Tweede operatie Daniel

1 November zou Daniel geopereerd worden. Half negen nuchter in het ziekenhuis, wachten in de gang, meegenomen naar de algemene wachtkamer, daarvandaan meegenomen naar zijn kamertje en daarvandaan meegenomen naar de wachtkamer voor de poli-operatiekamers (we waren inmiddels twee uur verder). Het meisje voor hem vertrok naar de operatiekamers — en vijf minuten later werd het pikkedonker. Alle stroom weg. Was al eerder gebeurd die ochtend, maar toen viel het noodaggregaat in. Dit keer niet…

Allerlei mensen in operatiekamerkleding die heen en weer liepen, zaklantaarns zochten, mensen die met bedden uit de donkere uitslaapruimte werden gereden. Wij weer terug naar de kamer, die was lichter. Om na een half uur te horen te krijgen dat ze niet meer wilden opereren, ook al was de stroom er weer, omdat het noodaggregaat blijkbaar kuren had. Daar was ik het wel mee eens: een kwartiertje later en ze zouden midden in Daniels ingreep zijn geweest! En in het donker kun je vast die gehoorbeentjes niet meer terugzetten.

Maar wat een deceptie zeg, als je daar zo op voorbereid bent. Gelukkig maakten ze het heel netjes goed door twee dagen later een groot boeket bloemen te laten bezorgen. Daniel was helemaal in de wolken dat hij nu *ook* eens een bloemen kreeg.

De 22e gingen we voor de herhalingsoperatie en toen ging alles gelukkig goed. Daniel was niet bang, deed braaf alles wat moest inclusief narcosegas inademen, en ging toen ruim drie kwartier onder het mes. Bij het wakker worden was hij een beetje panisch omdat hij niet goed kon zien, dat zal door de narcose gekomen zijn. Maar op schoot bedaarde hij snel en voordat het zicht helemaal terug was had hij alweer praats gelukkig.

Twee dagen later mocht het vastgeplakte verband van zijn oor. Dat was behoorlijk vast gaan zitten en zijn oor was wat gekneusd geraakt, dus dat was nog een pijnlijke procedure. Maar Daniel was super-dapper en kreeg het zelfs voor elkaar om heel hard in mijn hand te knijpen in plaats van de hand van de assistente van zijn oor weg te slaan. Voor een jochie van 4 vind ik dat een geweldige prestatie, ik was hartbrekend trots op hem.

Het minder goede nieuws is dat er toch nog een behoorlijke prop huidcelletjes was gegroeid en dus nu verwijderd. De daardoor ontstane wond was zo groot dat ze de gehoorbeentjes niet terug hebben kunnen plaatsen. Die gingen dus terug het potje in en over een half jaar moet Daniel weer onder het mes. Tot die tijd blijft hij ook flink doof aan het rechteroor.

11 November werd natuurlijk Sint Maarten gevierd. Falco ging dit jaar ook mee; het zingen vond hij matig, de lampion die hij gemaakt had wilde hij niet dragen, maar bij het snoeppakken worstelde hij zich vanaf de tweede deur al direct naar voren.

Dat hij niet wilde zingen is eigenlijk vreemd, want Falco wil eigenlijk de hele dag wel zingen. Ik loop vaak met een luidkeels zingend kind buiten, en sta verbaasd over hoeveel liedjes hij al kent. Hij praat ook steeds beter, ik krijg nu al zinnetjes als “Mamma mag ik wat drinken?” te horen van hem.

11 November kwam ook Tims “uncle Chris” bij ons logeren. Dapper hoor, om op je 84e met de trein van Engeland naar Nederland te komen. Gelukkig ging alles goed, en de kinderen waren meteen erg dol op hem. Extra voordeel voor de kinderen was dat Falco nu bij Daniel op de kamer mocht slapen. Onze kinderen zijn erg dol op elkaar en slapen ook graag bij elkaar. Ze eindigden dan ook gewoon alledrie in Matthijs zijn bed.

Uncle Chis viel wel met zijn neus in de boter wat Nederlandse traditie betreft, want drie dagen na sint Maarten kwam Sinterklaas al aan in Haarlem en konden de schoentjes voor het eerst gezet worden. Het begin van een drukke en vermoeiende periode waarin de kinderen steeds meer gaan stuiteren en de ouders afwisselend genieten van de gezelligheid en verlangend afstrepen naar half januari wanneer het gedrag weer normaal begint te worden.

Matthijs begint meer te zien dan goed voor hem is. Eerst ontdekte hij in een hoekje van het kantoor sinterklaascadeaupapier. Ik smoesde maar wat over verrassingscadeautjes voor de juf en hoopte dat dat genoeg was. Maar drie weken later meldde hij dat het pakje in zijn schoen in hetzelfde papier zat, en dat hij dacht dat de pakjes niet door Sinterklaas maar door ons in de schoenen werden gestopt. Op advies van anderen heb ik maar even niets gezegd: Als ze echt willen weten hoe het zit vragen ze vanzelf door is mij verteld. En dat gebeurde dit keer nog niet, dus dit jaar blijven we denk ik nog wel veilig.

Ook met woorden wordt Matthijs scherp. Ik zei aan tafel dat zij mijn allerliefste jongetjes waren, waarop hij hard begon te lachen en zei dat zij mijn enige jongetjes waren en dus tegelijk ook mijn allerstoutste jongetjes.

Daniel bedacht spontaan een alternatief drumstel van voorhanden zijnd meubilair. Dan zie je dat in deze tijden zoveel wordt gezongen dat ze erg met muziekmaken bezig zijn. Al rap zaten ze allemaal in de drumband. Falco vond het zo mooi, dat hij later zelf ook het drumstel nog eens nabouwde.

De maand sloten we af met Tims verjaardag. Omdat veel mensen verhinderd waren (ongeveer uitgerekend, 2 stellen in Australie, ziek, sinterklaasfeestjes op werk, etc.) was het rustig. Uiteindelijk hebben we met 11 mensen heerlijk van Tims coq-au-vin gegeten en was het ook fijn om eens rustig bij te kunnen praten met de aanwezigen; daar komt het op verjaardagsfeestjes anders nooit van.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *