Mijn eerste con (ventie)

November begon met een weekendje op bezoek bij grandma in Brussel, die na een aantal maanden eindelijk weer terug was uit Engeland.

Datzelfde weekend werd Daniel officieel bever, met de bijbehorende outfit en zijn handafdruk op de muur van het clubhuis.

Matthijs is begonnen met speltherapie en de therapeute zal ons begin december vertellen wat ze van hem denkt en wat voor plan van aanpak ze voorstelt. Matthijs vertelde dat zijn grootste probleem is dat hij te sterk is. Toen ze zei dat dat niet als een probleem klonk legde hij uit dat hij dan met bijvoorbeeld tikkertje spelen een tik wil geven, maar dat het een duw wordt waardoor hij zonder dat hij het wil andere kinderen pijn doet. Wat ook een manier is om te beschrijven dat je wat onbesuisd bent en moeite hebt je in te houden.

Op school hadden ze de psychologe van de schoolbegeleidingsdienst uitgenodigd om haar visie te geven op het feit dat het gedrag van Matthijs niet verbeterd. Aangezien ik het vermoeden had dat er in de klas nauwelijks aandacht en tijd was voor de structuurmethodes die ze aan had bevolen in haar rapport hoopte ik op wat bijstand van haar om de leraren het belang daarvan duidelijk te maken. Wie schetste echter mijn verbazing toen ze (zonder verdere observaties of contact met Matthijs) de stelling deponeerde dat hij dan misschien toch een gedragsstoornis had en misschien wel cognitief overvraagd werd. De test die hij heeft gehad kon immers alleen een ontwikkelingsvoorsprong meten; pas met 8 kun je een betrouwbare intelligentietest uitvoeren. Dat worden dus nog spannende tijden op school, de komende maanden. Wordt vervolgd in december…

Ondertussen moeten we deze maand ook een paar keer naar Leiderdorp, naar het ziekenhuis waar de nieuwe specialist voor Daniël werkt. Half december is de operatie en daar hebben ze vooraf informatie en testjes voor nodig. Ze moesten ook bloed prikken en best wel een paar buisjes – dus dat moest uit een ader worden gehaald. Ik had een knoert van een zuurstok gehaald waar ik mee voor Daniëls ogen zwaaide, maar de dikke naald werd er niet door goedgemaakt helaas. Het is echter zo’n vreselijk dapper ventje als het moet. Hij kroop zacht jammerend bijna IN me, maar bleef zijn arm braaf uitgestrekt houden voor de verpleegkundige.

Sint Maarten was natuurlijk ook weer traditioneel op de 11e van de 11e. Falco had het basisliedje ook geleerd op de peuterspeelzaal en zong dat overal uit volle borst mee – ongeacht welk liedje de andere kinderen zongen. Hij dreef Daniël tot wanhoop door ook heel consistent te zingen “de koeien hebben staarten, de muisjes hebben rokjes aan” te zingen in plaats van het correcte (maar zeer onlogische) “de meisjes hebben rokjes aan”. Daniël heeft dingen graag ordelijk en volgens de vastgestelde regels. De volle zak snoep die ze op hebben gehaald maakte gelukkig een einde aan de ruzies. Voor dit jaar in ieder geval.

Het daaropvolgende weekend incasseerde ik mijn verjaarscadeautje en ging ik met een mede-fan naar een science fiction conventie in Londen. Die ging over mijn favoriete serie, Firefly, en de daarvan gemaakte film “Serenity”. Wij kenden elkaar al jaren, maar alleen via usenet. Drie dagen samen was dus spannend, maar gelukkig ging het enorm goed en hebben we heerlijk kunnen genieten van onze helden.

Dat weekend kwam ook Sinterklaas aan in Nederland, dus waren er deze maand allerlei Pieten activiteiten op school en bij scouting. De kinderen mochten ook hun schoen weer zetten, waarbij we veel moeite hadden om Falco ervan te overtuigen dat Sint Maarten liedjes niet bij de schoorsteen voor die andere Sint gezongen moeten worden.

Eind van de maand vierde Tim zijn verjaardag weer. Altijd gezellig om mensen weer eens te zien waar moeizaam contact mee houden nu we allemaal midden in de kleine kinderen zitten.

Maar wel druk allemaal dus. Daar komt nog bij dat we het dak aan de binnenkant laten isoleren en afwerken waardoor de zolder een grote verbouwingspuinhoop is. En we gebruiken die nogal intensief aangezien de oudste twee er slapen en alle was daar wordt verwerkt. Even behelpen dus, met grote stapels troep overal.

We hebben gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om ons kantoor wat handiger in te richten. Op de langere termijn een hele goede zaak, maar deze maand was al met al dus wel wat overvol. Waardoor ik in alle drukte heel dom de foto’s van november van de computer heb gewist. Deze maand dus nauwelijks foto’s. Om het goed te maken heb ik wel drie filmpjes over de gebeurtenissen van deze maand: er moet immers wel vastgelegd worden wat er is gebeurt. Voor als we straks in de puberteit van de jongens behoefte hebben aan een terugblik naar toen ze nog zo klein en schattig waren 🙂

Deze maand was ook weer theatervoorstelling op school en mochten de kinders zich weer uitleven op het podium. Naast mijn frustratie over de school doen ze ook veel leuke dingen met de kinderen en gelukkig gaan ze meestal ook nog graag naar school.

Op een vrijdag (als Tim de kinderen naar school brengt) klaagt Falco dat hij ook naar school wil. Tim zegt dat hij nog niet groot genoeg is. Falco spant al zijn spieren aan, kijkt even krampachtig geconcentreerd terwijl hij dat doet, en zegt dan “Nu ben ik groot, Pappa”.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *