Bournemouth

De eerste week van mei zijn we naar Engeland geweest, naar Bournemouth. Eigenlijk zouden we daarvandaan doorrijden naar Cornwall, naar Tims familie die daar in hun tweede huisje zat. Maar die waren net de week ervoor teruggegaan naar België, dus hebben we maar een appartementje in Bournemouth gehuurd. Zonde om de vliegtickets niet te gebruiken immers, en bovendien zouden de jochies voor het eerst gaan vliegen en daar hadden ze zich ook op verheugd.

Bournemouth bleek enorm leuk te zijn. Prachtige parken, mooi strand met ouderwetse pier, modern winkelcentrum – en dat allemaal op loopafstand van ons appartementje. Het appartementje zelf was van alle moderne gemakken voorzien en keek uit op een stel bomen waar aldoor eekhoorntjes in aan het spelen waren.

We hebben in die korte week alle soorten voorjaarsweer gehad, inclusief twee prachtige stranddagen, dus we mogen zeker niet klagen. De ene dag dat het echt regende hebben we ons uitermate goed vermaakt in het oceanium daar en we zijn aan een hele reeks van andere attracties niet eens toegekomen.

Door de variëteit aan weer stonden er ook wat onbekende bomen in de parken. Waarop Daniël dus stomverbaasd aan zijn vader vroeg waarom die ene boom allemaal veren had (zie fotootje).

Het was al met al dus een bijzonder fijne vakantie waar iedereen echt van heeft genoten. Vreemd genoeg dacht ik bij het maken van het filmpje dat we naar Brighton waren geweest, dus vandaar dat daar de verkeerde namen worden genoemd. Drukdrukdruk op het moment, en een beetje chaotisch in mijn hoofd. Ben deze maand ook begonnen met schildklierhormoon slikken (als laatste van de familie) dus ik hoop dat dat gaat helpen.

Terug op school moet Daniel nog trakteren voor zijn zesde verjaardag. Dat zou hij natuurlijk eigenlijk vlak voor de vakantie doen, maar toen waren de juffies ziek dus hadden we het maar over de vakantie heen getild. Hij tracteerde op bellenblaas, dus bederven kon het verder niet.

Natuurlijk werd ook moederdag weer voluit gevierd. Falco had een prachtige bloem gemaakt, Daniël een papiermaché spaarvarkentje en Matthijs een mooi gedicht. Matthijs had op scouting ook nog een soort ‘mindmap’ gemaakt – alle dingen waar je aan denkt als je aan je moeder denkt. Dat vond ik een heel leuk en origineel idee, en het resultaat vond ik ook grappig om te lezen. Hij heeft ook een mooi handschrift vind ik, dat hebben ze hem bij school goed aangeleerd.

Het weekend daarna hebben we eindelijk weer eens in Drente gelogeerd, bij mijn tante en oom. Ik heb begin deze maand een oude familiefilm op dvd laten zetten en daar stond dus ook mijn vader (de broer van die tante) op. De film was uit 1970 en mijn vader is in 1975 gestorven, dus dat was heel vreemd. Mooi en verdrietig tegelijk, je wordt er ook weemoedig en melancholisch van als je iedereen weer zo jong rond ziet huppelen. Al die nostalgie bracht ons ertoe ook hun oude fotoalbums eens goed door te snuffelen en nu heb ik nog wel een lading extra foto’s om te scannen en in de filmpjes op te nemen. Allemaal voorouders, overgrootmoeders en betovergrootmoeders en grootouders als klein kind. Daar ben ik voorlopig dus nog wel even zoet mee.

De kinderen genieten daar gewoon van het buiten zijn. De prachtige grote tuin, de bossen eromheen met veldjes met paarden, wandelen door tussen de dennen en door de velden: Heerlijk.

Daarnaast is het altijd heel gezellig, maken we muziek met zijn allen en kunnen we even gek doen. Daniel raakte wel een beetje door het dolle heen, en gooide spontaan een losliggende lamp in de vissenvijver. Omdat die lampen het water vergiftigen moest oom Onno dus het koude water in – en kreeg Daniel enorm op zijn falie. Maar dat was eigenlijk het enige incidentje in een lekker bijkom-weekend.

Na het weekend in Drente was ik vooral blij dat de jongetjes geen wondjes in hun gezicht hadden opgelopen bij het struinen in de bossen. De dinsdag erna zou namelijk de schoolfotograaf komen en ik had aangegeven dat ik ook een foto van alledrie zou willen hebben (met Falco erbij dus).

Helaas werd ik maandag gebeld door school, dat Daniel toch wel erg moe en huilerig was. Toen ik hem kwam halen was zijn klas buiten aan het spelen maar juf vertelde dat Daniel liever warm binnen was gebleven. We gingen hem ophalen en vonden hem braaf aan zijn tafeltje, met het hoofd op de armen – diep in slaap.

Hij klaagde over hoofdpijn, en had flinke hoge koorts. Op de bank televisie kijken was niet eens aantrekkelijk meer, hij wilde echt alleen naar zijn eigen bed.

Tegen zes uur had ook Matthijs een flinke verhoging ontwikkeld en was alle eetlust verdwenen. Ook richting bed, dus we hadden een lange avond voor onszelf. Dachten we.

Zieke koortsige jongetjes hebben rare levendige dromen. Dus om 10 uur stond Daniel huilend naast ons, omdat hij niet meer van levende bomen die hem opaten wilde dromen. Die mocht bij ons in bed dus, al slapen we zelf dan niet meer zo goed omdat de kinderen zo onrustig bewegen ‘s nachts.

Om twee uur maakte Matthijs iedereen in huis wakker met bloedstollende kreten. Zijn oren voelden aan alsof ze steeds groter gingen worden en zouden exploderen. Een bezoekje aan de badkamer spiegel stelde hem gerust over de omvang van de desbetreffende uitsteeksels, dus toen kon ik hem weer instoppen.

Tegen vier uur herhaalde dit tafereel zich, waarna ook Matthijs aangaf dat hij bang was om weer te gaan slapen en zulke enge dromen te krijgen.

Om zes uur ging de wekker voor Tim, om zeven uur voor mij, terwijl de jochies nog koortsig maar eindelijk in slaap naast me lagen. We besloten dat Tim de school wel zou bellen dat we het vandaag niet zouden redden, ook niet naar de schoolfotograaf.

Gelukkig waren ze een dag later weer beter – maar dat was wel te laat voor de fotograaf dus. Volgend jaar beter.

Tusssendoor keek ik deze maand ook een paar oude afleveringen van de Flintstones met de kinderen – voor hen de eerste kennismaking met de serie. Bijna twee weken later komt Daniël in de auto inene uit het niets met de opmerking: “mamma; draken zijn gevaarlijker dan dinosaurussen, daarom gebruikten ze natuurlijk dinosaurussen als trapje”.

Daarom moet je nu meekijken als ouder; niet om te controleren of de inhoud wel geschikt is, dat weet je wel van dvd’s. Maar anders heb je de helft van de tijd geen flauw benul waar ze het over hebben…

De maand werd afgesloten met de traditionele buitenspeeldag. De buurtvrijwilligers hadden weer heel hard hun best gedaan, er waren heel veel leuke dingen te doen voor de kinderen. Zelfs met miezerige regen bleef het dan ook gezellig druk.

Matthijs voelde zich enorm stoer met de zonnebril die hij bij een kraampje gescoord had. Daniel en Falco lieten zich schminken. Daniel koos vrij traditioneel voor een leeuw, maar Falco maakte het de schminkdame wat moeilijker. Die wilde namelijk King Kong worden.

Al met al een hele gezellige dag, waarin ik ook de oudste twee wat meer zelf heb kunnen laten spelen. Dan merk je dat ze dat goed aankunnen, dat je er niet meer aldoor op hoeft te letten en dat geeft zowel hen als mij een stuk meer vrijheid.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *