Operatie

Met Pasen merkten we gelijk dat Matthijs op een nieuwe school zat, want hij kende plots allerlei paasliedjes. Die we op school ook nog in de klas mochten beluisteren en bekijken. Verder had Matthijs deze maand een kijkavond en ook daar werden we aangenaam verrast door de toch al grote hoeveelheid dingen die hij had gemaakt of waar hij aan had meegeholpen. Voorlopig dus niets dan goeds – en hij heeft deze maand ook voorzichtig al eens wat afgesproken met kindertjes uit zijn klas.

Thuis is hij momenteel erg bezig met schaken. Na een tip van iemand anders heb ik een softwareprogramma aangeschaft om kinderen te leren schaken. Schaakmat! heet het en het is weliswaar voor kinderen van 8 en ouder maar het wordt heel goed en duidelijk uitgelegd, op een hele leuke manier. Matthijs heeft zich er meteen op gestort en kent nu alle stukken al met de bijbehorende zetten, en allerlei extra mogelijkheden om stukken op het bord met elkaar om te wisselen. Tim, die ook kan schaken (mijn kennis dateert van een overblijfclub op de lagere school en mijn niveau is Matthijs al ongeveer voorbij), was in ieder geval heel positief verrast door wat hij al kon.

Falco wordt steeds meer een dreumes en is echt baby af. Hij zit op de grens met een slaapje ‘s middags of juist niet. De andere twee hielden er ook rond deze tijd mee op, maar ik hoop dat ik het met Falco nog tot de zomervakantie redt, dan heb ik eind van de middag wat tijd zonder kinderen. Ik duim dus hard, maar geloof er niet echt in.

Daniël ging eind deze maand naar de KNO-arts vanwege het loopoor dat niet over ging. De arts zag een poliepje en wist niet zeker hoever dat allemaal doorgroeide. Hij wilde dus snel opereren – en dus kwam er een afspraak voor twee dagen later!

Dat was op dinsdag, met een operatie op donderdag, terwijl Daniël vrijdag eigenlijk zijn verjaardag en afscheid bij de Vlindertuin zou hebben. Ik moest dus hard aan de slag om op woensdag met iets leuks als tractatie te komen, en tegelijk al Daniëls afspraken te verzetten tot later. Dat lukte allemaal goed, en het feestje op de Vlindertuin was erg geslaagd.

Helaas kregen we ‘s middags slecht nieuws; Tims zwager in Engeland was na een lang ziektebed die middag overleden. Wij hadden eigenlijk allemaal bij de begrafenis willen zijn, maar met de operatie in het verschiet kon dat niet. In Engeland zijn ze niet zo strak aan tijdslimieten gebonden voor begrafenissen en deze vergde nog wat extra geregel omdat hij in zijn geboorteplaats in Noord-Ierland begraven wilde worden. We wisten dus dat Tim pas na de operatie zou hoeven te vliegen, maar wisten niet meteen wanneer.

Donderdag ging Daniël naar het ziekenhuis en dat ging heel goed; hij vond het niet heel vervelend of eng. Ik had hem met boekjes van te voren voorgelicht en de pedagogisch medewerkster had dat ook nog even gedaan. Met het bed naar de operatiekamer rijden vond hij wel spannend, zijn muts wilde hij niet op (toen begon hij wat dwars te worden) maar hij kroop uit zichzelf keurig op de operatietafel en heeft ook heel rustig en goed in het kapje geademd zodat hij heel kalm in slaap gleed.

Ik had gehoopt op een half uurtje en gerekend op een uurtje, maar ik moest wel twee uur wachten voordat ze me riepen dus dat was niet zo’n goed teken. Toen ik op de uitslaapkamer kwam was hij nog erg groggy en vooral heeeeeeeeeel boos. Aangezien ik dat al had voorspeld was ik daar niet verbaasd over, maar het verplegend personeel was wat overdonderd door de heftige reactie. Hij had een dik verband om zijn hoofd en riep maar dat het er af moest (pluk pluk trek trek), dat hij boos was, dat het infuus eruit moest en dat ze stommelingen waren, met gierende huilende uithalen. Op schoot werd hij iets kalmer, maar niet heel veel. We reden hem terug naar de afdeling en moesten echt oppassen dat hij onderweg niet uit het bed klom, want hij wilde naar huis.

Op de kamer dronk hij wel heel netjes zijn beker leeg en mocht ik hem de ham/kaas croissant geven die ik hem had beloofd voor na afloop. Daar kalmeerde hij iets van, maar hij was nog zo boos dat we het infuus niet uit zijn hand mochten halen. Hij wilde het verband van
zijn hoofd en als dat niet mocht dat mochten we NIETS doen van hem.

Na enige overreding en een half uurtje betijen kregen we in ieder geval het infuus er af, en gelukkig vertelde hij kort daarna dat hij zich al beter voelde. Over het verband heeft hij het niet meer gehad en binnen de kortste keren holde hij weer vrolijk en druk alle kanten op.

De dokter vertelde dat het inderdaad wel een behoorlijke ontsteking was geweest. Onder het poliepje zat een cholesteatoom. Dat is een soort wildgroei van huidweefsel dat de bloedtoevoer naar de gehoorbeentjes bijvoorbeeld afsluit. Die waren ook al behoorlijk
aangetast. Deze operatie was vooral om schoon te maken en het beschadigde allemaal weg te halen. Over een maand of negen moet er een tweede operatie komen om te kijken of het cholesteatoom niet terug is gekomen en om herstelwerk aan de gehoorbeentjes en het trommelvlies uit te voeren. Maar er is kans dat hij met dit oor minder zal gaan horen.

Vrijdagochtend ging het verband er af en vrijdagmiddag mocht hij naar huis. Na een paar badderloze dagen omdat het oor niet nat mocht worden kreeg hij bij de contrôle een paar oordopjes op maat gemaakt. Dus hij mag in ieder geval weer in bad en zwemmen straks.

Dinsdag was ik jarig en konden Tim en ik nog net samen ter viering en ontspanning een saunaatje pakken. Daar waren we hard aan toe, zo tussen alle hectiek in. Woensdag vloog Tim naar Engeland, vrijdag was het koninginnedag, zaterdag kwam Tim ‘s avonds terug en zondag hadden we het feestje ter ere van mijn en Daniëls verjaardag.

Ik had gelukkig de laatste behandeling van mijn wortelpuntontsteking. Daar had ik nog even flinke napijn van, maar daarna werden zowel de kies als kaak weer bijna helemaal de oude. Anders was het helemaal moeilijk geweest om de boel draaiende te houden, nu ging alles gelukkig goed. Koninginnedag logeerde een vriendin met haar zoontje bij ons, Daniël heeft die week een aantal ochtenden op zijn nieuwe school gewend, de boodschappen voor het feestje kon ik tussendoor doen… en toen waren we aan het eind van april.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *