Nederlandse gezondheidszorg, pieken en dalen

Omdat Falco nu wat groter wordt en we na de vakantie bij lekker weer eens wat fietstochtjes willen maken, hebben we een tweedehands aanhangfiets gekocht. We hadden nog een piratenvlag, dus nu is het een stoer contrast met mijn fleurige roze fietstassen.

Falco is de koning te rijk en wil er steeds op; ook dat hij mij voort kan bewegen door te trappen, zonder dat ik iets doe, vind hij geweldig. Ik ben al blij dat hij meetrapt in plaats van als een loden zak op de bagagedrager te zitten. Daniel vind het ook nog erg leuk, dus als we echt verder willen fietsten kunnen we Falco bij Tim achterop zetten, Daniel op de aanhangfiets en Matthijs op zijn eigen fiets. We zien het wel.

Dat Falco groter wordt en meer kan betekende dit jaar ook dat hij de avondvierdaagse heeft meegelopen. Vier avonden lang 5 km lopen, dus dat is best pittig. Hij was de enige van zijn groep die meeliep (terwijl hij een vroege leerling is en dus een van de jongsten van de klas) en heeft denk ik twee keer honderd meter op mijn of Tims nek gezeten de eerste drie avonden.

De vierde avond hadden we onze fietsen bij het eindpunt gezet en waren we op ons gemak naar het verzamelpunt gewandeld. Onderweg zouden we ook nog een hapje eten en omdat het stralend warm zomerweer was gingen we buiten op het terras zitten. Eten besteld, drinken gebracht, tafel gedekt — en leegde een dikke grote duif plompverloren zijn darmen, midden op de ronde tafel.

Gelukkig viel de klerenschade mee en konden we na wat spatjes weggeveegd te hebben binnen verder eten. Een kwartier later begon het te gieten van de regen, dus was het niet eens zo erg achteraf.

De regen werd gevolgd door heel veel bliksem en donder. Stoer en onverschrokken als we zijn vroegen we drie vuilniszakken voor de kinderen en liepen we fluks door naar de straat waar de rest van de school zou staan. De weg even kwijt zijn had geen invloed op ons goede humeur, de straat helemaal doorlopen zonder iemand tegen te komen had geen invloed op ons humeur en zelfs de mededeling dat voor het eerst in haar geschiedenis een avondvierdaagse loop was afgelast vanwege het onweergevaar kon ons goede humeur niet verpesten. Aangezien wij de fietsen bij de finale hadden geparkeerd hebben we het parcours alsnog gelopen en we waren beretrots op onze jochies voor het volhouden en afmaken.

Daniël wordt natuurlijk ook groter en bij hem is het merkbaar door het wisselen. Op het moment heeft hij geen fietsenrek, kun je er geen auto parkeren, maar kan je er wel een vrachtwagen in kwijt!

Vaderdag viel ook deze maand. Net als ik vorige maand is dat een feestelijke gelegenheid die even lang duurt als het ontbijt op bed, maar de kinderen vonden het wel weer leuk en spannend om hun eigengemaakte dingen te geven.

In het kader van de jaarlijks terugkerende evenementen hadden we dit jaar ook weer de nationale straatspeeldag. Matthijs was naar een verjaardagspartijtje maar Daniel en Falco hebben zich weer prima geamuseerd met de spelletjes en het schminken.

Falco had met sjoelen een oude zonnebril gewonnen. Ik moet als ik na de vakantie tijd heb eigenlijk nog een oude foto van Tim opsnorren, want op de foto die ik van Falco maakte lijkt hij enorm op Tim vroeger.

De schmink moest er weer snel afgewassen worden, want direct na de straatspeeldag had Falco zijn eerste zwemles. Het was wat onwennig en spannend, maar hij deed vrolijk mee en vertelde me later dat hij zwemles leuk vond, dus voorlopig gaat het goed. Nog niet zo goed als hij zelf dacht, want de tweede week promoveerde hij zichzelf en ging lekker gelijk met badje twee meedoen. Het was goed dat ik zat te kijken, en ze erop kon attenderen dat hij was overgestapt 😉

De schoolfotograaf is ook langsgekomen deze maand. De individuele foto’s vond ik niet zo geweldig dit jaar, maar deze foto van ons drietal vond ik wel weer erg schattig, dus die heb ik aangeschaft.

Verder hebben de kinderen allemaal een nachtje elders gelogeerd want Tim en ik wilden naar een feest. Helaas ging het feest voor ons niet door omdat ik zoveel last van mijn schouder had, maar de kinderen waren wel blij met een nachtje bij hun neef (oudste twee) en bij hun vriend (Falco). Ze kwamen vol mooie verhalen terug, maar wel moe want alledrie zijn ze veel te laat gaan slapen en hebben ze op het logeeradres de andere kinderen wakker gehouden. Avondmensen allemaal ben ik bang.Falco heeft het weer goedgemaakt door alle muggen bij vriend T. weg te houden volgens mij, hij zat helemaal onder.

Op school vroeg de juf ook heel dringend of Daniel toch weer een nieuw gehoorapparaat kon krijgen. Het is nu al weken kwijt en we hebben heel hard gezocht, maar echt niets gevonden. Dat nieuwe apparaatje moet er dus maar komen. Gelukkig kon hij snel ertussen worden geplaatst bij de KNO arts, voor een audiogram en een voorschrift. Uiteindelijk hebben we binnen een maand het hele circuit kunnen doorlopen, inclusief bestellen en uitproberen, dus Daniel heeft nu een mooi paars met geel gehoorapparaat en wij zijn ruim 1000 euro armer. Die helaas niet vergoed worden door de ziektekostenverzekering omdat hij maar aan één oor problemen heeft.

Halverwege de maand hadden we een ergotherapeute op bezoek om de uitslag van Matthijs’ tests te bespreken. De meeste mensen hebben onbewust altijd wel in de gaten waar hun lichaam is ten opzichte van hun omgeving en wat er in de omgeving gebeurd. Als je te gevoelig bent voor prikkels van buitenaf kun je wat wat te angstig kunt worden, overweldigd zeg maar. Als je er juist minder gevoelig voor bent dan moet je sterkere prikkels hebben (altijd eng hoog klimmen, altijd heel hard draaien, alles een beetje versterkt) en moet je meer moeite doen om je onbewuste te laten weten waar/hoe je lichaam staat in je omgeving. Dus veel hang en dweilneigingen, aldoor tegen dingen aanduwen, altijd alert zijn op wat er in de omgeving gebeurd omdat je het pas laat opmerkt als je alleen op je andere zintuigen moet afgaan. Matthijs heeft daar wel last van en ze hoopt daar met sensorische integratietherapie wat aan te kunnen doen zodat het hem niet meer zo in de weg zit. Natuurlijk is er wel meer voor nodig dan de 10 uur die de verzekering vergoedt, dus de portemonnee mag weer getrokken worden. Weer een voorbeeld van de tweedeling in de zorg trouwens, want op een minimaal inkomen kun je je dit soort dingen niet veroorloven.

Tim is een week lang op cursus geweest, dat was intensief. Intensief voor hem omdat het van 9 tot 9 was en behoorlijk indringend allemaal. Intensief voor mij omdat ik er dus een week lang alleen voor stond. Maar heerlijk dat ik het red, in mijn up met de drie jongens, dat had ik een jaar terug niet kunnen denken.

Eind van de maand werd Daniel ziek. Het begon op donderdagmiddag met koorts en hangerig. Vrijdagmiddag kreeg hij echt hoge koorts, en om twee uur belde ik de dokter dus maar even met “ik heb een vrijdagmiddag dilemma….”.

De assistente zei dat ik gewoon maar even langs moest komen en gaf me om 4 uur een afspraak. De dokter keek alles na en dacht dat het griep was; het arme kind heeft flinke koorts, hoofdpijn, pijn in zijn hele lijf, en last van zijn ogen.

Om 5 uur belde de dokter op, dat hij er nog eens over na zat te denken en dat hij er nog steeds vanuit ging dat het griep was maar dat hij vanwege de hoofdpijn en last van ogen toch zeker wilde weten dat het niet iets anders was. Dus dat hij de kinderarts even zou bellen als ik het goed vond. Ik vond dat goed, en 5 minuten later belde hij weer dat de kinderarts ook dacht dat het griep was maar voor de zekerheid even wilde kijken om echt uit te sluiten dat het iets anders was.

Ik naar het ziekenhuis, naar de ehbo. Daar werd hij al verwacht, dus door naar kamertje en ziektehistorie opnemen. Het ging gelukkig alweer iets beter met hem, maar hij had nog steeds wel hoge koorts (ruim 39 graden). Goed onderzocht, geluisterd, gekeken…. en het is gewoon griep, geen enge hersenvliesontsteking of zoiets. Als ik de orenspecialist wil zien moet ik ook twee maanden op de wachtlijst, maar als er iets echt spoedeisends is zijn ze toch wel heel goed in Nederland hoor, met de zorg. Dat hadden we ook al gemerkt toen Daniel tussendoor moest voor het gehoorapparaatje.

Die vrijdagavond hadden we wel gezellig vrienden op bezoek die al in New South Wales geweest waren met kids en camper en die gelijk met ons weer naar Australie gaan maar nu naar de andere kant. Naar aanleiding van hun gesprekken en het telefoongesprek met mijn tante uit Australie vanmorgen hebben we onze reisplannen weer drastisch aangepast. Ook hebben we nog een glaasje geheven op mijn moeder, die die dag precies een jaar overleden was.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *