Daniels vierde operatie

Vlak voor pakjesavond waren er natuurlijk weer verkleedpartijen op school en clubs. Van een oude glitterbroek en wat lapjes die ik nog had heb ik snel een pietenoutfitje gemaakt en de andere dingen hadden we nog. Het is de moeite wel waard, want ze zijn echt gek op verkleden. Op scouting waren Matthijs en Daniël zelfs de enige die verkleerd op kwamen dagen, maar daarom mochten ze de Sint en de ‘echte’ pieten helpen dus dat vonden ze helemaal prachtig.

Sinterklaas-avond werd zoals gewoonlijk met schandalig veel cadeau’s gevierd. De kinderen konden hun geluk niet op en waren verbaasd over hoe goed Sint toch weet wat ze willen hebben. Ieder kind had een kort gedichtje wat braaf door Matthijs voor werd gelezen en Matthijs heeft nog dagenlang aan allerlei mensen verteld hoe knap het was dat de luisterPiet wist dat hij zijn lievelingsknuffel op kamp was kwijtgeraakt.

Bij de meeste mensen met kinderen betekenen deze spannende dagen dat er ‘s nachts wel weer eens in bed geplast wordt. Wij hebben het tegendeel want Matthijs is nu helemaal droog ‘s nachts. Dat is dus in een paar weken gebeurd na jarenlang MET luier geen nacht droog te zijn gebleven. De dokter had gezegd dat tot een jaar of 8 normaal was, dus hij had nog een paar maanden speling ook.

19 December werd Daniël weer aan zijn oor geopereerd. Omdat het een nieuwe specialist was die niet wist wat hij zou aantreffen was het een spannende operatie.

Soms wilde ik dat ik een ‘gevoelsplaatje’ kon maken, zoals je ook een foto van iets visueels kan maken. Dan kon ik hem misschien duidelijk maken hoe verschrikkelijk hartbrekend trots ik op hem ben zoals hij dapper probeert om er het beste van te maken. Geen huilen, geen zeuren, geen onredelijke eisen… alleen een hartgrondig “Ik haat ziekenhuizen” en een “wil je de dokter vragen of hij nu niet meer hoeft te opereren?”.

Hij ging braaf op de brancard liggen in de operatiekamer, plakte zijn eigen stickers op zijn borst en deed zelf het klemmetje om zijn vinger, om vervolgens rustig in het masker te blijven ademen zodat hij onder narcose kwam. Toen kwam denk ik de onderdrukte spanning vrij, want hij was net weggezakt toen hij echt begon te vechten tegen het masker en de operatiestaf. Dat duurde nog een minuut of twee, waarna hij nog een laag dieper in slaap zakte en ze konden beginnen.

De operatie duurde ruim anderhalf uur, wat qua tijd meeviel. Daniël werd helaas met heel veel pijn wakker dus ik heb wel 10 minuten met een echt heel hard huilend jongetje op schoot gezeten in de uitslaapkamer. Toen begon de zetpil gelukkig te werken en doezelde hij weer wat in. Na een half uurtje slaap was hij zo opgeknapt dat hij terug op de afdeling een ijsje mocht en warempel al weer behoorlijk praats begon te hebben. Tegen de planning in hoefde hij dus niet te blijven slapen en mochten we begin van de avond al naar huis.

Het resultaat van de operatie was niet zo goed als we hadden gehoopt, maar ook niet zo slecht als we hadden gevreesd. Er zat in ieder geval niets in de botten en de schedel. Dat is goed, want daar is het heel moeilijk te verwijderen.De specialist denkt dat alle ontstekingshaarden nu echt weggehaald zijn. Mocht er nog niets terug komen dan kan dat ook alleen vlak bij de ingang van het oor zijn, waar hij het meteen ziet en er iets aan kan doen. Bij grote pech moet er over een jaar of vier weer een opknap operatie plaatsvinden, maar als het oor rustig blijft hoeft dat niet en houdt Daniël dus ook het scheidingswandje tussen zijn binnenoor en zijn middenoor.

De reconstructie van het gehoorbeentje waar we op hadden gehoopt is echter niet gelukt. Zijn gehoor blijft dus heel slecht aan die kant. Voor hij een jaar of 10, 11, 12 is heeft een reconstructie-poging geen nut, dus we moeten komend jaar bespreken of een tijdelijk gehoorapparaat een goed idee is.

Op dag drie had Daniël zelfs al meegedaan aan het kerstdiner op school. Na een middag hard prikken om voor Matthijs en Daniël fruitspiesjes te maken als bijdrage aan het diner werden de jongetjes opgedoft afgeleverd en hebben ze het erg naar hun zin gehad. Maar na afloop was Daniel wel heel erg moe geworden, de narcose hakt er toch in bij zo’n uk. Na een dag of vijf was hij echter weer zo goed als nieuw en had hij zelfs nauwelijks meer vermoeidheidsklachten, dus zijn kerst heeft er niet onder geleden.

Traditiegetrouw komt mijn hele familie bij ons eten eerste kerstdag. We vieren het ‘op zijn Engels’ en eten dus om een uur of drie ‘s middags; kalkoen, spruitjes met kastanjes, aardappels uit de oven en trifle toe, aangevuld met de extra gerechtjes die we dat jaar uitzoeken.

Dit jaar was wat chaotischer dan normaal. We hadden zelf al wat minder gekookt en voorbereid vanwege alle extra drukte met Matthijs en Daniël. Mijn moeder bleek zich te slecht te voelen om te rijden (vorige maand is ontdekt dat haar schildklier te snel werkt en het duurt een paar weken voor de voorraad schildklier hormoon in je lichaam opgebruikt is en de klachten verminderen). Die moest dus gehaald en gebracht worden. Haar vriend was ook ziek geworden en zat bij zijn eigen kinderen. Mijn broer was vergeten dat het ‘s middags al was en kwam tegen zessen langs. Het is maar goed dat we allemaal makkelijk en flexibel zijn, want we hebben desondanks erg genoten allemaal.

De jongens hadden van hun Engelse grootmoeder een dusdanig geldbedrag gekregen dat we ze alledrie van een spelcomputer konden voorzien. De rest van de maand hebben we ze nauwelijks meer gezien. Zelfs toen het vlak na kerst ging sneeuwen hebben ze maar beperkt buiten gespeeld. Genoeg voor rode wangetjes, maar geen halfbevroren jongetjes dus ik vond het niet heel erg.

De laatste dagen van 2005 hadden Tim en ik een soort minivakantie voor onszelf ingepland door twee hele dagen babysit te regelen. Heerlijk voor de jochies want die zijn dol op Emmy (de vaste oppas) en zien haar minder vaak omdat ze in Deventer is gaan studeren. En heerlijk voor ons om even lekker met zijn 2-en te zijn.

We hebben één dag gewinkeld in Amsterdam. Een nieuwe handtas van mijn favoriete ontwerpster, een pak nieuwe kleren, een pak nieuwe boeken en daarna uit eten bij de Mexicaan. Heerlijk! De tweede dag hebben we ons door de mini-sneeuwstorm die over Nederland trok niet laten weerhouden en zijn we uitgebreid naar de sauna geweest. Lopend, dat wel, wat weer een hele aparte ervaring was in de steeds witter wordende wereld.

Oud en Nieuw hebben we hier op ons eigen pleintje gevierd, dit keer met een eigen pakketje vuurwerk. We hebben de jongens alledrie wakker gemaakt tegen 12 uur en ze hebben ook alledrie genoten van het vuurwerk en de sterretjes. Falco vond het om kwart over 12 wel genoeg en wilde weer naar bed om te slapen, met de andere twee hebben we in de buurt nog even wat rondgelopen om iedereen gelukkig nieuwjaar te wensen en nog wat vuurwerk te bekijken.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *