Feest

December is de feestmaand en Matthijs heeft erg genoten van het opdoffen. Vooral zijn pak (“Kijk pappa, een werkpak, net als jij”) vond hij enorm interessant en heeft hij de hele maand met veel plezier bij iedere feestelijke gelegenheid aangetrokken. Bij het kerstdiner op school (“Pfftt, de meisjes van mijn klas dachten dat alleen meisjes zich deftig aan kunnen kleden. Mooi niet!”), ons eigen kerstdiner met familie en bij het eindejaarsfeest waar we waren heeft hij dus trots als een pauw rondgelopen in zijn outfit.

Maar de maand begon natuurlijk met het Sinterklaasfeest op 5 december. Tot deze dag hadden Matthijs en Daniël elke dag hun schoen gezet omdat Daniël elke dag droog was gebleven. Na vijf december kwamen er helaas meer dagen met ongelukjes (al dan niet in boosheid) maar over het algemeen blijft Daniël toch wel droog. We hebben dus goede hoop dat hij nu eindelijk zindelijk is overdag – al blijken we die hoop bij nalezing vorig jaar rond deze tijd ook al te hebben…

Op Sinterklaas zelf bracht de goedheiligman een grote zak cadeautjes, die hij door een van zijn Pieten voor de deur liet zetten. Daar hadden de kinderen de hele dag in nerveuze afwachting naar toe geleefd en nu het eindelijk zo ver was was het ook heel moeilijk om ze ervan te weerhouden alle cadeautjes zo snel mogelijk, liefst tegelijk, uit te pakken. Het is maar goed dat Sint dit jaar niet zo’n zin had in gedichten; zo lang hadden ze het vast niet uitgehouden.

Matthijs kon natuurlijk alle namen op de pakjes lezen, dus er was een keurige taakverdeling; Daniël pakte de cadeautjes uit de zak, Matthijs las de naam en gaf ze aan de begunstigde. Falco was nog helemaal niet bezig met de cadeautjes; die was alleen maar bezig met de snaaiererij en heeft volgens ons wel een pond pepernoten naar binnen gewerkt.

De dag na Sinterklaas waren Matthijs en Daniël nog wel onder de indruk van het hele gebeuren. Beiden liepen de hele dag nog zacht (en minder zacht..) sinterklaasliedjes te galmen en Matthijs heeft de hele ochtend zwarte piet gespeeld door alles wat los lag in de kamer in krantenpapier in te pakken. Bij het wandelen met de hond had Tim hem een flinke schep pepernoten gegeven, die hij vervolgens aan iedereen die hij tegenkwam ging geven. Daarbij vertelde hij dat hij de laatste Zwarte Piet was die nog in Nederland was. Hij had namelijk een ongeluk gekregen met het rijtuig van Sinterklaas. Dat was omgevallen en daar was hij zo van geschrokken dat hij wit geworden was… en toen mocht hij niet meer mee!

Tussendoor hebben we nog wel vaker om Matthijs gelachen trouwens. Zo keken we naar een tekenfilm op de televisie waarin één van de jongens op een feest steeds probeerde om een kusje te stelen van de aanwezige meisjes – die hem vervolgens op niet mis te verstane wijze vertelden dat ze daar niet van gediend waren. “Pffffffft” zei Matthijs minachtend, “Die kan ook niet kussen. Hij is veel ouder dan mij en ik kan veeeeeeel beter kussen”.

Kerst was fijn. We hadden mijn hele familie te eten, dus we waren inclusief kids met zijn 11-en. We hebben de Engelse gewoonte overgenomen om ‘s middags kerstdiner te eten. Als je tussen twee en drie begint heb je na afloop nog een fijne avond om uit te buiken en bij te komen, terwijl de kinderen ook niet te idioot laat naar bed gaan en er nog wel genoeg tijd is om ‘s morgens cadeautjes uit te pakken. Traditioneel aten we paddestoelensoep, kalkoen, aardappeltjes uit de oven, spruitjes met spek, appelmoes, rijstsalade met blauwe kaas, en op herhaaldelijk verzoek trifle toe. Toen zat iedereen behoorlijk vol… We redden het nog net om gezellig een tweede ronde met kleine cadeautjes uit te pakken en daarna was het schluss. Tweede kerstdag hadden we dit jaar echt nodig om bij te komen van alle drukte.

De zondag na kerst hadden we op het pleintje waar we wonen ook nog een kerstborrel met de buurtbewoners. Gezellig onder de kerstboom die we altijd met zijn allen aanschaffen, met glühwein en allerhande ander lekkers dat iedereen van kerst over had gehouden. Er had ook iemand sterretjes meegenomen en dit jaar durfde Matthijs warempel eentje vast te houden. Daniël nog niet, die vond het nog eng. Maar Matthijs durfde er vorig jaar ook nauwelijks naar te kijken.

Verder is Matthijs in de kerstvakantie ook eindelijk beloond voor de vijf sterren die hij eerder dit jaar had verdiend door zich heel goed te gedragen op school. Hij mocht met pappa naar de bioscoop en heeft “Finding Nemo” dus op het witte doek mogen bewonderen. Tim vertelde dat hij zich heel keurig had gedragen en helemaal gebiologeerd was door de film. Thuis was hij vooral enthousiast over al het eten dat je in een bioscoop kon krijgen; ijs, popcorn, snoep! We vroegen of hij dacht dat Daniël het ook leuk zou vinden, naar de film, maar Matthijs dacht dat die nog niet zo lang stil kon zitten. We gaan er dus maar van uit dat hij zo genoten heeft van het uitje met pappa dat hij het even wil monopoliseren.

We hadden vrienden voor de brunch uitgenodigd (als je alletwee kleine kinderen hebt is dit vaak het handigste formaat afspraak hebben we ontdekt). Natuurlijk hadden we daar diverse lekkere broodjes bij, waaronder ook tijgerbollen. Ik vroeg Matthijs of hij er eentje wilde, waarop hij zei :”Nee mamma, dat zijn geen tijgerbollen, dat zijn cheetahbollen. Tijgers hebben strepen!”.

Omdat de consumptie van drinkyoghurt uit de hand begon te lopen hebben we sinds kort de regel dat je alleen drinkyoghurt bij het ontbijt en bij de lunch mag, waarbij ik lunch voor het gemak vertaal met “bij de boterhammen”. Einde deze maand aten we shoarma. Daniël wijst op de pita-broodjes en vraagt heel onschuldig of dat brood is. Ik leg uit dat het een soort Arabische broodjes zijn. Waarop hij triomfantelijk uitroept dat hij dan dus drinkyoghurt mag bij deze maaltijd, ook al is het avond…

Met oudjaar hebben we warempel voor het eerst in lange tijd weer eens echt feestgevierd. Een basketball teamgenoot van me gaf een feest waar kinderen ook welkom waren. Ze hadden een aparte ruimte met tv, dvdspeler en veel kussens op de grond waar Daniël en Matthijs zich uitstekend hebben vermaakt. Het vuurwerk om middernacht was nog wat te overweldigend voor Daniël; die bewonderde alles liever van achter het raam. Maar Matthijs vond het dit jaar reuze spannend om buiten te zijn en ook wat sterretjes rond te zwaaien, en Falco was ook buiten zijn eigen onverstoorbare zelf. Falco had al geweigerd om lekker te gaan slapen eerder op de avond, dus die is tot half twee vrolijk aan het hopsen geweest. Met af en toe een klein stukje lopen; dat doet hij nu meer dan kruipen maar het is nog wat wiebelig. En vooral veel verrukte blikken als hij op de heup mee mocht swingen.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *