Het eerste kinderpartijtje

Allereerst hadden we deze maand natuurlijk de verjaardag van Matthijs. Die viel op een donderdag, maar zijn school had die dag vrij. Dus donderdag vierden wij het, vrijdag mocht hij natuurlijk trakteren en dan ‘s middags voor het eerst een kinderpartijtje geven, zaterdag kwamen familie en vrienden langs en zondag kwamen nog wat mensen die de zaterdag niet konden. Kortom; het was groot feest en Matthijs verklaarde plechtig dat hij *echt* niets meer wist om over te klagen…

Het kinderpartijtje was voor ons ook de eerste keer. Na het raadplegen van de tijdschriften, het internet en natuurlijk de ervaringsdeskundigen om ons heen hoopten we iets leuks in elkaar te hebben gezet. Men had ons al gewaarschuwd dat het juist op deze leeftijd erg vermoeiend is en dat jongetjes drukker zijn dan meisjes – en men had gelijk.

Omdat Matthijs en Daniël op dit moment erg van de zwaarden en het vechten zijn (ridders, piraten, monsters) hadden we bedacht dat het maar een ridderfeest moest worden. Hij mocht vijf kinderen uitnodigen, en koos vijf jongetjes uit zijn klas. Hij probeerde er nog eentje stiekem bij te smokkelen door die mondeling uit te nodigen, dus dat was vlak ervoor nog even genant toen die ouders belden om te vragen of hun zoontje nu wel of niet was uitgenodigd. Maar wij waren streng en het bleven er dus vijf.

We hadden bedacht dat wij de koning en de koningin zouden zijn, dat zou de hiërarchie al gelijk vaststellen. Ik had van een oud laken en van een oud gordijn ridderpakjes met cape gemaakt voor de jochies. Tim had daar met viltstift een mooi wapen op getekend, en we hadden van onze oude isolatieplaten en papier lege schilden gemaakt waar ze dan zelf een bijpassend wapen op konden tekenen.

Na het binnenkomen begonnen we met “De koning zegt”; een ridderlijke variant op het spelletje waarbij iedereen moet doen wat de voorzegger doet, zolang hij de opdracht daartoe goed formuleert. “De koning zegt…. hinkelen” is goed, als je bij “hinkelen” ook na gaat doen ben je geen goede ridder. We hadden ze verteld dat ze proeven af moesten leggen om te kijken of ze ridder konden worden, en als ze dat haalden zouden we ze tot ridder slaan en hun zwaard geven.

Toen na dat spelletje het ijs een beetje gebroken was hebben we ze de schilden laten versieren en daarna spekkies uit een bakje laten eten zonder hun handen te gebruiken. Dat laatste is moeilijker dan je denkt trouwens…

Stoelendans en blindemannetje waren leuk, al wilden niet alle jochies meedoen. Tip voor blindemannetjes-organisatoren; zorg voor een blinddoek van ruwe stof. Wij hadden een spannende blinddoek met skeletjes erop, maar van gladde stof waardoor hij binnen een mum van tijd weer naar beneden zakte. Ook “draakje prik” met een door Tim getekende draak op (alweer) een overbodige plaat isolatiezachtboard was leuk, en het “taartje versieren” tussendoor. Tegen die tijd begonnen de kids wel een beetje gaar te worden. Maar toen werden ze tot ridder geslagen door de koning en kregen ze hun zwaard van glimmend net-echt plastic dus de stemming bleef goed. We hadden een kleine speurtocht uitgezet (binnen, want het regende) die eindigde bij een schat onder de drie meter lange nepslang die Tims moeder ooit voor de kids had meegenomen. De slang mocht naar hartelust bevochten worden met de zwaarden en de schat bleek uit zakjes chips te bestaan. Toen die welverdiende snack was opgesmikkeld waren de twee uur van het partijtje voorbij en kwamen de ouders hun kind weer ophalen. Twee uur bleek ook ruim voldoende te zijn, daarna is het echt wel op bij die mannetjes. Bij ons ook trouwens; de rest van de avond hebben we echt bij moeten komen.

Het “gewone” feestje in het weekend was gezellig en een stuk rustiger voor ons dan dat kinderpartijtje. Tegenwoordig verdwijnen de kinders tussendoor steeds vaker naar de computer heb ik al gemerkt, om daar in een groep te kijken hoe goed men de spelletjes kan spelen. Maar tussendoor wordt er nog een hoop gerend, gespeeld, verkleed en gesnoept. Bij ons zijn het steeds vooral de jongens die de computerspelletjes groepsgewijs bekijken, terwijl de meisjes er niet zo in geïnteresseerd zijn. Ik vraag me af of dat komt doordat wij meer jongens in de omgeving hebben dan meisjes, of dat het echt al zo jong verschil maakt.

We hebben in ieder geval mijn moeder geholpen een tweedehands computer te kopen voor de tiende verjaardag van neef Ramses en die was daar dolgelukkig mee. Ik had zelf, nu ik toch de naaimachine heb ontdekt, een ridderpak gemaakt voor hem en daar was hij ook erg blij mee. Fijn, al moet ik om mezelf wel lachen, omdat ik zo keurig in het huisvrouwenmoederplaatje ga passen. Ik heb zelfs voor de peuterspeelzaal een tovenaarsoutfit gefabriceerd…

Op de verjaardag van Ramses maakte Matthijs me wakker met de vraag “Mamma, waar liggen de handschoenen voor als je iets uit de hete over wilt halen?”. Dat bleek een hele goede manier om mamma supersnel op te laten staan. Verrassingssoep voor zijn jarige neef bleek het te zijn. Een (godzijdank stenen en geen plastic) schaal in de oven vol kruiden, specerijen en wel 10 bouillonblokjes. En een keuken vol met alles wat ze daarvoor aangedragen hadden; ik moest gelijk bijna drie kwartier poetsen. We hebben nu hopelijk wel goed duidelijk gemaakt dat hij – hoe lief het ook bedoeld is – geen dingen mag maken die heet worden. Geen koffie, geen pannen, geen oven. Als hij lief iets wil maken mag hij een glas jus d’orange inschenken.

Verder is het nu blijkbaar blote billen periode. Matthijs en Daniël laten elkaar tot vervelens toe hun blote billen zien en schieten dan enorm in de lach. Vriendjes die langskomen doen gelijk mee met dit interessante spel, dus ik heb interessante uitzichten deze periode (NIET!).

Daniël is deze maand ook bij het consultatiebureau geweest voor zijn ogentest, en is daar met vlag en wimpel voor geslaagd. Ook alle andere dingen die hij zou moeten kunnen op deze leeftijd deed hij zonder mankeren; torentjes bouwen, treintjes bouwen, vormpjes in gaten doen, ballen pakken en schoppen. Kortom; alles gaat prima met hem. De vorige keren was hij qua gewicht ruim boven de middellijn van de Nederlandse groeicurve, en qua lengte ruim er onder. Maar hij blijkt nu met alletwee nog maar een klein stukje van de middellijn af te zitten en is met 99,5 cm en 15,7 kg dus ook heel keurig op schema.

Hij zit nog wel midden in de peuterpuberteit en lijkt wel steeds driftiger te worden. Hij krijgt vreselijk boze buien, gaat daar ook klassiek bij op de grond liggen, verteld ons dat hij ons nooit meer wil zien, of verdwijnt naar zijn kamer. Wij proberen er niet al te veel aandacht aan te geven en hem als het ergste voorbij lijkt gewoon weer bij de activiteiten te betrekken. En soms helpt het als je hem gewoon heel stevig vasthoudt tegen je aan. Dan zegt hij nog wel boze dingen, maar blijft hij toch tegen je aan liggen en kalmeert langzaam.

Falco heeft deze maand voor de derde keer de gehoortest gedaan en is er eindelijk voor geslaagd. Hij hoort dus wel goed, maar zal als hij vier is nog eens extra door de schoolarts gecontroleerd worden.

Je merkt wel dat hij twee oudere broertjes heeft. Hij is vrij laconiek, ook als andere kinderen hem niet al te zachtzinnig aanpakken. En is ook erg op andere kinderen gericht voor zijn leeftijd. Kijkt er echt naar, kruipt er naar toe. En bij zijn broertjes wil hij gewoon graag meedoen. Wat soms wel heel grappig is, want die zijn nu helemaal in de ridders en piratenhoek en zijn dus behoorlijk vaak aan het “zwaardvechten”. Waardoor we nu dus een zwaardvechtende baby hebben! Het bovenste kleine flashfilmpje onderaan deze pagina is daar een kleine illustratie van.

We hebben ook met Falco weer een bezoek aan het CB gebracht, waar hij dit keer ook de vierde vaccinatie DKTP kreeg. Daar reageerde hij trouwens heel goed op. Niet huilen bij het prikken, en alleen iets langer slapen thuis en toen was het weer helemaal goed.

Op het CB hebben ze natuurlijk ook weer gewogen en gemeten. Falco is nu 11530 gram (ruim boven het gemiddelde) en 78 cm (iets boven het gemiddelde). Hij is stevig, maar niet te dik om te zien, dus dat is prima. Hij is alleen wel enorm zwaar om te tillen, dus ik probeer zoveel mogelijk om de buggy overal mee naar toe te nemen. Vooral naar school als hij meegaat, want Daniël en/of Matthijs meekrijgen met al hun schoolspullen *en* dit zwaargewichtje op je arm is niet makkelijk. Alleen op de fiets kan ik geen buggy meenemen – en omdat het dit jaar steeds heel lekker en warm weer is zitten we daar voornamelijk op.

Hopelijk helpt het als mijn conditie weer wat beter wordt. Het basketball-seizoen is weer begonnen en dit jaar speel ik ook weer wedstrijden bij mijn nieuwe club. Een verademing, zowel voor mij als mijn omgeving, want ik ben een veel prettiger mens als ik me regelmatig moe kan lopen. En de nieuwe club bevalt erg goed; mijn leeftijd, mijn niveau en mijn instelling.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *