Ongelukkig op school

Matthijs is met school naar de boerderij geweest en heeft daar van alles en nog wat gezien. Hij vertelde honderduit, ook aan Tim. Waarbij hij op een gegeven moment in het Engels even na moet denken en verteld dat de boer ook “Farmer broccoli” had. Dan moet je even denken voordat je daar boerenkool van hebt gemaakt … maar het is wel mooi gevonden!

Deze maand hebben Matthijs en Daniël ook een alternatief gevonden voor het met vilststift op de muren tekenen. Ze hebben allemaal tekeningen van piraten gemaakt en die door het hele huis opgehangen (om mij te foppen zodat ik zou denken dat er overal piraten waren). De volgende dag maakte Daniël er nog een paar en hing die op. Bij een van de tekeningen was hij heel precies bezig om hem op zijn zij te hangen, zodat de piraat liggend werd afgebeeld. Waarna hij voldaan achteruit stapte, zijn werk bewonderde, en zei: “Die piraat is dood!”

Deze maand was voor Daniël het afsluitende bezoek aan het consultatiebureau omdat hij over drie maanden 4 jaar oud wordt. Daarna wordt het CB dossier – als je daar toestemming voor geeft en je handtekening zet – naar de schoolarts gestuurd van de lagere school waar het kind naar toe gaat.

Na het wegen en meten (16,7 kilo en 102 cm) kijken ze nog even naar de ontwikkeling van het kind. Daniël kon bij het vorig bezoek al ongeveer alles wat ze bij dit bezoek horen te kunnen, dus dat was geen probleem. Als toetje kreeg hij in iedere arm een prik, dat was iets minder leuk. Ik had hem ervoor gewaarschuwd en hij vond het niet leuk maar gedroeg zich manhaftig. Alleen “au” zeggen, niet huilen, braaf omdraaien om in de andere arm te laten prikken. En toen vroeg hij beleefd of hij nog even mocht spelen met het speelgoed in de wachtruimte voor we naar huis zouden gaan. Dat mocht.

Halverwege deze maand hadden we ook het gesprek op school met de Intern Begeleidster erbij. Wij hadden in november immers gevraagd of zij misschien wilde observeren omdat Matthijs absoluut niet meer naar school wilde en steeds slechter ging presteren. In december moest zij ons gesprek helaas wegens ziekte afzeggen, in januari had ik net keelontsteking, maar deze maand lukte het eindelijk. Tim had weer een halve dag vrij genomen om te horen waar volgens haar problemen waren en hoe we dat eventueel aan konden pakken om Matthijs weer met plezier naar school te laten gaan. We komen aan, gaan zitten, en krijgen te horen dat ze maar een half uur de tijd hebben want het is druk…… en vervolgens blijken ze eigenlijk niet voorbereid te zijn en geen plan voor actie te hebben. Wij waren dus al niet erg blij.

We kregen een wat wazig verhaal te horen waarbij de IB-ster vooral veel bij de juf moest navragen over wat er ook weer was met hem. Samengevat was hun conclusie dat Matthijs een agressief, destructief jongetje is dat sociaal geen aansluiting heeft – ze kunnen op school niets meer voor hem doen en adviseren Riagg. Waarbij de juf en passant nog verteld dat uit het doorknippen van de draad van de lamp wel blijkt hoe destructief hij is (grrrrr…. ik had moeten weten dat ik geen anecdotes kon vertellen waar ze bij stond). En dan klachten als “Ik moet hem de hele ochtend door zijn lessen sleuren (waarbij hij nu van juf niet mag spelen als hij het niet af heeft) en als de kinderen dan naar buiten mogen is het alsof hij ontploft. Hij holt naar een fiets, sleurt desnoods het kind eraf dat erop zit, en gaat als een idioot rondfietsen. Na een tijdje gaat het dan wel weer, maar dat gedrag kan niet hoor”. Ja dat haalt je de koekoek, natuurlijk moet een vijfjarig jochie dat de hele ochtend stil heeft moeten zitten en gefrustreerd stom werk heeft moeten doen zich uitleven buiten. Het lijkt mij ongezonder als hij dat NIET deed…

Op ons commentaar dat de werkbladen die de kinderen moeten maken ook wel saai zijn (een heel A4-tje volschrijven met hetzelfde cijfer…..
lijntje na lijntje na lijntje…. bij Matthijs zie je het per lijntje dus slordiger worden…) krijgen we te horen dat ALLE andere kinderen het prachtig vinden, dus met die bladen is niets mis. Ze kunnen gewoon niets meer doen om de situatie voor Matthijs of de juf te verbeteren; klaar! Tim vroeg het nog eens na voor de zekerheid, maar ze waren echt van mening dat de school niets meer voor hem kon doen!!

We hebben later kopiën van de observaties van de Intern Begeleidster opgevraagd – en na lezing van die beschrijvingen snappen we absoluut niet wat nu de problemen zijn die de juf met hem heeft. Het is te lang om hier te posten, maar de beschrijvingen zijn over het algemeen van een jongetje dat het moeilijk vindt om zijn mond te houden als hij het antwoord weet (en op alle vragen die tijdens de observaties gesteld werden wist hij het antwoord), dat hard zijn best doet om te doen wat de juf zegt maar dat net als zijn vriendjes in de klas een overmaat aan energie heeft waardoor ze graag rondhollen en tegen elkaar opbotsen en dergelijke. Niets agressiefs, niets destructiefs en in sociaal opzicht hebben zich tijdens die observaties ook al geen incidenten voor gedaan. Ons vertrouwen in de school is tot een enorm dieptepunt gezakt, dus ik ben deze week erg gaan zoeken naar zowel verklaringen voor Matthijs’ gedrag als naar mogelijkheden hier in de buurt.

Ik had na veel heen en weer gebel een gesprek met het Riagg geregeld voor maart, kijken wat die er van vinden. In maart hebben we een intake – vóór die tijd hopen we een verslag van de juf te hebben gekregen voor het Riagg en het zal me benieuwen wat daar dan in staat. Wordt vervolgd dus…

Ikzelf kreeg deze maand kiespijn in mijn nieuwe kroon. Ik dacht eerst dat het “wenpijn” was, maar het werd steeds erger. Op een gegeven moment was het zo erg dat ik met Matthijs, Daniël en Falco tussendoor naar de tandarts moest, want die kon ik op zulke korte termijn nergens onderbrengen. Normaal zou ze een zenuwbehandeling doen bij zoveel pijn maar dat leek wat veelgevraagd met drie kids, hoe netjes ze zich tijdens het onderzoeken ook gedroegen. Na een weekend met veel drank en pijnstillers werd er een gat in mijn (een maand oude…) kroon geboord en bleek de zenuw al lang afgestorven te zijn. Een wortelpuntbehandeling waarbij alles geïrriteerd is geraakt door de ontsteking. Schoonspoelen en desinfecteren, medicijn er in – en over twee weken en vier weken nog een keertje. Daar ben ik dus mooi klaar mee.

Daniël kreeg deze maand eerst zijn tweede oorontsteking en daarna de waterpokken. Het begon met hangerig en verhoging, waarbij hij ook last van zijn ogen kreeg. Toen kwamen er rode vlekjes bij zijn liezen en onderbuik die zich uitbreidden, blaasjes en indrogende korstjes. Geen koorts meer, wel alert, eten en drinken smaakt niet zo. De eerste nacht om twee uur werd hij wakker, stond huilend boven aan de trap en ging vervolgens enorm over zijn nek. Ik stond verstomd onderaan de trap en zag het zo alle treden af komen rollen – heerlijk wakker worden zo. De volgende dag ook nog overgeven en flinke diarree, maar bij nader inzien is dat misschien meer vanwege de nare verkoudheid die hij ook had en niet vanwege de waterpokken. Eind van de maand ging het met hem een stuk beter (hij had ze ook net heel erg) maar begonnen Matthijs en Falco te kwakkelen dus ik denk dat die begin maart de waterpokken wel zullen krijgen. Ze hebben alletwee last van hun ogen, dus dat lijkt erbij te horen. Of de rest van de symptomen overeenkomt zullen we in maart dus wel zien.

Eind van de maand werd het weer ook nog even winters met sneeuw en ijs. De jongens (inclusief Tim) waren gefascineerd door het ijs op de sloten en het vijvertje. Waarbij Daniël het voor elkaar kreeg om voorover in de sloot te duiken zodat Tim hem er bij zijn benen uit moest trekken. Gelukkig hield hij daar verder niets van over.

Falco gaat trouwens heel goed. Hij loopt steeds beter en heeft ook de apengenen van zijn broertjes want hij klimt overal al op. Toen ik even met de zieke Daniël op schoot zat schoof hij snel de kinderstoel naar de keuken naar het fornuis, klom er op, en begon vrolijk alle gaspitten hoog en laag te draaien! Hij wil net als Daniël op deze leeftijd steeds op hoge smalle en liefst wankele dingen gaan staan en we staan dus regelmatig doodsangsten uit. Trappen op en af is geen probleem meer; eten doet hij het liefst zelf met zijn lepeltje en hij begint ook steeds meer te praten.

Ja en nee begrijpt hij en gebruikt hij ook goed. De namen van personen herkent hij en sommige namen zegt hij ook zelf al (al is “Tijs” makkelijker te herkennen dan “Dael”), vaak gecombineerd met “taut” als we weer eens iets doen wat hem niet zint. Een veelgebruikte kreet is “ghogho” want yoghurt vindt hij heerlijk. Ogen en neuzen wijst hij graag aan en benoemt hij dan ook. Monden en oren vindt hij om de een of andere reden minder leuk. Dat het poesje miauw doet en het hondje waf waf weet hij ook wel, maar hij vindt het ook leuk om het antwoord lekker NIET te geven als ik het vraag en alleen maar hard te gaan lachen als ik het antwoord dan zelf geef. Verder is hij helemaal verslingerd aan de havermoutpap, dus de Brinta geven we niet meer. De fles pap ‘s morgens is dus ook een kommetje geworden, wat wel voor meer drukte zorgt ‘s morgens.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *