek kom je ook hier net aan op het moment dat de drukte begint af te zakken en de mensen die er de hele dag hebben gezeten huiswaarts vertrekken. Het enige nadeel hier is eigenlijk het nadeel dat je bij al die kinderattracties hebt; overal waar je kunt zitten is het gelijk bezaaid met sigarettenpeuken. Ik kan het de rokers niet kwalijk nemen, toen ik nog rookte heb ik er ook nooit bij nagedacht dat je dat op zou moeten ruimen, maar met een kruipende baby die alles in zijn mond stopt is het verdraaid lastig en vies.

Matthijs en Daniël hadden natuurlijk nergens last van. Die hebben zich fantastisch geamuseerd. Daniël pikte (met stilzwijgende toestemming, zoals dat vaak gaat op kinderspeelplekken) de zwemband in van een van de kinderen daar en ontwikkelde terstond een bijzonder grote affiniteit voor badderen met drijfmogelijkheid. Matthijs hebben we met veel geduld bij moeten brengen dat kinderen natspetteren wel erg leuk is, maar alleen mag als het slachtoffer het zelf ook leuk vindt.

Verder zijn we een paar keer naar artis geweest. Voor mij natuurlijk enorme nostalgie omdat ik daar als kind ook vaak naartoe ging, hoewel het park in de tussentijd flink is uitgebreid en gemoderniseerd. Grappig is dat, de combinatie van oude gebouwen en nieuwe onderkomens.

We hebben een abonnement op artis genomen en hebben het geld nu al terugverdiend. Parkeren is voor bezoekers goed te betalen (6 euro) en voor kinderen is het er enorm leuk. Veel dingen om te zien, zowel buiten als overdekt, zodat het er ook bij regenachtig weer goed toeven is. En overal zijn speeltuintjes te vinden, dus als de kinderen na een uur of twee genoeg hebben van alleen maar kijken kunnen ze zich heerlijk uitleven. Wij hebben na drie bezoeken nog steeds niet alles gezien wat er te zien is.

Het laatste pretpark dat we deze maand bezochten was linneaushof, de grootste speeltuin van Europa. Dat was ook gelijk de drukste attractie die we bezochten. Eerst schrik je er erg van en denk je dat de kinderen nergens bij aan bod komen. Maar na een tijdje zie je dat dat best meevalt. Bij ieder kind horen echter volwassenen die zelf niet spelen maar er wel bij staan te kijken. Daardoor lijkt het ook erg druk en is het vrij onoverzichtelijk. Het park zelf is erg leuk. Een apart dreumesgedeelte dat bijna perfect zou zijn als ze ook een schaduwvoorziening zouden hebben, bijvoorbeeld boven de dreumeszandbak. Een groter gedeelte dat speciaal bestemd is voor peuters en kleuters en waar Matthijs en Daniël zich samen met buurmeisje Hannah uitstekend in konden vermaken. Daaromheen een tuftreintje waar je een ritje in kunt maken.

Verder was er een overdekt deel waar we niet veel van hebben gezien omdat het zo’n zonnige dag was, en een watergedeelte waar we om eigenlijk dezelfde reden niet veel van hebben gezien; dat was te druk om met drie ukkies naar toe te gaan.

Het grote park was echt bijzonder uitgebreid met in het centrum een gigagrote glijbaan omringd door racekarts waar de grote kinderen/volwassenen tegen betaling rondjes in konden racen. Daaromheen waren enorm veel speeltuintoestellen voor alle leeftijden. Er was ook een vijver waar je in kon waterfietsen, of met een kabelbaantje over kon gaan als je boven de 1.30 m. was, of waar je via grote touwbruggen over kon lopen. Dat laatste heeft bijna het hele gezelschap gedaan.

Vanwege de drukte hadden we het telefoonnummer van mijn mobiele telefoon op de armen van alle kinders geschreven. En dat bleek maar goed te zijn ook, want voor zowel Daniël als Matthijs als de zoon van een vriendin die mee was hebben ze een keertje moeten bellen omdat die ons niet meer terug konden vinden. Die gewoonte houden we er dus maar in!

De tand van Daniël die bij een val helemaal omhoog geschoten was en daar weer braaf uit zijn tandvlees is komen piepen gaat nu los zitten. Daniël maakte Tim er zelf op attent door te vertellen “er is iets stuk in mijn mond, pappa”. Naast het wiebelen lijkt de tand ook lager te komen; hij is nu bijna op gelijk niveau met de andere tanden ipv een halve centimeter hoger. De verwachting is dus dat dit de eerste melktand is die eruit gaat vallen. Help, dat betekent dat we aan de tandenfee moeten gaan werken – een fenomeen dat ikzelf alleen uit films ken. En dan nog de inflatie in acht nemen, en de euroconversie dit in de praktijk toch ook tot een flinke prijsstijging lijkt te leiden. Wat doet een beetje tandenfee tegenwoordig voor een melktand??

 

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *