Doodsangst door spiderman…

Juni begon met hard werken en veel troep. Ons donkerblauwe plafond kreeg steeds meer barsten en we wilden de slaapkamer eigenlijk in rustiger neutraler tinten hebben. Dat betekent schuren, scheuren vullen, nogmaals schuren, nogmaals vullen, nogmaals schuren en dan drie keer verfen. Een prachtig resultaat, maar pfoei wat een werk was dat. De stofzuiger, die toch al op zijn laatste wieletjes liep, legde na al dat stof ook prompt het loodje.

Met zo’n mooi wit plafond gaan de niet in geweldige staat verkerende groene muren natuurlijk ook steeds meer opvallen. Dus na een korte stop kochten we een paar rollen mooi neutraal behangpapier. Tim had ooit in een ver verleden wel eens geholpen bij behangen en ik had er ooit in een ver verleden wel eens naar gekeken, dus dat werd een interessante ervaring. Een zeer leerzame ervaring ook. Als je te lang bezig bent met een baan op de muur krijgen drogen je wachtende banen aan elkaar en kun je ze weggooien… Als je te veel lijm op de banen smeert krijg je plekken die luchtbellen lijken te zijn – maar die totaal niet wegtrekken bij het drogen… Als je meet, moet je goed op blijven letten want een paar centimeter te kort betekent dat je de baan weg kunt gooien… En een muur echt goed vullen en afschuren voor je begint maakt een heel groot verschil. Uiteindelijk kostte het wat meer tijd en wat meer rollen behang dan oorspronkelijk ingepland, maar het resultaat mag er zijn, dus we zijn erg blij.

Falco was ook zeer creatief, en tekende zijn eerste ‘koppoter’. Het was een beer vertelde hij trots op de peuterspeelzaal. Hij heeft een levendige fantasie en maakt ook thuis altijd al hele verhalen met poppetjes en beesten. Al vind hij het kijken naar verhalen zeker net zo leuk en zou hij als het aan hem ligt de hele dag wel televisie willen kijken: een met enige regelmaat terugkerende discussie. Boekjes vind hij ook prachtig. Hij is er echt al heel voorzichtig mee voor een tweejarige pleuter en verteld ook daar hele verhalen bij. Die je dan wel op de goede manier mee moet vertellen van hem, anders pakt hij het boek beslist af en gaat zelf vertellen. Deze maand heeft hij ook voor het eerst op het peuterfietsje met zijwieletjes gefietst; hij wordt echt rap groter.

Zijn lievelingsliedje op dit moment is “olifantje in het bos, laat je mamma toch niet los” en dat moeten we regelmatig allemaal samen zingen van hem. En alles wat hij kwijt is is “naar Afrika” op het moment. Zo liggen daar al een paar weken twee sandaaltjes van twee verschillende paren en ook de dvd afstandsbediening is op safari. Ik hoop tenminste dat ze op safari zijn en niet geëmigreerd want we raken erg onthand zo.

Dit was ook de maand van de avondvierdaagse. Voor Matthijs de tweede keer, maar Matthijs vindt het lopen leuk en kan de 5 km met twee vingers in zijn neus lopen als het moet. Daniël is liever lui dan moe dus we waren erg benieuwd hoe het hem zou vergaan deze eerste keer. Dat bleek vooral heel hard werken voor Tim te zijn, aangezien die met de kinderen meeliep en Daniël als het even kon achter de achterste lopers verdween. Maar uiteindelijk heeft hij het toch 4 keer willen doen (vooral vanwege de medaille volgens mij) en heeft hij hem ook goed uitgelopen. Op de bloemen die ze kregen waren ze alletwee apetrots en die hebben nog bijna twee weken in een fles op hun kamer gestaan. De medailles waren natuurlijk ook erg belangrijk; juist voor kinderen zoals Daniël, die niet zo graag lopen, is de avondvierdaagse bedoeld volgens mij.

Halverwege de maand hadden de jongens schoolreisje/schoolfeest en mochten ze zich uitleven in het piratennest in de duinen. Natuurlijk wilde Falco ook geschminkt worden, dus ik had een heel nest vol piraten die dag. Falco zelf had eind van de maand zijn schoolreisje met de peuterspeelzaal, waarbij gelijk de verjaardagen van de juffies werden gevierd. Met de trein twee haltes naar de speeltuin in Santpoort-Noord was al leuk, de speeltuin was genieten, en dat ze ook nog een cadeautje en chips kregen maakte het helemaal af voor de kinders.

Juni is ook vaderdagmaand, dus Tim werd verwend. Vaderdag is bij ons iets tussen kind en ouders, dus grote cadeau’s geven/krijgen we niet. Maar het is wel genieten van de trots waarmee de kinderen hun eigengemaakte presentjes overhandigen. Hoewel Falco ervan overtuigd bleef dat zijn cadeautje voor hemzelf was; gelukkig nam hij uiteindelijk genoegen met het glimmende pakpapier. Matthijs had een bord beschilderd en bracht daar het ontbijt op, dat vervolgens vooral door de jongens zelf werd opgegeten – met achterlating van de kruimels in ons bed. Maar het is de gedachte die telt proberen we ze bij te brengen – ook als dat soms enige oefening vergt.

De derde week bracht tropische temperaturen met zich mee en dus veel waterpret in de tuin. Dat zijn de dagen dat je er inene achterkomt dat het zwembadje lek is en de waterpistolen allemaal kwijt zijn, maar met wat geïmproviseer kom je toch een heel eind. Als de kinderen maar wat met water kunnen gooien en er een beetje in kunnen zitten en staan is het gelukkig snel goed. En als de waterpistolen er dan ook nog bijkomen is er helemaal feest. Picknicken op het pleintje hiervoor is ook een grote hit trouwens.

Jimmy de hond zou deze maand geopereerd worden aan een groeisel aan zijn achterpoot. Bij honden is het heel moeilijk meteen te zeggen wat het is: bindweefsel of iets kwaadaardigers, dus dat zouden we dan ook horen. Maar de dierenarts zelf bleek op vakantie te zijn en de waarneemster vond dat ze nog niet genoeg ervaring had om zijn redelijk vergroeide bult weg te halen, dus dat mogen we volgende maand laten doen. Gelukkig heeft hij er geen last van verder. Hij is inmiddels wel acht-en-een-half realiseer je je dan en honden van deze grootte worden gemiddeld een jaar of tien, elf. Wij zien hem nog als een jonge hond, ook omdat hij nog zo vrolijk en speels is en van die gekke bokkensprongen maakt buiten, maar als je goed oplet merk je dat hij toch beduidend minder lang aan het springen is als vroeger. En inene moet je je gaan realiseren dat Jimmy toch ook al in de herfst van zijn hondenleventje zit.

Matthijs is het hele jaar al bezig met geld en geld verdienen; hij begint langzaam aan ook wat meer gevoel te krijgen voor hoeveel dingen kosten nu hij zakgeld krijgt. Op een gegeven moment merkte ik echter dat al het papier uit de printer was verdwenen. De kinderen pikken soms wel wat blaadjes om op te tekenen dus ik vond het lastig maar dacht er verder niet heel veel bij na. Totdat Matthijs in het weekend al een tijdje buiten bleef spelen en we gingen kijken wat hij nu aan het doen was. Hij bleek allemaal papieren vliegtuigjes gevouwen te hebben, sommige met en andere zonder tekening, en daar een grote krat mee te hebben gevuld. Daar was hij bij ons op het pleintje de deuren mee aan het langsgaan, om ze te verkopen voor 50 cent – en hij had al drie euro opgehaald. De buurmeisjes en Daniël waren ook wel geïnteresseerd geraakt dus al rap gingen ze met een hele groep de deuren langs. En nu maar hopen dat hij niet denkt dat hij daar ieder weekend mee wegkomt.

De ondernemingslust leidde wel tot een adrenaline-verhogend einde van deze maand. Hun kinderkamers zijn op zolder en hebben een dakkapel met raampjes die op bijna anderhalve meter van de grond beginnen en op hun kamers staat er niets onder om op te klimmen. Ik vond mezelf dus wat overdreven dat ik er van die plastic beschermdingetjes aan had gemaakt om te beletten dat de kinderen ze te ver open konden maken.

We hoorden wat rare angstige geluiden van boven en snelden ongerust naar hun kamertjes toe. Waar bleek dat ze de grote stoelen voor de ramen hadden gesleept en dat Daniël en Matthijs al door de raampjes naar buiten waren geklommen – op het schuine dak – terwijl Falco stond te popelen om ook naar buiten gesjord te worden. Die plastic dingetjes zijn leuk voor kindjes van twee, maar bij grotere kinderen moet je iets sterkers en ingewikkelders hebben!

We trokken de kinderen in razendsnel tempo weer naar binnen en hebben ze verschrikkelijk op hun falie gegeven. Je moet er toch niet aan denken dat ze uit waren gegleden op een dakpan! Daniël snapte niet dat we zo boos waren, want hij was ervan overtuigd dat hij speciaal plaksel aan zijn handen had waardoor hij niet kon vallen. Na een hele verhandeling over dat lijm dan alleen het vel van je handjes vast zou maken en dat de rest van je lijfje gewoon naar beneden zou vallen (“Au: Bloed!”) viel ook dat kwartje. Als Spiderman dit effect heeft, welke films mogen ze dan wel zien? Wat voor rare dingen doet Tarzan en zal ik Daniël nu moeten vastbinden in de dierentuin? The Incredibles toch nog maar een keer scannen? Mag ik in de filmwijzer een apart symbooltje voor gevaarlijke fantasie-acties???

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *