De benjamin wordt 1

Vorig jaar om deze tijd zat de baby nog *in* de buik, dit jaar hangt hij er vóór. Dat heeft als hele grote voordeel dat je hem weg kan zetten als je lang genoeg gesjouwd hebt.

Voor degenen die (nog) niet ingevoerd zijn in de Nederlandse schoolvakanties; Nederland is in drie regio’s verdeeld die met twee weken verschil vakantie krijgen; vakantiespreiding noemen we dat. Onze regio (Noord) kreeg dit jaar als eerste vakantie en moest dus ook als eerste weer beginnen, medio deze maand.

De eerste helft van deze maand was dus nog zomervakantie en daar hebben we volop van genoten. Dit jaar was de zomer werkelijk prachtig; ik geloof dat we in twee maanden tijd drie regenachtige dagen hebben gehad en misschien vijf bewolkte.

De bewolkte dagen vielen wel gelijk in de periode dat onze Belgische vrienden bij ons logeerden helaas. Maar zelfs toen was het nog warm genoeg om lekker te kunnen gaan zwemmen en we hadden het meer grotendeels voor onszelf.

De kinderen konden lekker spelen, elkaar begraven, zwemmen, rondrennen en zandkastelen met slotgrachten bouwen. Hoewel dat laatste moeilijker werd toen de volwassenen zich niet meer in konden houden en prachtige bouwsels maakten – waar de kinders gelijk niet meer aan mochten komen omdat ze stuk zouden kunnen gaan. Het kind in de mens blijkt toch nooit zo heel ver weg te zijn…

De allerlaatste vakantiedag zijn we ook weer naar de Parade in Amsterdam geweest. Maar eerlijk gezegd denk ik dat het de laatste keer is geweest. Het was altijd verschrikkelijk leuk, maar ze gaan ten onder aan hun eigen succes en de vercommercialisering. Jaren geleden ging je naar de Parade voor een soort “vaudeville-achtig” amusement. Een ouderwetse kermis waar je vaker wel dan niet zelf het lijdend voorwerp bleek te zijn, maar alleen om iedereen inclusief jezelf te laten lachen. Een vrolijke, gezellige, vriendelijke sfeer waarin het erom ging dat iedereen blij was. Veel aparte zaaltjes (ik herinner me nog de kleinste rodeo ter wereld, waar je op een hobbelpaard werd gezet en er een spiegel werd onthuld…. en een tentje met telecommisbaksels op sterk water; telefoons met twee hoornen e.d…) en tentoonstellingen. Je liep rond, en iedereen probeerde je zijn of haar tent in te lokken met mooie verhalen. De verhalen zijn er nog wel, maar de shows zijn allemaal erg professioneel geworden, met professionele prijzen, en op de avond zelf kun je bijna nergens meer terecht omdat de tentjes uitverkocht zijn. Vreselijk jammer om te zien hoe het unieke karakter verloren gaat.

En toen begon de school weer. Na zoveel mooie zomerse dagen en zoveel leuke dingen die we hebben gedaan is dat best weer even slikken, zeker voor Matthijs. Gelukkig ging het wel goed op school al had hij wat moeite om zich gelijk goed op alles te focussen.

Omdat het weer zo prachtig bleef kon ik wel een beetje een overgangsperiode maken door hem een paar keer van school te halen en dan gelijk leuke dingen te gaan doen. Met een vriendin en haar zoontje naar het wed, gelijk naar de speeltuin; actieve buitendingen doen. Als ik Matthijs tenminste meekrijg naar buiten; nadat Tim hem vorige maand met Jazz Jack Rabbit heeft laten kennismaken heeft hij nu “Starcraft” op Matthijs’ pc gezet. Als hij Tim ‘s weekends om 7 uur wakker maakt om te vragen met welke knop je ook al weer vliegmachines moet gaan bouwen lig ik vergenoegd te denken dat boontje om zijn loontje komt; door de weeks heb ik er behoorlijk moeite mee om Matthijs los te weken van zijn pc. Omdat we bang waren dat hij slaap te kort kwam hebben we hem twee weken wat eerder in bed gestopt, maar toen vond ik hem zelfs ‘s morgens vroeg al achter de computer!

Hij zit verder wel in een leuke fase nu. Niet alleen omdat hij grappige versprekingen maakt (hij heeft het nog steeds over Gulliver en de miniputters), maar ook omdat hij leuk zijn eigen interpretaties van de wereld aan het vormen is. Zo besloot hij dat hij *wel* in god geloofde, maar dan in de god van de zaadjes en de eitjes. God stopte dan een zaadje in een eitje, en dat eitje groeide en groeide, totdat het openbarste en er een baby uitkwam, en dat was de eerste mens. ook vroeg hij zich af of wij voor de bacteriën net zulke reuzen waren als echte reuzen voor ons waren. Vorige maand had hij zich ook al afgevraagd of wij misschien wel bacteriën waren op het hoofd van een reus. Maar het is niet alleen filosofie wat de klok slaat, want hij wilde nu ook graag uitgelegd krijgen waarom we de witte bloedcellen niet gewoon van zwaarden konden voorzien, zodat ze wat makkelijker en sneller konden winnen van de bacteriën.

Dat laatste was een reactie omdat de arme ziel de laatste week van deze maand ziek werd. Zijn juffrouw belde op dat ik hem maar moest komen halen omdat hij halverwege de ochtend totaal onverwachts naar haar toestapte en heel hard riep dat hij *nu* naar huis moest omdat hij niet lekker was. Pijn aan zijn ogen en een raar hoofd en zware benen en hij moest direct slapen vond hij. Hij had ook koorts en was erg hangerig. Eind van de middag kreeg hij zelfs een beetje koortsnachtmerries van zijn gedoezel op de bank. Gelukkig was hij de volgende dag al een stuk opgeknapt.

Daniëls losse tand heeft het nog tot ver in deze maand gered. Maar een dag of twee na het bezoek van de schoolfotograaf bleek hij weg te zijn, en hij wist zelf niet meer waar hij hem was verloren. De tandenfee tarieven hoeven we dus nog niet op te zoeken.

Verder is hij deze maand echt zindelijk geworden. Het gaat incidenteel nog wel eens mis, maar hij blijft dagen achter elkaar droog dus we zijn wel helemaal van de luiers overdag af. Hij is nu een groot jongetje hebben we besloten en omdat hij dat graag wilde mag hij ook met groot bestek eten – je moet een gelegenheid toch weten te markeren.

Hij praat nu echt goede lange zinnen en is ook voor anderen grotendeels verstaanbaar, dus daar zijn we erg blij mee. Het ijsjes likken en bellen blazen heeft duidelijk vruchten afgeworpen. Gelukkig maar, het zou toch zielig zijn als al dat opofferen zonder resultaat was gebleven. Een grappige bijkomstigheid is dat we nu ook merken dat hij als hij in zijn eentje aan het spelen is heel vaak Engels gebruikt in plaats van Nederlands. Een goede zaak in het kader van de tweetaligheid lijkt me.

Falco schuivelt inmiddels goed langs het meubilair. Hij staat ook af en toe met zijn handjes los en valt dan heel vertraagd naar voren tegen het meubelstuk aan waaraan hij zich had opgetrokken. We schatten zelf in dat het nog een week of zes zal duren voordat hij los gaat lopen. Maar misschien hebben we het mis, hij doet andere dingen ook niet geheel op schema. Zo heeft hij braaf eerst twee tandjes beneden gekregen maar ging hij daarna kiezen door laten komen in plaats van zijn boventandjes, waardoor hij nu twee ondertandjes heeft, bijna twee onderkiezen en één bovenkies.

De 22e was zijn eerste verjaardag en die hebben we kleinschalig gevierd. Een vriendenpaar kwam nog langs omdat ze op Matthijs’ verjaardag niet konden komen (dan doen we een wat groter feest), mijn ouders (mijn moeder met gipsarm, de ziel heeft haar pols gebroken), mijn zus met man en zoon, de buren nog eventjes met hun dochtertjes, het buurmeisje/oppas nog even, en warempel ook mijn broer. Precies goed, want te veel mensen is vaak niet leuk op zo’n eerste verjaardag vind ik, dan worden de kindertjes alleen maar huilerig van al die aandacht.

Van huiligerigheid had Falco helemaal geen last; integendeel. De taart at hij vrij netjes op, al was ik blij dat het weer meewerkte zodat hij net zoals zijn broertjes de eersteverjaardagstaart in de tuin kon opeten. Jimmy was er ook erg blij mee al waren zowel hond als kind nog wonderbaarlijk netjes dit keer.

De familie bleef onverwachts eten, maar tot onze trots konden we dat prima oplossen dankzij voorraad en vriezer. Falco had dus tot een uur of half negen bezoek en aandacht en was wel enorm moe, maar bleef vrolijk en vriendelijk. Het is een fantastische baby, zo verschrikkelijk makkelijk!

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *