Drukke maand

Deze maand hadden we nog het staartje van de schoolvakantie en in die laatste week gingen we een paar dagen naar Brussel, naar Tims familie. Het was prachtig weer, dus de jongens hebben zich erg kunnen amuseren met de tuinslang en alles waar water in kon worden bewaard…

We hadden ook nog een bruiloft in het hoge Noorden, omdat mijn neefje ging trouwen. De kinderen hebben zich daar prima geamuseerd. Ze houden er wel van om mooi uitgedost te worden in speciale feestkleding. Lekker eten, drinken en veel aandacht gaat er OOK altijd goed in. Op een gegeven moment klaagde Daniël dat iedereen een helper mocht zijn behalve hij – en toen dat werd opgelost was hij helemaal gelukkig. Een fijn feest dus.

Omdat het wat ver was om heen en weer te reizen bleven we slapen in een tent, op een camping die er een paar 100 meter van af was. Als niet kampeerders was dat even wennen, maar gelukkig waren mijn zus en haar familie aanwezig om ons wat wegwijs te maken – en ons hun oude tent cadeau te doen.

Kamperen is leuk, maar je moet betere bedden hebben dan die zelfopblazende slaapmatjes heb ik besloten. Volgend jaar moeten we het met betere opblaasbedden voor Tim en mij nog maar eens uitproberen!

We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om ook nog een pretpark uit die contreien te bezoeken. Drouwenerzand is een park waar je entree betaald, maar daarna is overal gratis eten en drinken te halen. Dat is dan vooral patat, hamburgers en ijs, maar dat maakt de pret voor de kinderen natuurlijk alleen maar groter. Het is voor een dagje wel leuk, maar ik zou er niet in het park een paar dagen bij willen logeren.

Het laatste weekend vierden we de verjaardagen van Falco en Matthijs voor de familie. Falco kon daarna gelijk daarna trakteren op de peuterspeelzaal. We waren creatief geweest met eetbaar papier, spekjes en wijngumkoppies. Ik zou eens een apart stukje webpage moeten maken met de tractaties, dat is nog best ingewikkeld om te bedenken. Deze beestjes waren best een succes, al houdt niet iedereen van eetbaar papier.

Falco genoot er wel weer van om op de peuterspeelzaal te zitten. Spelen en schilderen met zijn grote vriendin Brechtje, puzzelen met de juffies, liedjes zingen. Thuis is hij erg bezig met toverspreuken. Dan zegt hij bijvoorbeeld “Abracadabra……. Thijs!” en dan gaat hij met diepe stem net doen of hij Matthijs is. Op diezelfde manier wordt hij een kikker, of een geit, of een leeuw, of een vark. Vark, omdat varken toch meervoud moet zijn volgens de peuteriaanse toegepaste grammatika 😉

In ieder geval heeft Falco zich deze maand wel geamuseerd met alle vieringen, al was het soms moeilijk te accepteren dat niet ALLE cadeau’s voor hem waren. Wat dat betreft waren het voor Daniël ook zware tijden trouwens, maar die kreeg genoeg extra’s om niet helemaal van slag te raken. Hij begint wel al met grootste plannen maken voor zijn eigen verjaardag – mei volgend jaar…

Over cadeau’s gesproken: omdat ik in mijn afvalpogingen (ik wil mijn voor-zwangerschapse lichaam weer een beetje terugkrijgen) de mijlpaal van 25 kg afvallen had bereikt, heb ik mezelf een kleurenanalyse cadeau gedaan. Dat is niet goedkoop, maar wel leuk en leerzaam. Dat warme hersttinten mij prachtig staan bleek een illusie te zijn: met knallende harde kleuren kom ik veel pittiger over omdat ik een koel wintertype blijk te zijn. Een sneeuwitje zelfs, omdat ik blauwe ogen heb.

Bij de analyse beginnen ze met lappen in de kleuren die je normaal ongeveer koopt. Die houden ze onder je hoofd, en dan kijk je in de spiegel en denkt dat maar weer eens bevestigd wordt dat je een goede smaak hebt. Want, zoals ze daar ook benadrukten, er gaat niet om kleuren waarmee je voor gek loopt of zo iets; het gaat erom dat je er in sommige kleuren beter uitziet dan in andere, en daar kun je dus rekening mee houden. In dit geval hielden ze steeds nieuwe stroken met lappen onder mijn hoofd, die me steeds wat frisser en vlotter lieten overkomen – totdat ze opeens weer teruggingen naar die originele rij lappen. Die leken zo leuk, maar bleken wat sloom en saai te maken. Tijd voor een nieuwe garderobe dus, die gezien het maatverschil toch al nodig was.

Matthijs was natuurlijk ook jarig. Vorig jaar vond hij het zo leuk in ChimpieChamp dat hij daar nu weer heel graag naar toe wilde. Wat wij wel prima vonden, want het is erg makkelijk voor begeleidende ouders. Toch moest hij van mij minstens twee meisjes uitnodigen. Zeven drukke jongetjes leek me ook in een speeltuin wat zwaar om bij te houden. Voor Matthijs is dat geen probleem trouwens, die speelt net zo makkelijk met meisjes als met jongens en eindigde zelfs met vier meisjes en drie jongetjes. En een boel dinosaurusspullen, waar hij erg blij mee was.

Op school loopt het niet helemaal lekker dit schooljaar. We zijn dus inmiddels toch maar lid geworden van Pharos om wat gelijkgestemden uit de regio te ontmoeten om te kijken of dat voor Matthijs verschil maakt. Mijn zus merkte echt een duidelijke verbetering in het gedrag van mijn neefje nadat hij wat vaker in zo’n groepje kon zitten, dus moeten we dat maar proberen. De kennismakingsbarbeque was in ieder geval zo gezellig dat we Matthijs gelijk hebben opgegeven voor hun kinderkamp komende maand.

Een nieuw jaar geeft ook andere veranderingen. Matthijs mocht bij de scouting overvliegen naar de welpen en zit nu dus bij de ‘grotere jongens’. Daniël mocht beginnen bij de bevers en lijkt het daar erg naar zijn zin te hebben. Als hij wil blijven wordt hij 5 november officieel toegelaten, met een kleine ceremonie.

Verder heb ik Matthijs vorig jaar opgegeven voor dingen die middels een ‘sportpaspoort’ werden aangeboden. Hij mocht maximaal 6 dingen kiezen uit een lange lijst met sporten, en die mocht hij voor een paar euro vier keer uitproberen om te kijken of het leuk was. Matthijs mag van mij met zwemles stoppen als hij zijn B-diploma heeft. Dan kan hij goed genoeg zwemmen en een echte waterrat zal het toch niet worden. Maar dan mag hij dus een andere sport kiezen om te gaan doen en dit is een mooie manier om te kijken wat er nog meer is naast het obligate voetbal en judo.

Deze maand was wel gelijk druk, want hij mocht met drie verschillende dingen beginnen (naast zwemmen, gym en scouting) dus ik ben voor mijn gevoel alleen maar aan het heen en weer reizen met de kinderen. Alles voor het goede doel, al ben ik er wel uitermate trots op dat het me zelfs lukte in de week dat Tim in een hotel zat vanwege een cursus op zijn werk. Het weekend daarna was ik wel uitgevoerd natuurlijk, maar dat trekt wel weer bij.

Het eerste uitprobeersel was ‘clipdance’. Matthijs danst graag en voor breakdance was hij nog een jaartje te jong. Dit bleek na aankomst echter alleen door meisjes te worden gedaan. Er kwam nog één ander jongetje kijken maar die schrok zo van de enorme hoeveelheid meisjes dat hij verder niet meer is teruggeweest. Dan ben ik wel trots op Matthijs die gewoon besluit dat hij het leuk vindt en lekker meedoet – tot de hoofddoekjes act bij de uitvoering van les 4 aan toe. Maar het zal toch niet de sport worden die hij gaat doen denk ik.

Daarna mocht hij bij Taekwondo gaan kijken. Ik had een stille hoop dat de discipline en concentratie goed voor hem zouden zijn, maar dan moet je denk ik wat ouder zijn. De club beviel wel heel goed, met een strenge pittige jonge dame die lesgaf en een hele vriendelijke behulpzame atmosfeer. Maar Matthijs ging net te vaak zelf Taekwondo-en bij zijn broertjes en klasgenootjes, dus ook dit zal niet zijn nieuwe sport worden.

De laatste club die hij deze maand uit kon proberen was de schaakclub. Op zich beviel dat wel, maar deze club was op de avond dat ik bijna altijd mijn basketball wedstrijden heb, terwijl hij met de auto gehaald en gebracht moet worden. Dat is dus niet heel handig. Als hij heel graag wil kunnen we een schaakclub zoeken die op een andere avond speelt, maar het zou ook best kunnen dat hij liever iets fysieks zoekt om zwemmen te vervangen.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *