Tim breekt zijn pols

November begon voor Tim niet bijzonder goed. Hij is al een paar maanden regelmatig op de fiets naar zijn werk aan het gaan – goed voor de conditie en daarnaast een mooie rit die grotendeels door natuurgebied gaat.

In het begin kostte het hem ruim een uur en heel veel moeite, maar dat verbeterde rap en inmiddels red hij het in 50 minuten en voelt hij zich daarna vooral vitaal en actief. Het helpt dat ze op zijn werk ook lekkere douches hebben en kastjes voor de fietsende medewerkers, zodat hij echt fris de dag kan beginnen.

Begin november dachten we dat het een goed idee zou zijn om weer eens met de trein te gaan, omdat hij vrij vroeg thuis moest zijn en er raar weer voorspeld was. Na al dat oefenen van Haarlem naar Amsterdam was de rit naar het station natuurlijk een peuleschilletje. Maar helaas waren ze met wegwerkzaamheden bezig geweest en lag er nog allerlei gravel op het fietspad – precies op de plaats waar Tim met veel vaart te bocht om wilde gaan.

De ervaren fietser snapt het al; weggegeleden fiets en een harde landing voor de fietser. Jas kapot, pak kapot, en een paar flink bloedende wonden in combinatie met twee pijnlijke polsen. In een soort shock besloot Tim om toch maar door te gaan naar zijn werk, waar bezorgde collegae hem meesleepten naar de bedrijfarts. Die trouwens meer gewend was aan RSI dan aan bloedende wonden, maar in ieder geval werd alles schoongemaakt en afgedekt.

Tegen twaalven belde hij toch mij maar op, dat hij naar huis kwam omdat zijn pols steeds meer pijn ging doen. Via de dokter kwamen we (niet geheel onverwacht) bij de röntgenafdeling van het nieuwe ziekenhuis in Haarlem-Noord uit, waar geconcludeerd werd dat de pols toch echt gebroken was. Een week of vijf in het gips dus…

Toen de ergste pijn weg was concludeerde Tim dat het een essentiële ervaring voor zijn inburgering was – en concludeerde ik dat een echtgenoot met gips vooral betekent dat veel taken op mij neer zullen komen de komende weken. En ik *ben* al ingeburgerd…

Verder kent November de vaste hoogtepunten: zingen voor snoep op Sint Maarten en daarna een heel scala aan activiteiten rondom Sinterklaas. Falco haalde de boel ook een beetje door elkaar, dus toen we op de avond van sint Maarten wilde gaan zingen had hij voor de zekerheid alvast een schoen klaar gezet met iets erin.

Het weekend van de intocht van de Sint had Falco de logeerbeer van de klas net mee, (alle kinderen krijgen die een weekend en beschrijven alles wat ze doen) dus die moest natuurlijk mee. Uiteindelijk hebben ze de sint zelfs een hand gegeven, dus beer bofte zeer!

Falco zijn eerste groep1 verjaardagsfeestje, van zijn grote vriend Tessel. Hij mocht als ridder en was beretrots.

Matthijs had ondertussen ook zijn eerste basketball toernooi. Ze verloren natuurlijk, want ze konden allemaal nog niet zoveel, maar hebben *wel* punten gemaakt dus ik was alweer erg trots. En Matthijs is voorlopig vast van plan om een hele goede basketballer te worden – waar zijn moeder natuurlijk helemaal niets op tegen heeft.

Eind November kregen Daniel en Matthijs alletwee hun eerste rapport mee – en we zijn reuze trots op alletwee. Matthijs had waarempel ook allemaal ruime voldoendes voor werkhouding en sociaal gedrag, wat we hiervoor wel heel anders hebben gezien. Daniël scoorde alleen een onvoldoende voor werkhouding en deed het dus ook goed.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *