herfstvakantie

Voor de veiligheid hebben we bij Falco, net als bij zijn broertjes vroeger, een haakje op de buitenkant van de deur (ooghoogte) zodat hij niet door het huis gaat zwerfen. Maar soms vergeten we dat wel eens dicht te doen. Tenminste… dat *dachten* we. Begin deze maand was Tim een keer vroeg op en zag dat Falco de deur op een kier zette. Vervolgens pakte hij een van zijn kartonnen peuterboekjes stak het tussen de deur, en gooide het omhoog om het haakje er uit te wippen. Dat lukte bij de eerste gooi niet meteen, maar de aanhouder wint – en een aantal boekjes verder kon hij vrolijk de deur uitstappen…

Verder lukte het ons deze maand om het einde van ons driemaanden-beginners-jogschema te halen en warempel 35 minuten achter elkaar te joggen. Dat hadden we niet kunnen denken, toen we er vanuit het niets aan begonnen. Helaas werden we daarna alletwee geveld door een naar virusje dat Nederland doortrok. Naast het feit dat het heel lastig is als pappa en mamma alletwee ziek zijn en zich dan maar bij toerbeurten met de kids bezig moeten houden, kwam er van joggen ook niets meer. Dus moeten we weer een beetje gaan opbouwen komende maand.

De herfstvakantie was ook een vermoeiende aangelegenheid, maar het weer was goed gelukkig, dus ik heb de kinderen twee keer naar de grote speeltuin mee kunnen nemen. En met Tim erbij (en een vriendje van Matthijs) hebben we ook nog een dagje Artis gedaan, dus we zijn niet de hele week opgesloten geweest in huis.

Na de herfstvakantie was het wel weer een beetje hommeles met de kinderen. Druk, ongezeggelijk, huilerig… ik hoorde er meer ouders over klagen op school, dus het zal het seizoen wel zijn. Of de overgang naar winterijd. Of de spanningen alvast voor de komende twee maanden… Mijn ervaring vorig jaar was dat ze wel tot half januari bleven stuiteren van alle drukte en spanning.

Een vriendin van me (Saskia) gaat met partner en twee dochterjes vier maanden lang verre oorden bezoeken. Daar hebben we eind deze maand dus ook nog een feest van gehad. Dat was leuk, want daar zag ik weer een aantal mensen die ik heel erg lang niet had gezien. Het zet mijn optimisme over drie dagen weg met de herfstvakantie wel weer in perspectief natuurlijk.

Daniel is weer voor controle voor zijn oor geweest. Het ziet er keurig uit, dus komende maand gaan ze operatief kijken of het cholesteatoom ook weg is gebleven en dan gaan ze ook de gehoorbeentjes weer terugzetten. Lijkt me voor hem ook erg fijn, omdat hij nu toch weinig hoort aan die kant.

Hij is wel heel braaf met zijn oordoppen. Doet ze zelf braaf in voor bad, ruimt ze over het algemeen netjes op. Echt een stukje eigen verantwoordelijkheid dat hij goed neemt.

Matthijs is door de juf begin deze maand met nog drie kindertjes in een snellere leesgroep geplaatst, omdat ze altijd als eerste klaar waren. Ze heeft de afspraken die we over rekenen voor Matthijs maakten (voortoetsen om te kijken wat ze kunnen, snellere stappen, etc.) gewoon overgenomen voor het groepje, omdat het toch zonde is als de kinderen zich vervelen. Heerlijk dat dat zo makkelijk en vanzelfsprekend gaat. Nu maar hopen dat Matthijs niet het einde van de wittebroodsweken gaat bereiken, waarna het nieuwe eraf is en het klieren weer gaat beginnen.

Falco gaat uitermate goed op de peuterspeelzaal. Ze noemen hem een puzzelwondertje, hij gaat heerlijk vrolijk zijn eigen gangetje, en als ik hem kom brengen zegt hij netjes ‘dag mamma, olende kee (tot de volgende keer)’ en wuift dat ik mag gaan. Het is een heel sociaal mannetje, dat merk ik ook aan hoe hij met de vriendjes van zijn broers omgaat. Hij kent ze allemaal bij naam, en als hij ze op school ziet vliegt hij er echt heel blij op af. Wat de desbetreffende jongens weer vertedert, dus die spelen graag met hem.

Ze zijn trouwens alledrie ook erg dol op elkaar. Zoals alle kinderen hebben ze regelmatig ruzie, maar meestal lossen ze het samen wel op, er wordt veel afgeknuffeld en ze liggen het liefst iedere nacht samen in bed.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *