Daniel wordt voor de 5e keer geopereerd

Zoals ieder jaar begonnen we ook 2007 met een frisse wandeling langs het strand. Er was veel wind, dus de restjes oliebollen en champagne werden fluks het lijf uitgeblazen. De kinderen genoten van de wilde schuimkoppen – en dit jaar hebben we alleen droge broeken en sokken aan hoeven te trekken. Er zit vooruitgang in dus, en het was zo gemeen koud met de wind en de natte kleren dat ik hoop dat ze het volgend jaar misschien wel helemaal droog houden.

De eerste week was nog vakantie en Falco logeerde bij een vriendje in Amsterdam. Toen ik hem weer ging ophalen wilde Daniël weten of het leuk geweest was, en na het enthousiaste ja van Falco wat er dan gebeurd was om het zo leuk te maken. Hij had wel 1000 snoepjes gegeten, vertelde Falco voldaan. “Dat kan niet”, reageerde Daniël verontwaardigd. “Je moet af-en-toe wat gezonds eten, om geen gaatjes te krijgen en als je 1000 snoepjes eet kun je niets anders eten, en dan vallen al je tanden uit je mond.” Waarop Falco ongeïnteresseerd antwoordde: “Dan koopt mamma toch weer nieuwe”.
“Maar dat is niet leuk, want dan moet je steeds je tanden in een klein glaasje water naast je bed leggen”
“Dan groei ik weer grote mensen tanden”
“Dan KAN niet, je groeit maar één keer echte tanden”.

Daar moest Falco even over nadenken, dus het bleef een paar minuten stil in de auto. Ik was al blij verrast dat Daniels verhaal zo’n impact had gehad en hoopte dat Falco de waarschuwing ter harte zou nemen. Dus toen hij daarna om aandacht vroeg begon ik al wat manieren te bedenken om Daniels verhaal te bevestigen. Maar kindergeesten maken vreemde sprongen.

“mamma, ik vind het zo jammer dat baby Jezus er niet meer is”. Verbaasd (want wij zijn niet kerks) vroeg ik hem waarom hij dat zo jammer vond. “nu, dan kon ik zijn pappa zijn”. Wat hij er dan mee wilde doen, vroeg ik vervolgens geïntrigeerd. “Dan ga ik hem zeggen dat hij niet mag schreeuwen. En dan ga ik zeggen dat hij niet mag schoppen. En dat ga ik zeggen dat hij niet mag slaan”. Blijkbaar is dat een aantrekkelijk vooruitzicht, want Daniel begon te vertellen dat hij ook wel een baby Jezus wilde hebben. “Maar eerst krijgt Matthijs hem, want die is de oudste”!

Later die week eindigde ik ‘s avonds met Daniël bij de eerste hulp omdat Matthijs per ongeluk een vinger in zijn oog had gestoken en dat deed 6 uur later nog steeds heel veel pijn. Gelukkig bleek de schade minimaal dus kwam hij er met een dagje pleister en zalf af.

De tweede week was zwaarder voor Daniël, want toen moest hij voor de vijfde keer geopereerd worden aan zijn oor. Hij had hardnekkige ontstekingen die nauwelijks reageerden op de antibiotica en ze zijn uiteindelijk bijna drie uur bezig geweest met hem. Helaas moesten ze toch het binnenwandje van zijn oor weghalen, want de volgende ontstekingen zaten er al weer aan te komen dus anders had hij ieder jaar voorlopig onder het mes gemoeten. Nu hopen we dat hij er voor de komende jaren van af is. Als hij zijn eerste groeispurt gehad heeft wordt er nog steeds gekeken of er met donorbotjes iets hersteld kan worden, maar zijn gehoor zal altijd slechter blijven in dat oor en door het ontbrekende wandje zal hij nu ook iedere paar jaar langs de arts moeten om het oor schoon te laten maken. Dat kan het namelijk in principe niet mee zelf, al is Daniël nog zo jong dat we hopen dat zijn lichaam het voor een deel toch zelf zal gaan doen.

Na de operatie werd hij weer heel erg boos wakker. “Rotdoktoren” en “Rotziekenhuizen” wilde hij nooit meer zien en de grote tulband van verband wilde hij er gelijk afrukken. Na een uurtje kalmeerde hij en toen hij had gegeten ging het gelukkig snel beter. Hij mocht ‘s middags ook weer naar huis en de volgende dag terugkomen om de tulband te laten verwijderen. In plaats daarvan kreeg hij een grote witte pleister om het binnenste van zijn oor te beschermen. De grote wond aan de buitenkant, waar ze het oor lossnijden en openklappen, was gehecht en is veel minder kwetsbaar.

Omdat Daniël bang was voor gek te lopen en niet goed naar school durfde liet ik Tim een stoere piratenvlag op de pleister tekenen en hij was gelijk de held van de klas. Mijn held was hij al, omdat hij bij dit soort dingen laat merken dat hij het niet leuk vindt, maar toch heel goed meewerkt omdat hij weet dat het toch moet gebeuren. Twee weken na de operatie moest bijvoorbeeld de tampon uit zijn oor worden gehaald. Een lange sliert watten, deels vast aan de wand van het oor, die langs het pijnlijke binnenoor naar buiten moesten worden getrokken. De arts zei dat hij volwassen kerels daarbij in tranen had gehad, maar Daniël zei alleen hard ‘auauau’ en breef verder braaf stil liggen.

Daniël is erg visueel ingesteld en ik mag al tijden lang geen kleren voor hem uitzoeken omdat hij zelf wil bepalen wat hij aan vindt en welke kleuren bij elkaar moeten. Een echte beelddenker, die alles in plaatjes en kleuren beschrijft. Dat kan tot vreemde opmerkingen leiden merkte ik toen hij in het ziekenhuis aan de receptioniste vertelde over zijn mooie watermonsters (een soort waterdraken die hij tekent). Hij vertelde dat al zijn klasgenoten er een van hem willen hebben. Ook Nina, waar hij al ruim een jaar verliefd op is en die meestal ook verliefd is op hem. Maar ze hadden ruzie gehad, dus ze kreeg er alleen maar één als ze weer verliefd op hem werd.

Vertrouwelijk vertelde daarna hij dat HIJ wel heel snel boos werd, maar dat Nina NOG sneller boos werd en dat hij dat niet zo leuk vond. Toen de toehoordster suggereerde dat hij dan misschien verliefd moest worden op een ander aarzelde hij even. “Waarom E niet?” suggereerde ik behulpzaam. “Dat wil E. niet.” “En L. dan? Dat is toch ook een leuke meid?”. “Nee mamma, want die is bruin. En bruin vind ik niet zo’n mooie kleur, die past niet bij me. Dus L. is wel een vriend, maar ik wil er niet verliefd op worden”. Het klinkt zo politiek incorrect dat ik eigenlijk wilde verbeteren – maar bij Daniël is het echt alleen de kleur. Andere kleuren (geel, rood, zwart) zouden wel een alternatief kunnen zijn, maar dan moest hij eerst kijken welke tint het precies was.

Verder hebben we deze maand de winter in één dag moeten doen. Gemiddels genomen was het namelijk de warmste januari sinds 1706 (toen begonnen ze in ieder geval pas met registreren, dus de gemiddelde temperaturen van daarvoor weten we niet). Maar er was één dag van echte kou en zelfs sneeuw. We hadden dus besneeuwde lentebloemen, koude winterhandjes, en voor onze tuin zelfs een sneeuwpop waar Daniël een hele middag heel hard aan had gewerkt.

Op school hadden we een gesprek met Daniëls leerkrachten omdat die zich ongerust maakten. Daniël is moeilijk aan te sporen, maakt veel dingen niet af en droomt veel weg in de klas. Ze stelden zelfs dat ze zo niet konden beoordelen of hij de capaciteiten wel had om over te gaan straks, als hij de Cito toetsen ook niet af zou maken (die worden volgende maand afgenomen). Aangezien we eind November net een rapport hadden gehad met allemaal voldoende’s en ruim voldoende’s vonden we dat wat abrupt. Daarbij komt dat we weinig fiductie hebben in de CITO toetsen – die zeker op dat niveau bedoelt zijn om de school te beoordelen, niet de kinderen. Dat werd dus even ingewikkeld.

We hebben de juffen er maar weer attent op gemaakt dat Daniël door zijn oor een handicap heeft waar ze meer rekening mee moeten houden, en als hij de cito toets niet afkrijgt moet hij die misschien alleen met de Intern Begeleidster maken, net als andere kinderen die hem niet klassikaal kunnen maken. Verder hebben we besloten dat Daniël schoolwerk dat hij in de klas niet afkrijgt mee naar huis krijgt en daar afmaakt, en wilde de school hem graag laten observeren door de SchoolBegeleidingsDienst.

Gelukkig gaat het met Matthijs heel goed op het moment. Hij mag nog een keer of drie naar de speltherapeute maar geeft zelf ook al aan dat dat vooral is omdat hij het zo goed met haar kan vinden. Ook zijn juf heeft enthousiaste verhalen over hoe hard Matthijs werkt en hoe goed hij het doet op sociaal gebied. Hopen dat we met Daniël niet net zo’n ingewikkeld traject krijgen de komende twee jaar – hoewel ook dat goed te behappen is als het resultaat even goed is als bij zijn grote broer.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *