Goed begin

In december waren de kinderen zo verschrikkelijk druk en onaanspreekbaar dat we bang waren dat het nooit meer goed zou komen – zeker met Matthijs. Op school ging het ook helemaal niet lekker, dus we hoopten dat dat niet betekende dat de nieuwigheid er nu af was en dat hij steeds lastiger zou worden.

Maar in januari begonnen we traditioneel met een strandwandeling en blijkbaar ging er gelijk een frisse wind waaien. De kinderen waren weer blij, aanspreekbaar, gehoorzaam, vrolijk – zowel thuis als op school en enorme verademing. De stickers voor Matthijs hielpen ook erg goed. Daniël werd wat jaloers dus die kreeg ook een stickerkaart van ons. En – typisch Daniël – vervolgens vond hij het zielig dat Falco niets had dus tekende hij zijn eigen stickerkaart na op een apart papiertje voor Falco.

De vader van Matthijs’ beste schoolvriendje (ook half Engels) ging naar het zwembad en nam Matthijs mee. Daar had Matthijs zoveel plezier dat hij toen zijn stickerkaart vol was als beloning nog een keer naar dat zwembad wilde, en dan liefst Daniël ook mee. Gelukkig ging genoemd vriendje ook weer met zijn vader, want Tim alleen had de twee jochies niet makkelijk in het oog kunnen houden en zwembaden zijn enge omgevingen voor kinderen die niet kunnen zwemmen vind ik. Zeker omdat Matthijs vindt dat hij nu kan zwemmen omdat hij op zwemles geen kurkjes meer aanheeft (ik heb hem gezien, en hij kan met grote moeite zijn hoofd boven water houden en heel langzaam vooruit komen dus om nu te zeggen dat hij kan zwemmen…. nee). Ze hadden allemaal weer erg veel plezier en volgens Tim is bij dit zwembad ook een leuk veilig peuterbadje dus ik ben bang dat we binnenkort een keertje met de hele familie moeten; misschien wel als Daniël zijn stickerkaart vol heeft.

Deze maand hadden ze ook een studiedag op school, wat inhoudt dat de leerkrachten iets nuttigs bijleren en dat de kinderen vrij zijn. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om met de kids en een vriendin en haar 2-jarige zoontje naar Chimpie Champ te gaan. Daar hebben ze allemaal erg van genoten; ik voel me ook iewat schuldig omdat ik daar met Matthijs en Daniël vroeger wel vaker naartoe ging, maar nu met Falco en de andere twee op school komt het er zelden van, terwijl hij het zo leuk vindt. Maar dat drukte de pret van dit bezoek natuurlijk niet.

Verder hebben we deze maand nog even een klein beetje sneeuw en ijs gehad. Gelukkig maar, want Daniël had besloten dat kerstmis niet over was voordat het had gesneeuwd en als Daniël iets besloten heeft is hij er heel moeilijk van af te brengen (eufemistisch gezegd). Blijkbaar schakelde hij van kerst wel gelijk over naar pasen, want Tim vond hem druk bezig een ei uit de eierdoos te decoreren. Een rauw ei, dus we zullen het moeten koken voor hem; hij heeft er zo hard zijn best op gedaan.

Falco was ook ondernemender dan verwacht; toen ik laatst even de was in de droger ging doen boven en wat eten op had staan, had ik het keukenhekje dicht gedaan zodat Falco zich niet zou kunnen bezeren aan kokend water o.i.d. Toen ik terugkwam had hij zijn hoge stoel aangeschoven om over het hekje te klimmen, drinken te pakken, en aan de andere kant het keukentrappetje neergezet om weer terug te komen naar de kamer. Dus hoeveel nut dat nog heeft, dat hekje ;-))

Met gym was Matthijs samen met nog een jongetje de beste van zijn groep bij de uithoudingsproef, ook al is hij de jongste (trap 6). De gymjuf begon vervolgens spontaan een verhaal over hoe goed het dit jaar ging, met name ook zijn houding en instelling en luisteren. Dat klopt met wat we op school horen en thuis merken, dus daar zijn we heel blij mee. Het enige probleem dat er nu nog is op school is zijn werkhouding. Hij is blijkbaar bij oefeningen niet vooruit te branden. We hebben een gesprek met alletwee zijn juffen gehad en daar een paar dingen bedacht om het aan te pakken. Maar we denken toch ook dat het voor een groot deel verveling is; met name bij rekenen is hij ver vooruit.

Eind deze maand gaat de Intern Begeleider Matthijs toetsen op eindniveau groep 3 en daarna moeten we gaan bekijken wat we doen. Hij moet leren om te leren, dus er moet een aanbod komen dat hem uitdaagt. Maar in een klas kun je niet helemaal een los programma voor een kind gaan doen, dus het moet ook praktisch haalbaar zijn. Versnellen zou eventueel een optie kunnen zijn, maar het is al een vroege leerling en hij is ook al een keer van school (en dus klas) veranderd en het inburgeren heeft veel moeite gekost – en is nog niet helemaal af eigenlijk. Plus dat je dan in een later schooljaar dat niet nog een keer kunt doen eigenlijk, dus dan ben je gelijk door je mogelijkheden heen. Wat we moeten doen zal dus nog wel wat denkwerk vergen, zowel van ons als van school.

We zaten korte domme grapjes te maken, en ik dacht dat Matthijs zijn eerste *echte* grap maakte: “Het is wit en ontploft”; wat is dat? (Antwoord:”Boemkool”.) Maar blijkbaar heeft hij het van een Belgisch kinderprogramma opgepikt. Het is wel voor het eerst dat hij echt een “begrijpbaar” grapje maakt.

Verder is Matthijs in de liefde in ieder geval een loyaal type. Het meisje uit zijn klas dat verliefd was op hem is al een maand of twee overgestapt op een andere klasgenoot, maar Matthijs blijft vertellen dat hij toch nog steeds verliefd is op haar.

Falco werd deze maand een paar keer midden in de nacht huilend en panisch wakker. Zou hij enge dromen krijgen? Daniël heeft ook zo’n periode gehad. Bij hem duurde het een maand of drie, dus ik hoop dat Falco dan wel een stuk sneller is.

Op school hebben ze iedere maand “Wilgentheater”. De ene maand treden alle even groepen op voor de hele school en de andere maand treden de oneven groepen op. Bij dat optreden mogen dan van één klas de ouders komen: er is daar al nauwelijks plaats voor in de gymzaal dus meer kan echt niet. Dit keer mochten de ouders van groep 3 komen en omdat het de oneven groepen waren kon ik dus zowel Daniël als Matthijs op het podium bewonderen. Erg leuk moet ik zeggen, en volgens mij ook heel nuttig dat ze al van zo jongs af aan leren om voor groepen te staan en iets te doen.

Diezelfde gymzaal hadden wij een week eerder al in een andere context leren kennen. Ze hadden het jaarlijkse swingfeest voor ouders en we hebben ons dus helemaal gek gedanst op hits uit onze jeugd, met een DJ en een mistkanon. Dat was lang geleden; sowieso dat we gedanst hadden, maar zeker dat we op een schoolfeest in de gymzaal gedanst hadden. Hadden we al gezegd dat we heel erg blij zijn met de nieuwe school???

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *