Een nat uitje

Ik heb een tijdje terug een hamertje-tik spel gekocht voor Falco, omdat hij dat op de peuterspeelzaal zo leuk vindt. Dat is een groot succes. Omdat er allerlei vormpjes in zitten maakt hij er echt tekeningen mee, boten en zwemmers en de zon. Het poppetje hiernaast is een vogelverschrikker, met een maan én een zon.

Als er een camera tevoorschijn komt wil Falco ook wel graag op de foto. En dan begint hij als een dolle allerlei gekke bekken te trekken. Waar hij verschrikkelijk hard om moet lachen als hij ze naderhand op de camera of op de computer ziet. Hij houdt helemaal van gek doen trouwens. Op een gegeven moment hoorden we hem ook zeggen “Abracadabra…… Monster!” en toen kwam hij aan met de handschoenen van Matthijs en de gympen van Daniël – een schoen aan de voet en eentje aan de hand, en hetzelfde voor de handschoenen. “Ik ben een monster!!!!”, gromt hij dan overtuigend.

Matthijs kan de broertjes ook leuk bezig houden. Hij kan nu goed lezen, dus hij leest zijn kleine broertjes ook regelmatig voor. Vooral Daniël zit dan aan zijn lippen gekluisterd.

Een dame op het pleintje waar we wonen had Daniël een catalogus van Intertoys gegeven. Daar was hij enorm verguld mee: Hij bewaarde hem zelfs een tijd onder zijn matras, zodat zijn broers hem niet af konden pakken. Ergens in de tweede week besloot hij wat actie op te ondernemen. Hij vroeg een schaar en begon plaatjes uit te knippen. Alleen maar playstations, computers, gameboys en laptops dus we hebben duidelijk een verkeerd voorbeeld gegeven. “Alvast voor sinterklaas, mam. Dus het geeft niet dat het duur is; jij hoeft het niet te kopen”. Sinterklaas??? Het is verdorie begin oktober…

Matthijs is deze maand ook op kamp geweest met Pharos. School gaat op het moment erg slecht, dus we waren bezorgd of het wel goed zou gaan. Maar de omgeving was alvast prachtig. Ik kende het niet, maar vlak buiten Haarlem heb je Fort Penningsveer. Een oude bunker, met veel ruimte eromheen en in een soort schiereilandconstructie. Heerlijk om te spelen en rond te razen. Gelukkig ging het kamp ook goed verder. Hij heeft zich op een paar kleinere incidentjes goed gedragen en is helemaal verslaafd aan Monopoly teruggekomen. In November is er weer een kamp en Matthijs wil wel weer graag mee.

Op school gaat het helemaal de verkeerde kant op. Er zitten vier drukke jongetjes in de klas (inclusief Matthijs) die elkaar nog eens versterken in het lastige gedrag. Matthijs zit in een negatieve spiraal van straf en naar gedrag, die we met het gewone stickersysteem niet kunnen doorbreken. Mijn indruk is dat ze op school in de nieuwe klas ook minder goed rekening houden met Matthijs. Het structureren, goed aanbieden en op niveau bezig houden schiet er volgens mij wat bij in, wat de frustraties bij Matthijs groot maakt. De juf lijkt het ook erg moeilijk te hebben met drukke ongezeggelijke jochies, dus die heeft haar handen daar meer dan vol aan en snapt niet waarom ze niet gewoon net als de rest van de klas de regels kunnen volgen.

School hoopt dat de speltherapie die volgende maand begint wonderen zal verrichten. Ik heb ze verteld dat het hopelijk wel verschil zal maken, omdat hij betere handvatten krijgt om met frustraties en impulsen om te gaan, wat meer controle krijgt en wat beter snapt hoe hij leuk met de andere kinderen kan blijven omgaan. Maar als zijn frustraties niet minder worden blijft hij lastig dus ze zullen toch ook aan hun eigen kant moeten gaan verbeteren. Aan het eind van de maand hebben we besloten dat school de psychologe van de schoolbegeleidingsdienst er maar weer bij gaat halen.

Wat wel leuk was op school: de kinderboekenweek had magie als thema, en de school werd een dagje toveracademie. Alle kinderen mochten verkleed komen en allerlei magische dingen doen. Aan verkleedkleren hebben we nooit gebrek hier, dus de heren waren helemaal in stijl.

In het kader van het sportpaspoort mocht Matthijs deze maand ook beginnen met proeflessen schaatsen. De dag van de eerste les was een slechte schooldag geweest en Matthijs had een enorm slecht humeur en was heel erg kwaad en onbereikbaar. Aangezien ik niet wilde dat hij zo naar schaatsles zou gaan heb ik een heel serieus gesprek met hem gehad. Ik stelde voor dat hij de schaatsles zou laten zitten, omdat het heel moeilijk zou zijn voor hem om de knop echt goed om te zetten. Na een snelle belofte dat hij het wel goed zou doen heb ik hem duidelijk gemaakt dat hij dat niet zo snel moest beloven. Want door te zeggen dat hij wel zou gaan zou hij de verantwoordelijkheid op zich nemen om zich goed te gedragen en zijn slechte humeur van zich af te zetten, en dat was heel moeilijk. Daar moest hij wat langer over nadenken, maar hij besloot toch dat hij naar les wilde.

Bij de schaatsbaan aangekomen ontdekte ik dat ik de verplichte handschoenen vergeten was mee te nemen. Die zaten in de zak van mijn jas, en omdat het een warme dag was geworden had ik mijn jas thuisgelaten. Ik gaf Matthijs zijn sportpaspoort en geld om schaatsen te huren, vertelde dat dat volgens mijn inlichtingen na de kassa rechts was maar dat ik er ook nog nooit geweest was, en liet hem alleen naar binnen gaan. Op de fiets naar huis racen (gelukkig alleen met Falco, Daniël speelde bij een vriendje), handschoenen halen en weer terugracen. Waar ik Matthijs keurig in de verhuurruimte vond, waar hij net schaatsen in de goede maat had gehuurd die hij nu aan het aantrekken was. Apetrots was ik, juist ook omdat hij zo’n enorm lastige dag gehad had tot dan toe. Op les deed hij ook enorm zijn best en dan vind ik het hartverscheurend dat dat brave verantwoordelijke mannetje zo onbekend raakt op school. Hopelijk kunnen we dat snel verbeteren.

Het weer in oktober was prachtig. Behalve de drie eerste dagen van de herfstvakantie, toen heeft het flink geregend. Helaas waren dat net de drie dagen dat we een huisje gehuurd hadden in slagharen, om nog even lekker vakantie te vieren. Dat was dus even slikken, ook al omdat de paden in het park voor een groot deel in dikke blubber waren veranderd, wat het rondleiden van de pony tot een hachelijke onderneming maakte.

De pony vonden de kinderen echter geweldig, bij de patat ‘s avonds kregen ze een indianentooi, het huisje was leuk en gezellig, toen het echt goot konden we naar het zwembadje op het terrein dus daar hebben ze ook van genoten. ‘s Avonds trad er ook nog een clown op waar ze heel hard om hebben gelachen. En de laatste dag, toen we naar het attractiepark gingen, bleef het keurig de hele dag droog. Als vakantie was het dus toch nog goed geslaagd.

Ter afsluiting nog een grappige anecdote: Matthijs wist niet zeker of hij het leuk zou vinden om een spreekbeurt te houden. Hij vertelt wel graag, maar een hele klas vol kinderen is toch wat angstwekkender dan een groepje van drie volwassenen. Ik probeerde hem enthousiaster te maken door hem erop te wijzen dat hij wel mocht praten over iets dat hij leuk vond. Vulkanen, of de ruimte, of dinosauriërs. “Oh ja mamma, dan kan ik ze vertellen hoe de vissen dinosauriërs maakten!” Op mijn verbaasde blik verduidelijkte hij: “De vissen zwommen heel lang geleden steeds dichter bij land. Hun babies kwamen zelfs aan land. En die babies kregen babies die lucht konden ademen. En die kregen babies die *ploeps* voeten hadden. En sommige van die babies gingen vlees eten en die werden later de Tyrannosaurus Rex. Maar dat duurde heel lang hoor, wel honderd jaar!”

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *