Zweten, ziek, strooien, dansen

Begin van de maand lukte het Tim en mezelf weer om een dagje sauna in te plannen. Als de babysit om een uur of twee, drie komt hebben we heerlijk een paar uur om alle stress van ons af te zweten. Een soort minivakantie is het eigenlijk. Dit keer was het extra luxe, want we besloten alletwee ook een massage te nemen. Dan voel je pas hoeveel knopen je in je spieren hebt zitten – als de masseur je eerst echt pijn doet en dan een paar minuten later precies hetzelfde doet en dan voelt het alleen maar lekker. Genieten dus. We waren niet bij onze normale sauna, want die was vol, maar in Haarlem zitten twee uitgebreide sauna’s dus gingen we iets verder weg naar sauna Ridderrode. Grappig om de verschillen te zien, en te merken hoe ‘thuis’ een sauna kan voelen ook als je er maar een paar keer per jaar komt.

Direct daarachteraan was weer een Pharoskamp. Omdat het voor kinderen vanaf zes jaar is stuurden we Daniël ook mee dit jaar, dus dat was nog wel even spannend. Maar hij had het erg naar zijn zin gehad en met veel kinderen gespeeld, terwijl Matthijs zijn eigen andere groepje had, dus dat ging erg goed. Voor herhaling vatbaar dus.

Deze maand zijn we ook weer een weekend naar Brussel geweest. Tims familie was met de kerstdagen naar Cornwall gevlogen en vorige maand pas teruggekomen. De collectie Engelse kinderboeken is weer flink uitgebreid.

De familie in Brussel houdt het huis altijd erg warm en potdicht. Daar waren de virussen die altijd wel in ons gezelgschap vertoeven erg blij mee, want de maandag na terugkomst werden Tim en ik alletwee flink ziek. Vier dagen echt de griep gehad – koorts, koppijn, pijn in al je ledematen en uitgeput raken van een toiletbezoekje. We gingen om de beurt het bed uit om iets te doen voor de kinderen en moesten daar dan gelijk een paar uur van bijkomen.

Die dinsdag hadden we wel afgesproken dat we mamma’s as zouden gaan verstrooien – en dat is een afspraak die moeilijk te verzetten is. Ik heb dus maar een hele dikke pijnstiller geslikt en heb het daar twee uur redelijk mee uitgehouden. We zijn met zijn allen naar het strand bij Noordwijk gereden, waar mamma zo dol op was. Het weer werkte goed mee, want het was de enige droge dag tijdens onze ziekte en er was zelfs af-en-toe een streepje zon te zien. Op het strand kwamen we meteen een grote hangglider tegen, die door Lilian direct tot engel werd gebombardeerd. Met de altijd aanwezige zeemeeuwen en een paar verdwaalde kraaien een toepasselijke entourage.

Tip voor toekomstige verstrooiers: de deksel op zo’n urn is géén schroefdeksel. Gelukkig had ik een schroevendraaiertje in mijn handtas zitten, anders hadden we terug moeten gaan.

Ik wist niet echt wat ik moest verwachten bij de as, maar het is heel fijn en licht spul. We hebben eerst een paar handen in de lucht gegooid, om haar zo met de wind mee te geven. Ook wat as naar het strand en in de zee, dus alle elementen zijn aan bod geweest. Het voelde goed, als een mooie afsluiting, niet te droevig of beklemmend. Het roept in de omgeving wel vragen op, en discussies, over wat je zelf zou willen en waarom. Hoe nuttig/prettig/noodzakelijk is een vaste plaats om naartoe te gaan als je even dicht bij een overleden dierbare wilt zijn? Voor mij is dit prima, mamma gedenk ik in mijn hart en mijn hoofd, niet op een begraafplaats. Maar als het zover is mogen mijn nabestaanden voor mij beslissen waar ze zich het fijnst bij voelen, want mij maakt het dan toch niet meer uit.

Eind van de week waren Tim en ik gelukkig weer wat opgeknapt, want we hadden weer een druk programma. Die vrijdag was het ‘Daverende Discofeest’ op school, dus de kinderen moesten verkleed worden. De onderbouw (t/m groep 4) had eerst feest en daarna mocht de bovenbouw. Daarbij was Tim als uitsmijter ingepland, dus die mocht stoer verkleed (zelfs met geschminkt litteken) bij het neppoortje bij de ingang staan en af-en-toe de bieper laten afgaan bij verdachte figuren. Matthijs was diep onder de indruk van zijn stoere vader.

Bij de onderbouw had Daniël warempel de eerste prijs gewonnen met zijn piraten-outfit. Falco was diep teleurgesteld dat hij geen prijs gewonnen had. Waarop Daniel (de schat) zijn lint aan Falco gaf en zei dat voor HEM Falco de allermooiste was.

De zaterdag erna hadden Tim en ik een babysit geregeld om met een vriend te gaan dansen op een golden-oldies dansfestijn dat iedere twee weken op het Haarlemse station plaatsvindt. We wisten niet precies wat we moesten verwachten, maar het was enorm leuk. Om kwart over acht waren er nog maar een paar mensen, om kwart voor negen waren we al bezweet van het dansen en daar zijn we nog een paar uur flink mee doorgegaan. Net als vroegâh een schoarmatje na aflooop en moe het nest in. Zeker voor herhaling vatbaar hebben we besloten!

De week erop kregen we van de juffen te horen dat Daniel zijn CITO toetsen goed had afgemaakt, dus we hopen dat dat een storm in een glas water was. Maar na de voorjaarsvakantie, als ook het observatierapport binnen is, gaan we verder praten.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *